Θεματικές Εβδομάδες Αναισθητοποίησης

Σωθήκαμε αδέρφια! Πάνε τα βάσανά μας!
«Θεματική» Εβδομάδα με τίτλο: «Σώμα και Ταυτότητα», πρόκειται να υλοποιηθεί μέσα στο δεύτερο τετράμηνο του σχολικού έτους 2017 στα Γυμνάσια όλης της χώρας.
Τι σημαίνει άραγε θεματική εβδομάδα;
Προφανώς κάποιου είδους "αφιερώματος" όπως στις βραδιές της "Κινηματογραφικής Λέσχης" του σοσιαλιστικού μας παρελθόντος μπροστά στην τηλεόραση, για να μας πάρει ο ύπνος με την αρτηριοσκληρωτική (αλλά σίγουρα καλτ) μορφή του Μπακογιανόπουλου.

Πρόκειται για μια «πολύ καινοτόμα ιδέα» του Υπουργείου με την εγκύκλιο να αναφέρει τρεις άξονες: Διατροφή, Εθισμού-Εξαρτήσεων και Έμφυλων Ταυτοτήτων.
Η μεγάλη μου κόρη βρίσκεται στην Α' Γυμνασίου και θα ήθελα, -επειδή με αφορά άμεσα το θέμα- να γράψω μερικά πράγματα.

Πρώτο ερώτημα: Από ποιους;

• Οι εκπαιδευτικοί (παρά την  έλλειψη   ουσιαστικής επιμόρφωσης και στήριξης του διδακτικού τους έργου από το Υπουργείο Παιδείας) έχουν σοβαρή έλλειψη χρόνου για να υλοποιήσουν την ύλη που καλούνται να διδάξουν, πόσω μάλλον να εφαρμόσουν (στα γρήγορα) ένα πρόγραμμα που έχει τρομερή γραφειοκρατία και αφόρητα ελεγχόμενη τυποποίηση (σοβιετικού τύπου) με τρομερή πίεση στα πλαίσια της υποχρεωτικότας.
• Αν χρησιμοποιήσουμε, ως βάση υπόθεσης, την θέση πως ένα από τα μεγαλύτερα δεινά του σύγχρονου σχολείου είναι η υπερβολική εξάρτησή του από την προσωπικότητα του κάθε εκπαιδευτικού (που θα πέσεις, εν συντομία), είναι παραπάνω από βέβαιο πως και αυτό το πρόγραμμα θα αποτύχει. Αλλιώς θα γίνει στην Αμαλιάδα και αλλιώς στο Κιλκίς. Άλλα πράγματα θα πουν στο Πέραμα (υπό το φόβο ίσως και των τραμπούκων απ' έξω) και άλλα στα Χανιά. 

Δεύτερο ερώτημα: Τι ακριβώς θα υλοποιηθεί; 

• Τι  θα διδαχθεί το παιδί μου; Αυτό νομίζω βασανίζει περισσότερο. Ποια ερωτήματα θα του γίνουν; Πόσο θα επηρεάσουν την ευαίσθητη ψυχοσύνθεσή του αυτά τα ερωτήματα; Αν για παράδειγμα ένας άγαρμπος καθηγητής ρωτήσει επικριτικά την κόρη μου για τα κιλά της, πως εκείνη θα το διαχειριστεί; Αν ένας άλλος (της τρίτης ενότητας) θέσει έναν προβληματισμό, π.χ. αν έχει σκεφτεί πως δεν είναι (η προσωπικότητά της) σύμφωνη με το φύλο που γεννήθηκε; 
• Έχουμε κάποια επιστημονική έρευνα που να λέει πως όσοι αμφισβήτησαν τις έμφυλες ταυτότητές τους στην τρυφερή ηλικία των 13 και των 14 έγιναν πιο ευτυχισμένα άτομα; Η μόνη έρευνα που ξέρω είναι αυτή που φέρνει τις Σκανδιναβικές χώρες (ναι, αυτές που έχει αποθεώσει ο ΟΟΣΑ και οι διαγωνισμοί της PISA) πρώτες σε αυτοκτονίες. Ίσως γιατί είναι από τις λίγες στον κόσμο που προωθούν την ιδέα επιλογής φύλου από το νηπιαγωγείο. Ψάξτε στο ίντερνετ τη λέξη «Barnevernet». Όποιοι ξέρουν αγγλικά θα μάθουν ενδιαφέροντα πράγματα.
•  Έρευνες επίσης έχουν δείξει την κυριαρχία της γνώμης των συνομιλήκων στην εφηβία, έναντι των γονιών και των δασκάλων. Έχει κανείς σκεφτεί εκεί στο Υπουργείο πόσο θα πληγώνονταν από ενδεχόμενο bullying οι έφηβοι που θα "ανοίγονταν" σε μια ομάδα συμμαθητών τους; Αποδομούμε έτσι τα στερεότυπα ή τα ενισχύουμε;  

Κλείνω με κάποιες δικές μου σκέψεις:

1. Με αυτά δεν τάσσομαι υπέρ ακραίως φωνών - όπως του Μητροπολίτη Πειραιώς που πιστεύει πως ο Σατανάς θα μας "χωματοποιήσει τις ψυχές"-  ούτε ακροδεξιών στοιχείων που νομίζουν πως τα σχολεία θα μας κάνουν όλους "πούστηδες". Αγαπητά ούγκανα, και να ήθελαν, δε θα μπορούσαν.
2. Έχουν διδαχθεί τα παιδιά Σεξουαλική Αγωγή; Έχουμε ξεκινήσει πρώτα από τα βασικά για να μάθουμε και τις εξαιρέσεις; 
3. Η επιλογή του φύλου του μωρού  έχει εξελιχτεί σε βιομηχανία με τζίρο πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Αν λοιπόν δεν έχετε χρήματα να το κάνετε στην αρχή της εγκυμοσύνης, μπορείτε να επανορθώσετε κατά την διάρκεια της σχολικής του ζωής.
4. Δε μου αρέσουν φαινόμενα τύπου Γιακουμάτου στη χώρα μου. Άλλο όμως να διατυπώνει μια μπούρδα ένας ενήλικος κι άλλο να ζητάμε από ανήλικους να πάρουν θέση επί της δικής τους άγνοιας.  
5. Τη χώρα μου δεν την κάνει προοδευτική ή οπισθοδρομική η συζήτηση περί ρευστότητας του φύλου, αλλά μια σοβαρή και εκτεταμένη προσπάθεια ενημέρωσης και ενίσχυσης της έννοιας του Προσώπου. Αυτά έπρεπε να γίνονται στα σχολεία μας, αυτά όμως δεν είναι στη μόδα, ούτε είναι αρεστά από αυτούς που ελέγχουν το κράτος μας.
6. Δεν τα έχω με το Υπουργείο. Δυστυχώς άλλοι αποφασίζουν για την τύχη μας.
7. Τα στερεότυπα δεν απαλείφονται με ερασιτεχνικά τεχνάσματα. Τα έμφυλα στερεότυπα για να  αποδομηθούν θα πρέπει να αντικατασταθούν. Για να ζήσουμε ευτυχισμένοι όλοι δεν αρκεί μια βδομάδα στα Γυμνάσια. Όχι έτσι. Πρέπει να γίνει σοβαρή συζήτηση. 
8. Η κόρη μου δεν πάσχει από Ομοφοβία και Τρανσφοβία. Θα ήθελα πάρα πολύ όμως να κάνετε κάτι για την Μαθηματικοφοβία της και όταν τελειώσετε ασχοληθείτε με την δική μου φροντιστηριοφοβία.
9. Η συνειδησιακή μας ευθύνη μας καλεί να αντιδράσουμε. Όχι με γραφικότητες, αλλά συντονισμένα. Να καλέσουμε ως γονείς να αποσυρθεί το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Εκτός και οι εβδομάδες ευαισθητοποίησης των παιδιών μας συγκρούονται με τα δικά μας χρόνια παντελούς αναισθητοποίησης (λόγω πολιτικής ορθότητας).

Προδότες, δοσίλογοι και σανοφάγοι

"A, προδοθήκαμε, επάθαμε ανόσια,
τούτος ήτανε φίλος μας κι έβοσκε
στα χωράφια μαζί μας σαν σύντροφος.
Καταπάτησε νόμους αρχαίους
και τους όρκους των όρνιων επρόδωσε".
Όρνιθες του Αριστοφάνη, πάροδος, μετάφραση Β. Ρώτα

Tο κοινωνικό σύστημα στην Ελλάδα γεννά, θρέφει και συντηρεί παρασιτικούς οργανισμούς. Για την ακρίβεια υπάρχουν δύο συστήματα. Το ένα είναι bottom up και το άλλο top down. Εξηγούμαι:Για έναν κακό πολιτικό, ευθύνονται κυρίως αυτοί που τον εξέλεξαν (bottom up) αλλά δεν έχουν την αποκλειστική ευθύνη. Μεγάλη ευθύνη έχει και ο αρχηγός του κόμματος που τον έβαλε να διεκδικεί εκλόγιμη θέση (top down).
Επειδή η Δημοκρατία στη χώρα μας έχει από καιρό πάψει να λειτουργεί, οι θέσεις ευθύνης καταλαμβάνονται διαμέσου κομματικών μηχανισμών. Αυτοί συνήθως είναι δύο κατηγορίες ανθρώπων: Ή αριβίστες πολιτικοί, τέκνα ή απόγονοι γνωστών τζακιών που αβαντάρονται από τους φίλους τους δημοσιογράφους, ή άχρηστοι και αποτυχημένοι που βρήκαν την πολιτική ως μέσο διεξόδου στην ψυχολογική ανεπάρκειά τους.
Στεκόμαστε απέναντι σε αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων. Κυρίως γιατί αυτοί ξεπούλησαν με ευκολία κάθε λέξη του Συντάγματος και εκπορνεύτηκαν στις διαθέσεις των χωρών που μας έχουν επιβάλει καθεστώς κατοχής. Δοσίλογοι όλοι τους και δεν εξαιρώ και τον λαό που τους ακολουθεί και τους υπερασπίζει.
Ο ενεργός πολίτης γυρνάει την πλάτη σε τέτοια φαινόμενα. Βλέπει την προδοσία και δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Οργανώνεται σε συλλογικότητες και συμμετέχει -έστω και με ελάχιστους- στην προσπάθεια ανάκτησης της αξιοπρέπειας (πρώτα) κι (έπειτα) της διεκδίκησης της ίδιας του της ζωής. Επειδή είναι αδήριτη ανάγκη να πάρουμε πίσω τη χώρα μας, το πλαίσιο της πατρίδας άλλωστε είναι αυτό που μας ενώνει, θα πρέπει να δράσουμε. 
Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως έπεσε από τα σύννεφα με τις κυβερνήσεις των Μνημονίων. Η αντιπολίτευση δεν είναι η λύση γιατί πρεσβεύει τα ίδια. Μια νέα δημοσκόπηση δίνει τη διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να έχει πάει στις 16 μονάδες διαφορά. ΄Το λάθος που κάνουμε είναι πως αφαιρούμε το ποσοστό της αντιπολίτευσης από την Κυβέρνηση. Κανονικά θα έπρεπε να το προσθέτουμε και να μας προβληματίζει σε μέγιστο βαθμό το  "γιατί το 48% των Ελλήνων (αν προσθέσουμε και τους άλλους φτάνει στο 80%) πιστεύει πως μόνο μέσα από την Ευρωζώνη, μέσα από το ευρώ, μέσα από τα Μνημόνια και μέσα από τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ζωής μας θα τα καταφέρουμε.
Όχι άλλες αυταπάτες. Όχι άλλες ελπίδες σε ψευτοαριστερούς σωτήρες. Όχι άλλες ψήφους σε δεξιούς εθνοσωτήρες. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας. Οργανωθείτε. Μιλήστε. Όσο είναι ακόμα καιρός.

Μας δουλεύουν Γιουροβιζιονικά;

Η εκπρόσωπος της Ουκρανίας, Jamala, επικράτησε στον 61ο διαγωνισμό της Eurovision με το τραγούδι 1944.Το πανηγυράκι, που καθιερώθηκε ως ποπ κουλτούρα, μάλλον για να περνάμε ανέμελα μια νύχτα του Μάη, αποκτά πολιτικό πια χαρακτήρα. Πως όμως; Ανάλογα με το τι είναι "πολιτικά ορθό" για τη Δύση. Εκεί δεν έχουν θέση οι γενοκτονίες των Τούρκων εναντίον των Ποντίων και των Αρμενίων. Εκεί είναι καλό ό,τι ενοχλεί τη Ρωσία, και δεν έχει σημασία αν ξαναγράφεται -παραχαρασσόμενη- η ιστορία.

Το τραγούδι αυτό ήταν αφιερωμένο στην προγιαγιά της και αναφέρεται στην απέλαση των Τατάρων της Κριμαίας, το 1940, από την Σοβιετική Ένωση του Ιωσήφ Στάλιν.

Οι παρουσιαστές που σχολίασαν για λογαριασμό της ΕΡΤ αισθάνθηκαν "βαθύτατα συγκινημένοι".
Εγώ θα έλεγα πως είναι μάλλον ανιστόρητοι.

Ας δούμε λίγα πράγματα:

Στα εγκλήματα του φασισμού στην Κριμαία συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων και η εκτέλεση 91.678 σοβιετικών πολιτών μεταξύ του Οκτώβρη του 1941 και του Απρίλη του 1942. Με άλλα λόγια, μέσα σε έξι μήνες περίπου εκτελέστηκε από τις δυνάμεις κατοχής ο ένας στους δέκα κατοίκους της περιοχής.

Οι Τάταροι της Κριμαίας συνεργάστηκαν ενεργά με τις Γερμανικές αρχές κατοχής, συμμετέχοντας στις λεγόμενες «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», που συστάθηκαν από τα Γερμανικά όργανα πληροφοριοδοτών, και χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την διείσδυση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού από κατασκόπους και δολιοφθορείς. Με την υποστήριξη των Τατάρων της Κριμαίας, οι «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», στις οποίες ηγετικό ρόλο έπαιξαν οι Λευκοφρουροί-Τάταροι του εξωτερικού, προσανατόλισαν τις δραστηριότητές τους στις διώξεις και την καταπίεση του μη-Ταταρικού πληθυσμού της Κριμαίας, ξεκινώντας τις προετοιμασίες για την απόσπαση της Κριμαίας από τη Σοβιετική Ένωση με την βία, με την βοήθεια των Γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων.(Πηγή)

Κατ' αναλογία του χρόνου να στείλουμε τον Καιάδα να υμνεί μελωδικά τα θύματα των ναζί αλεξιπτωτιστών στην Κρήτη.

— Ο φιλόσοφος® (@philosofos) May 14, 2016

Όταν και η Eurovision «ξεπλένει» τους νεοναζί της Ουκρανίας (Του Ηλία Σκυλλάκου) https://t.co/HcMDisBLlq pic.twitter.com/u2faK46ihY

— ημεροδρόμος (@d_imerodromos) May 15, 2016

Διαβάστε περισσότερα εδώ
http://www.imerodromos.gr/eurovision-2016-oukrania/
και εδώ
https://erodotos.wordpress.com/2016/05/15/%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-eurov/

Ανασκόπηση 2015

Τί έχουμε να θυμόμαστε από το απεχθές και επονείδιστο 2015:

Ήταν το ψυχρό κλίμα Βαρουφάκη - Ντάισεμπλουμ;

Ήταν το δημοψήφισμα που ενώ επιλέξαμε το Όχι σε ποσοστό 62%, βγήκε το Ναι;

 

Μήπως οι χειραφετημένοι δεξιοί που διαδήλωσαν με ένα ποτήρι κρασί στην πλατεία των αγώνων, στην πλατεία Συντάγματος;

Μήπως να θυμηθούμε τα κάπιταλ κοντρόλς; Την αγωνία της δέσμευσης των χρημάτων μας. Την αβεβαιότητα. Τις ουρές στις τράπεζες;

Την απαράδεκτη πολιτική των Ευρωπαϊκών κρατών και της Ε.Ε για τους πρόσφυγες;

Κατά μέσο όρο,10 άνθρωποι πέθαιναν την ημέρα το 2015 προσπαθώντας να φτάσουν στην Ευρώπη...#refugeesGr (@dromografos)

Η Ελλάδα για άλλη μια χρονιά, αιχμάλωτη των Μνημονίων.

Η Ελλάδα ακόμα ματώνει:

Έφυγε άλλος ένας χρόνος,
που για το καλό επάλεψε,
με τα μάτια μου τον είδα,
που σαν έφευγε εδάκρυσε.
Όλοι είπανε πως μαύρη,
ήταν η χρονιά που ζήσαμε,
γι' άλλη μια φορά στην Γή μας,
την ζωή μας δεν βοηθήσαμε.

Σε video: https://www.facebook.com/AthensLiveGr/videos/1655991454672885/

Εύχομαι να είναι πραγματικά καλύτερο το 2016. Για όλους.

 

#Beatles_Syriza

 

1. Can't buy me bamies

2. HELP (o ENFIA)

3. Revolution (Yesterday)
4. Don't Let Me Down
5. Here Comes the Elpida (with a lame turtle)
6. All you Need is love (Not money)
7. With A Little Help From My Friends (TROIKA)
8. Let it μπει (μεταναστευτική πολιτική)
9.  You say yes i say no (Δημοψήφισμα)
10. The long and winding road (For anaptyksi)

Στη χώρα που της είπαν ψέματα

"...όταν πάρεις ένα δρόμο και δεις ότι πάει στραβά, μην προσπαθήσεις να διορθώσεις την πορεία, συνεχίζοντας σε αυτόν. Γύρνα στην αφετηρία και ξεκίνα πάλι από την αρχή, σε άλλη κατεύθυνση." (Θεοδόσιος Πελεγρίνης)
Σε αντίθεση με τον Αμερικανό φιλόσοφο Noam Chomsky που υποστήριζε πως "δε χρειάζεται ο φιλόσοφος να παίρνει θέση στα πολιτικά ζητήματα ούτε έχει ευθύνη για αυτά" (Philosophers and Public Philosophy), εμείς θα πάρουμε θέση, αναλύοντας ιστορικά και φιλοσοφικά την σχέση μεταξύ πολιτικής και ηθικής.

Αν ρωτούσατε το μέσο Έλληνα για τη σχέση της πολιτικής με την ηθική, πιθανότατα να γελούσε ή να εξοργιζόταν. Αυτό που συνέβη στην χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες, είναι πράγματι τόσο εξοργιστικό, όσο και γελοίο. Πολιτικοί κατωτάτου επιπέδου ή αμφιβόλου ηθικής οδήγησαν το λαό, εν έτη 2015 σε ένα ακόμα αδιέξοδο, (Μνημόνιο το λένε όλοι) το τρίτο κατά σειρά τα 5 τελευταία χρόνια.

Αν οι πολιτικοί έχασαν αυτά τα χρόνια την αξιοπιστία τους, ήταν επειδή η ενσυνείδητη καλλιέργεια ψεύτικων υποσχέσεων αποκόλλησε την πολιτική από την ηθική. Ψέματα για τα λεφτά που υπήρχαν, ψέματα για το έλλειμμα, ψέματα για το σκίσιμο των Μνημονίων με ένα νόμο. Ταυτόχρονα ο ατομοκεντρισμός των πολιτών και η δική τους ερμηνεία την ευμάρεια της ευρωπαϊκής κοινωνίας, λειτούργησε ως φαύλος κύκλος για το ποιους ακριβώς στέλναμε για αντιπροσωπευτική μας εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο, το ναό της Δημοκρατίας!

Γλωσσικά, τόσο το ήθος (>έθος), όσο και η πόλις (πρβλ. το λιθουανικό pilti=«πληρούν») αποκλείουν το ατομικό και «ίδιον», σημαίνοντας το κοινόν, που αντιπροσωπεύει τον «μέσο όρο», το μέτρο και τη διανεμητική δικαιοσύνη (δηλ. τη νέμεση). Έτσι, γλωσσικά, οι έννοιες της Ηθικής και του πολιτικού ήθους κατά βάθος συμπίπτουν.2 Τα τελευταία χρόνια, πολλές πένες δημοσιογράφων,  ενταγμένων στο Pay roll των υποστηρικτών των Μνημονίων, προσπάθησαν να μας πείσουν. Να μας πουν πως η καταστροφή ήταν ευλογία για τον τόπο και πως οι υπεύθυνοι της κλεπτοκρατίας ήταν οι πολιτικοί της ευθύνης! Έχουμε διαβάσει απίστευτα πράγματα.

Και τί την θέλουμε την ηθική; Ίσως για να ξανασυναντήσουμε αυτό που ψευδώς φέρουμε, την ελληνικότητα. Στην Αρχαία Ελλάδα ο πολιτικός δεν ήταν ένα ανεξέλεγκτο μέλος μιας συμμορίας που λυμαίνετο δημόσιο χρήμα , ούτε ένας άβουλος κλακαδόρος του αρχηγού του όταν εκείνος εκφωνούσε λόγους στην Εκκλησία του Δήμου, ούτε καν ένας δοσίλογος που έπαιρνε εντολές από οικονομικούς δολοφόνους για να εφαρμόσει τον "μονόδρομο" των ξενόφερτων προγραμμάτων. Ο Αριστοτέλης (στα Ηθικά Νικομάχεια) μας δίνει να καταλάβουμε πόση διαφορά μας χωρίζει με το τότε. Συνδέει στενά την ηθική με την πολιτική και ορίζει τον άνθρωπο ως πολιτικόν όν.  Θεωρεί ότι ο άνθρωπος μόνο ως μέλος της πολιτείας μπορεί να πραγματώσει τους ατομικούς του σκοπούς.  Σκοπός του ανθρώπου είναι φυσικά η απόκτηση της ευδαιμονίας, η οποία επιτυγχάνεται δια της αρετής. Και η ηθική είναι η ατομιστική διδασκαλία περί αρετής. Και άρα το μέσον με το οποίο εξασφαλίζεται η πραγματική ευδαιμονία.
Στην δημοκρατία των Αθηνών, γενικότερα, υπήρχε  έλεγχος των αρχόντων  και περιελάμβανε τρία στάδια: 

• Το στάδιο προ της ανάληψης των καθηκόντων τους, 
• το στάδιο του ελέγχου κατά την διάρκεια της θητείας τους και
•  την λογοδοσία μετά το τέλος της. 

Από τους Ηθικούς Νόμους των Αρχαίων Ελλήνων ξεχωρίζουμε δύο θέσεις: Η πρώτη είναι του ρήτορα Δημοσθένη: Λέει λοιπόν ο Δημοσθένης (ΔΗΜ 20.134–135) για την πολιτική εξαπάτηση: «ἄν τις ὑποσχόμενός τι τὸν δῆμον ἐξαπατήσῃ, κρίνειν, κἂν ἁλῷ, θανάτῳ ζημιοῦν...», δηλαδή  "αν κάποιος υποσχόμενος κάτι εις τον λαόν, εξαπατήση, να εισάγεται εις δίκην και, αν καταδικασθή, να τιμωρήται με θάνατον."  Να λαμβάνει την ποινή του θανάτου.

Ποια βεμπεριανή "ηθική της ευθύνης" (άρα και της ψήφου στα καταστροφικά Μνημόνια) μπορεί να αντιπαρατεθεί με το ύψος της αυτής της αρετής; Πόση θλίψη και δυστυχία μας προκαλεί να ζούμε σε μια χώρα κυριευμένη από πνευματική αθλιότητα και διαπλεκόμενα συμφέροντα!
H δεύτερη είναι του Σωκράτη που δεν ταύτιζε την Ηθική με το Δίκαιο και του Θουκιδίδη που λέει «Πεφύκασί τε άπαντες και ιδία και δημοσία αμαρτάνειν, και ουκ έστι νόμος όστις απείρξει τούτου», δεν απολυτικοποιεί δηλαδή τον Νόμο, αλλά ταυτόχρονα τον τιμά. Ξεχώρισε έτσι την προσωπική ηθική πτώση από τη δύναμη των κανόνων της Πολιτείας, που ασφαλώς βρίσκεται ψηλότερα από το ανθρώπινο Υπερεγώ.
Για πολλούς αιώνες η ανθρωπότητα ακολουθούσε το Νόμο του Βασιλιά/Αυτοκράτορα, μέχρι που ήρθε ο Μακιαβέλι, για να γράψει τον "Ηγεμόνα" και να εξηγήσει πως το κέντρο βάρους βρίσκεται στη εξουσία, πώς αυτή αποκτάται και πώς διατηρείται. Ο Machiavelli είναι υποστηρικτής της απόλυτης κρατικής εξουσίας, η οποία δεν έχει ηθικούς φραγμούς, δεν δεσμεύεται από το δίκαιο, και αποσκοπεί μόνο στην αύξηση της ισχύος της.3  Και αυτός δεν ενδιαφερόταν αν τα μέσα που εφάρμοζε για το σκοπό του θα ήταν ηθικά ή όχι. Ο σκοπός, εννοείται, ήταν πάντα μια καθαγιασμένη ατιμία ή απανθρωπιά… 

Στη Γαλλική Επανάσταση ο Ροβεσπιέρος είχε το παρατσούκλι "αδωροδόκητος", αλλά δημιούργησε την πολιτική του τρόμου. Όταν η ηθική αντικαθιστά πλήρως την πολιτική θα λέγαμε πως δε διαφέρει από ένα δήμιο. Πενήντα χρόνια μετά ο Will Durant (πολιτικός και φιλοσοφος) θα πει το ακριβώς αντίθετο: "Ένας πολιτικός δεν έχει την πολυτέλεια να είναι ηθικολόγος."

Όταν στα μισά του 19ου αιώνα ακούστηκαν οι απόψεις του Μαρξ, έμοιαζαν σα να δόθηκε το σύνθημα για επιστροφή στις Αριστοτελικές ιδέες. Ο εχθρός ήταν ένας: Ο Καπιταλισμός! Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί του σήμερα, η παντοκρατορία των Αγορών και τα τόσα πολλά σκάνδαλα, δίνουν μια επικαιρότητα στα λεγόμενα του Μαρξ. Ο Γερμανός οικονομολόγος έδωσε νέα πνοή στο φιλοσοφικό διάλογο για την πολιτική και την ηθική. Διετύπωσε μία δική του θεωρεία για την Κοινωνία και την Ιστορία, έναν νέο Ανθρωπισμό, που χρησιμοποιεί την Επανάσταση του Προλεταριάτου, ως μέσο υλοποίησης μιας Ανθρώπινης Κοινωνίας. Ανέπτυξε την θεωρεία των κρίσεων και προέβλεψε την πτώση του Καπιταλισμού.
 Λίγα χρόνια αργότερα οι θεωρίες αυτές προσπάθησαν να εφαρμοστούν. Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι. Εκατομμύρια πέθαναν είτε από εκτοπήσεις, είτε από πείνα, είτε απλώς επειδή διαφώνησαν με το Κόμμα. Με ένα σόφισμα του Λένιν το 1921 η  «Δικτατορία του προλεταριάτου» έγινε «Δικτατορία του Κόμματος του προλεταριάτου» και στην συνέχεια εξουσία του κόμματος, στην ουσία εξουσία του ανωτάτου καθοδηγητικού οργάνου, της Κεντρικής Επιτροπής και, στην πορεία, του Πολιτικού Γραφείου. Εύκολα μετά και εξουσία ενός ανδρός. Του Στάλιν. Ο ολοκληρωτισμός αυτός δεν είχε τίποτε ηθικό.
 Ένας άλλος ολοκληρωτισμός αυτός των εθνικοσοσιαλιστών του Hitler ήρθε να αποδείξει στην ανθρωπότητα τον ψευδεπίγραφο τίτλο της. Ο μαζάνθρωπος έδειχνε τυφλή υποταγή στον Φύρερ, δεν μιλούσε, δε σκεφτόταν δεν μετανόησε ποτέ για τα εγκλήματα που διέπραξε. Ακόμα και στις μέρες μας δυστυχώς υπάρχουν υποστηρικτές αυτών των θεωριών.
Πολλές θεωρίες αναπτύχθηκαν για να εξηγήσουν τι είχε συμβεί τα χρόνια του ολοκληρωτισμού. Η κριτική θεωρία συνέλαβε ως ουσιαστική αιτία αυτής της κρίσης της κοινωνίας και της επιστήμης την αυταρχική εξουσία και πρότεινε ως μέσο για την υπέρβασή της  την κριτική θεώρηση  αυτών των αιτιών. Κατά τον Habermas, στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες, οι πολίτες στερούνται ελευθερίας, κάτι που αγνόησε ο Μαρξισμός, ο οποίος είδε την πορεία της ανθρωπότητας ως μονοσήμαντη και νομοτελειακή. Ο Habermas αφαιρεί τις ιδέες της επανάστασης του προλεταριάτου και την ταξική πάλη από τη θεωρία του. Στη θέση τους φέρνει την ιδέα της κρίσης. Η κρίση αρχίζει όταν η κοινωνία δεν ικανοποιεί τις ανάγκες των ατόμων και οι θεσμοί ουσιαστικά άγουν και φέρουν τα άτομα. Τα άτομα αρχίζουν σιγά-σιγά να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους ως απάντηση σε αυτήν την κρίση δημιουργώντας αυτό που ονομάζει επικοινωνιακή δράση (communicative action). Οι απόψεις του καταχωρήθηκαν τo 1981 στους δύο τόμους του βιβλίου του “The Theory of Communicative Action”. Μια τέτοια δράση δίνει τη δυνατότητα στα άτομα να κατανοήσουν, να συμφωνήσουν και εν τέλει να σχεδιάσουν κοινές δράσεις. Αυτή η δράση, κατά τον Habermas, παίρνει τη θέση της επανάστασης ως ένας τρόπος εισαγωγής αλλαγών.

Μιας και πολύ κατηγορήσαμε τον Max Weber ας συμφωνήσουμε με κάτι από αυτόν:  έγραψε κάποτε ότι σε έναν ριζικο μετασχηματισμό της κοινωνίας, η ηθική των φανατισμένων, των άκρων στην πολιτική, είναι πιο καταστροφική και από μια άμεση διαδρομή προς την αιματοχυσία. Ηθικολογία σε μια εποχή επαναστατικών αλλαγών οδηγεί σχεδόν πάντα σε κάποιο είδος δικτατορίας.
Η ιδέα της πολιτικής που παίρνει τις αποφάσεις στο όνομα του κοινού συμφέροντος δεν λειτουργεί πλέον. Σήμερα χρειάζεται να ξεκινήσουμε από ένα ηθικό αίτημα που μετασχηματίζεται σε συγκεκριμένες δράσεις και σε θεσμούς.

Γι' αυτό τελειώνοντας θα θέλαμε να συνταυτιστούμε με την άποψη του (Νομπελίστα) Douglass North που θεωρεί πως η ανάπτυξη σε ένα χρεοκοπημένο κράτος θα έρθει από τους "άτυπους θεσμούς". Αυτοί περιλαμβάνουν την κουλτούρα, τις νοοτροπίες, το σύστημα αξιών. Σε αντίθεση με τους θεσμούς του κράτους αυτοί οι θεσμοί δεν "ιδρύονται" βολονταριστικά. Καλλιεργούνται, αναπτύσσονται, εδραιώνονται με το χρόνο και την παιδεία.4
 Σε μια προεκλογική περίοδο που όλοι μας είπαν ψέματα, ας αναλογιστεί ο καθένας πολύ καλά την ψήφο του. Πριν πιστέψει τους αμοραλιστές, αυτούς που έχουν αμαρτωλό παρελθόν και τους δημοσιογράφους που τους υποστηρίζουν, ας διαβάσει λίγο (θα πρότεινα να αρχίσετε από τους Hans-Hermann Hoppe και  Αλεν Τουρεν).

Σημείωση: Όλες οι φωτογραφίες είναι από τον λογαριασμό του twitter του εξαιρετικού @jodigraphics15

Δημοψήφισμα - καθρέπτης της κοινωνίας

Με την αναγγελία του δημοψηφίσματος από την Κυβέρνηση, πολλοί έσπευσαν να τοποθετηθούν υπέρ του ΝΑΙ, και ακόμα περισσότεροι υπερ του ΟΧΙ. Το ερώτημα που θέτει η κυβέρνηση είναι αν συμφωνούμε ή όχι με τα μέτρα των δανειστών.

Από εκεί και πέρα, διαδηλώσεις τη Δευτέρα στο Σύνταγμα οι φιλοκυβερνητικοί, διαδηλώσεις υπέρ του #MenoumeEvropi οι αντικυβερνητικοί. Φαιδρά θεάματα με παιδάκια με κολλημένα 10€ρα στο κούτελο και πανό "Γιούνκερ σ'αγαπάμε" από τη μια, και κλειστές τράπεζες με όριο ανάληψης 60 € από την άλλη.

Οι δημοσιογράφοι στα κανάλια έχουν πάρει σαφή θέση. Καλούν τους υπέρμαχους του ΝΑΙ και εξαπολύουν τόνους προπαγάνδας στα τρομαγμένα -από τα χωρίς ασπίδα διαβεβαίωσης ενός τουλάχιστον plan b- ώτα της μεσαίας τάξης και των συνταξιούχων.

Καλλιεργείται έτσι με μαεστρικότητα ο νέος εθνικός διχασμός, όχι όμως Αριστεράς-Δεξιάς, αλλά των, ποτισμένων με αυτές τις ιστορίες, εγγονιών τους. Το αλώνι της διαμάχης άλλαξε μόνο. Τότε ήταν η ιδεολογία. Τώρα πια ο υλισμός.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως τότε πάλευαν για τις αξίες τους, όπως τις πίστευε ο καθένας. Τώρα αυτό που έχει σημασία είναι τα λεφτάκια, ο μισθούλης, το σπιτάκι, το αμαξάκι μας. Δεν ξέρω τι μας έχει πιάσει, αλλά βλέπω ακραίες θέσεις εναντίον των "αντιπάλων". Η σκληρή πραγματικότητα είναι πως είτε ψηφίσουμε ΝΑΙ, είτε ψηφίσουμε ΟΧΙ, η ζωή των ανέσεων έχει οριστικά τελειώσει. Τελείωσε πριν 5 χρόνια, με το δημοψήφισμα μπήκε απλά ταφόπλακα.

"ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΜΕ". Εντάξει, να το δεχτούμε. Πως το αντιμετωπίζουμε όμως; Η παρηκμαζόμενη κοινωνία μας, έτρεξε στα super market, στα ΑΤΜ και στα βενζινάδικα και τα άδειασε. Μπράβο, θα έχετε φαγητό για δυο βδομάδες και χαρτί υγείας για τρεις. Ο γείτονας; Αυτός δεν πρόλαβε, δεν είχε τη δυνατότητα, δεν σας ανταγωνίστηκε.
Που είναι η αυτο-οργάνωση (κατά Καστοριάδη); Που είναι η αλληλεγγύη (κατά Durkheim); Που είναι η μεσότητα (κατά Αριστοτέλη); Πως θέλετε να μείνετε στην ιστορία, κατ' ευφημισμό απόγονοι των αρχαίων; Ποιο αποτύπωμα αφήσατε εσείς στη γη;
Οι νεοέλληνες χρεοκόπησαν. Αλλά όχι τώρα και όχι οικονομικά. Χρεοκόπησαν πρώτιστα ηθικά και μετά σε ΑΤοΜικό επίπεδο. Ας βγει στο δημοψήφισμα ό,τι θέλει. Εγώ πάντως στο -όπως το καταλαβαίνω- ερώτημα "εθελούσια αλλοτρίωση του ψωμοζήτουλα" ή "αυτοπροσδιορισμός αξιοπρέπειας", επιλέγω το δεύτερο.
Αν και είμαι σχεδόν βέβαιος πως δε θα φτάσουμε ούτε καν στην κάλπη.

Eduardo Galeano (1940-2015)

Έφυγε άλλος ένας σπουδαίος.
Είχε γράψει:

Στις μέρες μας ορισμένα πράγματα έχουν αλλάξει ονομασία:
- ο καπιταλισμός φέρει το καλλιτεχνικό όνομα της οικονομίας της αγοράς.
- Ο ιμπεριαλισμός λέγεται παγκοσμιοποίηση.

- τα θύματα του ιμπεριαλισμού λέγονται χώρες υπό ανάπτυξη, που είναι σαν να αποκαλείς τους νάνους παιδιά.
- Ο οπορτουνισμός λέγεται πραγματισμός.
- Η προδοσία λέγεται ρεαλισμός.
- Η φτώχεια λέγεται στέρηση ή στενότητα και οι φτωχοί, άνθρωποι με ανεπαρκείς πόρους.
- Το δικαίωμα του αφεντικού να απολύει τους εργάτες χωρίς αποζημιώσεις ή εξηγήσεις λέγεται ευελιξία της αγοράς εργασίας.
- Τα βασανιστήρια λέγονται παράνομος καταναγκασμός ή φυσικές και ψυχολογικές πιέσεις.
- Όταν οι κλέφτες είναι από καλή οικογένεια δεν είναι κλέφτες, αλλά κλεπτομανείς".
Εδουάρδο Γκαλεάνο, "Ένας κόσμος ανάποδα"

Καλά τους κάνανε!!!

Πολλά ακούστηκαν για την σύλληψη των μελών της Χρυσής Αυγής. Σήμερα οι Έλληνες είτε λυπούνται τους "αντιμνημονιακούς" Χρυσαυγίτες, είτε ένιωσαν μια τεράστια ικανοποίηση. Εγώ ανήκω στους δεύτερους, αν και πιστεύω πως αυτό έπρεπε να είχε γίνει τέσσερα (τουλάχιστο) χρόνια πριν. Ειδικά η ελληνική δημοσιογραφία έχει πολύ πλάκα. Να πηγαίνετε απ'το πεζοδρόμιο, γιατί πέφτουν συνέχεια απ'τα σύννεφα.
Ξέρω πως η ζωή μας δεν γυρίζει πίσω. Η χώρα κατέρρευσε στα χέρια μας. Οι πολιτικοί που ευθύνονται συνεχίζουν να κυβερνούν(;). Το αυτοαποκαλούμενο δημοκρατικό τόξο, είναι πολύ επικίνδυνο, και εξόχως φασιστικό.
Άλλο όμως αυτό και άλλο η υποστηρικτική ψήφος σε μια εγκληματική οργάνωση. Και μάλιστα στο όνομα της πατρίδας και της Ελλάδας. Πώς παρασύρθηκε τόσος κόσμος;
Μ'αυτούς θα τελειώσουμε. Με τα σκοτάδια μέσα μας, τί θα κάνουμε...
Κάποιοι συμψηφίζοντας το φόνο του Παύλου με τις τρεις χιλιάδες αυτοκτονίες, μας είπαν κατάμουτρα "καλά του κάνανε". Λοιπόν εμείς σήμερα νιώθουμε όμορφα και απαντάμε: Καλά τους κάνανε. Είθε να σαπίσουν στην φυλακή. Ριγέ Αυγή που λέει και ο @CHarala021
Να ετοιμάζονται και οι άλλοι...

Xrysi Augi - slideshow

Μποϋκοτάζ στο Πρώτο Θέμα

Ρεκόρ πωλήσεων κάνει λοιπόν σήμερα το πρωτοσέλιδο με τον ψυχορραγούντα Παύλο Φύσσα. Αιμοδιψείς, αγνόησαν τις εκκλήσεις μας μέσω των social media. Έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τον πόνο της κοπέλας που κρατάει το σώμα του.
Αδιαφόρησαν για τη μάνα, αυτή που "στενοχώρησε" ο Παύλος, σύμφωνα με τα τελευταία λόγια του.

Πώς θα δει αυτή η μάνα το παιδί της στα περίπτερα; Ποιος νιώθει τον πόνο της;
Η φυλλάδα πέτυχε τον σκοπό της. Σκύλευσε τον νεκρό. Πάνω από τη Δημοκρατία, το κουπόνι για το super market. Ο Κανιβαλισμός, πάνω απ'την αξιοπρέπεια.

Σήμερα τα μικρά παιδιά θα κοιτάνε ψηλά, στα μανταλάκια. Θα δουν κατάφατσα τον Θάνατο. Θα τον συνηθίσουν. Όπως συνήθισαν να ζουν με το Τέρας.

Πρώτα μας έριξαν στην οθόνη συγκαλυμμένη τσόντα, πασπαλισμένη με πιασάρικο χιούμορ και μετά κέρδισαν από την απάθειά μας, εμάς, των απενοχοποιημένων πολιτών. Πρώτα μας φτωχοποίησαν και ύστερα μας ξεφτίλησαν με αισχρά (γι'αυτούς αναγκαία) Μνημόνια. Πρώτα διαφήμισαν τον lifestyle φασισμό και ύστερα πουλάνε τα αποτελέσματά του.

Για όλους αυτούς τους λόγους κάναμε μποϋκοτάζ στην εμετική αυτή φυλλάδα, έστω και με μόνη παρέα κάποιους τρελούς του τουίτερ. Κι ας μην καταφέραμε τίποτα. Θα περιμένω να ωριμάσετε. Μέχρι τότε θα φωνάζω:  #boycott_protothema

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ. 

Ξενυχτώντας στη χώρα που κοιμάται βαθιά

Πραγματικό άρθρο εφημερίδας στην Αμερική, απεικονίζει την προσπάθεια του φιλοσόφου να αφυπνίσει συνειδήσεις

Αύγουστος 2013. Δηλαδή κάτι μεταξύ της απάθειας και της σιωπής πριν την καταιγίδα. Παιδιά σκοτώνονται στη Συρία. Άνθρωποι που φοβούνται στην Ελλάδα. Εκεί βόμβες. Εδώ οι μηχανισμοί ελέγχου του πλήθους. Τι θα μας ξημερώσει το Σεπτέμβρη; Τα αυτονόητα σε κίνδυνο. Σιγουριά πουθενά. Αυτό δεν ήθελες; Να παλεύεις για τη δουλειά σου κάθε μέρα. Όπως στον Ιδιωτικό Τομέα. Τότε ήσουν αγνός. Βίωνες την αξιοκρατία. Τα χρόνια όμως πέρασαν. Μπήκες στο Δημόσιο. Είδες πολλά. Γνώρισες ρουφιάνους. Αυτούς που τώρα σε αξιολογούν. Η αξιολόγηση πλέον δεν γίνεται με κριτήρια Ιδιωτικού Δικαίου. Γίνεται με απαίτηση των ξένων δανειστών. Και χτυπάει εκεί που πονάει ο μεσοαστός: Στην Παιδεία και την Υγεία. 

Κάθεσαι ξάγρυπνος τα βράδια. Σε ενοχλεί η κατάσταση. Όταν αναρωτιέσαι "γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε", στρέφεις το ίδιο ερώτημα προς τον εαυτό σου. Είσαι παιδαγωγός, χωρίς να πιστεύεις πια στην Παιδαγωγική ως Επιστήμη. Όταν λες, όταν δείχνεις με το παράδειγμά σου, όταν συμβουλεύεις το μικρό παιδί να κάνει κάτι (σωστό κατά τη γνώμη σου) ταυτόχρονα αμφιβάλλεις, τόσο για την ορθότητα του "σωστού", όσο και για την αποτελεσματικότητα της ίδιας της συμβουλής. Δεν πιστεύεις ούτε στη Φιλοσοφία. Λόγια που δεν μας βγάζουν απ'την κρίση. Νοσταλγία ένδοξου παρελθόντος με όρους νεοέλληνα. Καντιανή Ηθική σε μια κοινωνία παραγραφής. Τι πρεσβεύεις; Τι κομίζεις σε ένα Πανεπιστήμιο της αγοράς. Ποια πρόταση ζωής έχεις, για τον κολλητό σου που είναι δύο χρόνια άνεργος και πλέον του περνάει απ΄το μυαλό η αυτοκτονία;

Αν κάνεις μια δουλειά που δεν πιστεύεις, μόνο για να έχεις για το super market, δεν ξεχωρίζεις από τον Χρυσαυγίτη Ματατζή που σε έδερνε στο Σύνταγμα το 2011. Δεν είσαι ανώτερος από μια πουτάνα. Ο έντιμος παραιτείται. Τους χαρίζει τα ψίχουλα. Και αγωνίζεται για όλους. Προσοχή! Την αγαπάς τη δουλειά σου, δεν μπορείς όμως να προσφέρει υπό την απειλή του ρουφιάνου, του ηλίθιου γονέα που θα στηριχθεί στον Μνημονιακό Νόμο του 2012, θα κάνει μια αναφορά και θα σε βάλουν σε διαθεσιμότητα. Δε μπορείς να κάνεις λειτούργημα σε μια κοινωνία αδικιών και παρανομιών. Δεν είσαι Άγιος. Προσπάθησες μια φορά να το παίξεις και σε σταυρώσανε.

Κάθεσαι ξάγρυπνος τα βράδια. Και κοιτάς τα παιδιά σου να κοιμούνται ήρεμα. Αγωνιάς για το μέλλον τους. Για το μέλλον της Ελλάδας. Με 150 χιλιάδες επιστήμονες να έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό τα τελευταία 3 χρόνια, η χώρα δεν έχει πολλές ελπίδες. Μας μείνανε οι "ψευτοδιανοούμενοι" των εμετικών σχολίων για το συνάνθρωπο που υποφέρει. Και της εκκωφαντικής σιωπής για τα παιδιά που πεθαίνουν. Αυτοί που έφυγαν πρέπει με κάθε τρόπο να τους φέρουμε πίσω. Για να γίνει κάτι καλό εδώ.

Κάθε τοπική κοινωνία να οργανωθεί σε μια πόλη-κράτος, όχι όμως με άρχοντα τον κάθε λιγούρη Δήμαρχο. Να καταργηθούν τα κόμματα. Να ξαναπιάσουν δουλειά τα νέα παιδιά. Σε ότι παράγει ο κάθε Νομός. Εδώ (στην Ηλεία) είχαμε σταφίδα και την κόψαμε. Γιατί; Στη Σαντορίνη παίρνουν ρεύμα από λιγνίτη. Γιατί δεν εκμεταλεύονται τη γεωθερμία; Στις Κυκλάδες είχαν Μεταλλεία. Ποιός άφησε να ρημάξουν;  Να φύγουν οι "επενδυτές" που ούτε το ΦΠΑ δεν πληρώνουν. Να διαλύσουμε τη Βουλή και να φτιάξουμε Νέο Σύνταγμα. Μέσα από Εθνοσυνέλευση της Γερουσίας. Γερουσίας με θητεία. Και εκπροσώπηση από όλα τα κοινωνικά στρώμματα. Να αναβαθμίσουμε την Υγεία, ανοίγοντας Νοσοκομεία. Να δώσουμε το 25% του ΑΕΠ στην Παιδεία. Να βρουν τα παιδιά μας μέλλον εδώ.

Κοιτάς τα παιδιά. Κοιμούνται όπως κοιμάται η Ελλάδα. Μη γνωρίζοντας τι θα αντιμετωπίσει στο μέλλον. Εσύ όμως ξαγρυπνάς. Το βάρος του να σκέφτεσαι και να προβλέπεις είναι μεγάλο. Μόνη σου ελπίδα η πρόβλεψη να μην επαληθευτεί. Και βλέπεις το βάρος των παραπάνω αποφάσεων να είναι στα χέρια των ανθρώπων που ευθύνονται για την τωρινή κατάσταση. Και τότε σιγουρεύεσαι για το μέλλον αυτού του δυστυχισμένου τόπου και των παιδιών του.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Πατρίδα" στις 9/5/2013

Καμιά φορά δεν είναι κακή η προβολή και η δημοσιοποίηση όσων -με κόπο - πετυχαίνεις.

Open publication - Free publishing - More newspaper

Στη σελίδα 12
Έπαινος -

Τετέλεσται...

Ὄχι ὄχι τέλειωσε δὲν ὑπάρχει σωτηρία
Θὰ μείνουν τὰ δωμάτια ὅπως εἶναι
μὲ τὸν ἄνεμο καὶ τὰ καλάμια του
μὲ τὰ συντρίμια τῶν γυάλινων προσώπων ποὺ βογγᾶνε
μὲ τὴν ἄχρωμη αἱμορραγία τους
μὲ χέρια πορσελάνης ποὺ ἁπλώνονται σὲ μένα
μὲ τὴν ἀσυχώρετη λησμονιὰ
Ξέχασαν τὰ δικά μου σάρκινα χέρια ποὺ κόπηκαν
τὴν ὥρα ποὺ μετροῦσα τὴν ἀγωνία τους 

"Ὁ σωτήρας" - Μίλτος Σαχτούρης.

Νέα μέτρα, νέοι φόροι...Τους τελευταίους μήνες η ζωή στην Ελλάδα έχει γίνει ανυπόφορη για τη μεσαία τάξη. Πολιτικοί, άλλοι με το μέλι στα χέρια, άλλοι πειθήνια όργανα της Νέας Τάξης Πραγμάτων και άλλοι σε φιλοτομαρική λειτουργία προστασίας των απατεώνων που κάνουν παρέα και των οικογενειών τους.

Προφανώς κάποιος δάσκαλος ευθύνεται για την κρίση. Διορίστηκε με τις γνώσεις του, δεν έγλειψε κανέναν. Πλήρωνε τους φόρους του, δεν μπορούσε να κρυφτεί. Δούλεψε ευσυνείδητα για 12 χρόνια. Έκανε παιδιά, οικογένεια -άτυχη,αφού δεν έχει μπαμπά με όνομα που να θυμίζει αρσενικό γίδι- και όνειρα, ταπεινά κι αυτά, ίσα που χωρούσαν μια βραδινή έξοδο με τη γυναίκα που επέλεξε.

Τώρα του έχουν κόψει το 40% του μισθού του δικού του και άλλο τόσο της γυναίκας του. Χάνει τα "δώρα" -τι γελοία λέξη, λες και τα δίνει ο Αη Βασίλης- Χριστουγέννων και Πάσχα. Χάνει το επίδομα παιδιών. Χάνει το αφορολόγητο παιδιών. Χάνει τις παροχές Υγείας και πληρώνει ακόμα και για απλές εξετάσεις. Χάνει και τη δουλειά του σε λίγο καιρό, αφού η (περίφημη) αξιολόγηση θα διαλέξει τους αρεστούς για το Σύστημα κι όχι τους άριστους.

Χαράτσι για το σπίτι που χρωστάει. Φορολογία τόσο ψηλή σαν ακριβό ενοίκιο. Πανάκριβα τρόφιμα. Χωρίς πετρέλαιο να ζεστάνει τα παιδιά του. Φόρος ιδιοκατοίκησης... Πριν από δυο χρόνια δεν τους καταλάβαινε όσους πηδούσαν από μπαλκόνια. Ήταν κι αυτός στην πλατεία και η οργή του έπαιζε κρυφτό με την απελπισία του. Είχε παρέα και την οργή των άλλων και απέναντι όσους φύλαγαν αυτούς που μισούν την μεσαία τάξη.

Τώρα δεν υπάρχει πλατεία. Ο ιδεαλισμός έγινε ανάγκη επιβίωσης. Έχουμε τελειώσει. Ίσως τα παιδιά μας αν είναι τυχερά, να προλάβουν την ανοικοδόμηση της χώρας. Σας φωνάζει ένας δασκαλοφιλόσοφος: Εμείς τελειώσαμε...

Εκδήλωση για τον Κώστα Αξελό

Διημερίδα αφιερωμένη στον έλληνα φιλόσοφο Κώστα Αξελό (1924-2010), που διερευνά την απήχηση και την επικαιρότητα της σκέψης του στην εποχή μας, διοργανώνουν η Γαλλική Σχολή Αθηνών και το Ιωνικό Κέντρο Σπουδών.


Αξίζει να σημειωθεί ότι η φιλοσοφική παρουσία του Κώστα Αξελού στη διεθνή σκηνή των ιδεών κατέκτησε επάξια μια ξεχωριστή θέση τόσο με την εκφραστική του όσο κυρίως με τη σύστοιχη επιλογή των θεμάτων που αποτέλεσαν τον πυρήνα της σκέψης του. Με υφάδι τον φιλοσοφικό στοχασμό, το σύνολο σχεδόν των κειμένων του αναμετριέται με την πρόθεση να μην «υπομένει παθητικά την εποχή» του. 

Εισηγητές της διημερίδας για τον Κώστα Αξελό θα είναι μια ομάδα κορυφαίων Ελλήνων και ξένων καθηγητών. Πρόκειται για τους Francoise Dastur (Σορβόννη), Λάμπρο Κουλουμπαρίτση (Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών), Γιώργο Δερτιλή (Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, Παρίσι), Μάριο Μπέγζο (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Αλεξάνδρα Δεληγιώργη (ΑΠΘ), Jean-Philippe Milet (Lycee Henri IV, Παρίσι), Claude Roels (Universite Musulmane de Paris) και οι: Servanne Jollivet (δρ της Φιλοσοφίας-Γαλλική Σχολή Αθηνών, CNRS), Κωνσταντίνος Δασκαλάκης (αρχιτέκτων, δρ της Φιλοσοφίας), Σοφία-Ελίζα Μπουράτση (επί διδακτορικώ της Φιλοσοφίας-Σορβόννη), Francois Bordes (ιστορικός), Νίκος Μακρής (δρ της Φιλοσοφίας), Τάκης Θεοδωρόπουλος (συγγραφέας), Μαρίλια Αβέρωφ-Aisenstein (ψυχαναλύτρια, πρώην πρόεδρος της SPP), Γιώργος Δουατζής (συγγραφέας-δημοσιογράφος), Φίλιππος Δρακονταειδής (συγγραφέας), Ισίδωρος Κιολέογλου (Ιωνικό Κέντρο Σπουδών).
Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου, στις 5.00 μ.μ., στη Γαλλική Σχολή Αθηνών και το Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου, από τις 9.30 π.μ., στο Ιωνικό Κέντρο Σπουδών.

Στις 20 Ιουνίου, λίγο μετά τις εκλογές

                                               Είναι πολύ εύκολο να επιβληθεί κανείς στους άλλους με 
                                              δύναμη και την βία. Τουναντίον είναι δυσκολότατο να επιβληθεί χάρη 
                                              στην πραγματική του αξία. Αλλά η επιβολή με την βία είναι 
                                              παροδική,ενώ η διά της αξίας είναι μόνιμη.
                                                                   Στέφενσον [Από τα "Χρυσά Λόγια" του]

Η κάλπη μίλησε και αποφάσισε λοιπόν. Η Νέα Δημοκρατία ως πρώτο κόμμα αναλαμβάνει την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης - και φαίνεται πως θα τα καταφέρει- μαζί με το ΠΑΣΟΚ και την Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη του Κουβέλη.
Οι Έλληνες ψήφισαν με κριτήρια προσωπικά, υποκειμενικά και τοπικιστικά. Αρνούμενοι να χάσουν τον ήδη πενιχρό μισθουλάκο τους για χάρη της αξιοπρέπειας, αποδείχθηκαν φίλοι (!) του ευρώ και των Μνημονίων. Ο Αντώνης στις πρώτες του δηλώσεις δεν ανέφερε τίποτα περί αναδιαπραγμάτευσης. Το ΠΑΣΟΚ με τον Βενιζέλο να συντρίβεται πολιτικά, αναδεικνύεται ως ρυθμιστικός παράγοντας. Και η ΔΗΜ.ΑΡ με το αξιοσημείωτο ποσοστό των απενοχοποιημένων αριστερών, συμμετέχει και βάζει όρους.
Έτσι μένει ανικανοποίητο μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που ζητούσε αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και απαλλαγή από τα εθνοκτόνα Μνημόνια. Δεν αναφέρομαι στο ΣΥΡΙΖΑ μόνο. Αναφέρομαι σε όλους εκείνους που ήταν δίπλα μου στο Σύνταγμα, όταν φωνάζαμε και διαδηλώναμε ενάντια στα συμφέροντα που μας θέλουν δούλους στην ίδια μας τη χώρα.
Απέναντί μας τότε είχαμε έναν σιδερένιο φράχτη και τα ΜΑΤ. Μαθαίνω πως 50% από αυτούς ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή. Δε μου κάνει εντύπωση. Μεγάλο ποσοστό παιδιών των 700 ευρώ το μήνα πίστεψαν πως θα τιμωρήσουν έτσι το Σύστημα. Αυτό που οι ίδιοι σιχαίνονται και ηδονίζονται ταυτόχρονα, να το υπηρετούν. Δεν διδάχθηκαν από την Ιστορία. Δεν έμαθαν πως αποτελούν τα πιόνια του Συστήματος που έφερε στην Ευρώπη τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Δεν έμαθαν πως στην Ουγγαρία πριν από ένα χρόνο, που ψήφισαν την ακροδεξιά για να απαλλαγούν από τα Μνημόνια, καταστράφηκαν εντελώς.
Είναι να αναρωτιέσαι : ζούμε μια σύγκρουση πολιτισμών ή μήπως βαρβαροτήτων; Ζούμε τη σύγκρουση των ιδεολογιών ή μήπως των οικονομικών συμφερόντων; Ζούμε για τη διασφάλιση της ατομικότητάς μας ή πιστεύουμε στο γενικό -κοινό- καλό;
Ο αγώνας μας μπορεί να ξεθύμανε αλλά δεν τελείωσε. Είμαστε βαθιά πεποισμένοι πως υπάρχουν στοιχεία που δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα των ΜΜΕ και των Τραπεζών. Υπάρχει κόσμος που δε θα πανηγύριζε, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα. Γιατί η εξαθλίωση και η υποτέλεια του Κράτους του δε θα τον άφηναν. Γιατί ο καρκινοπαθής που αφέθηκε στη τύχη του, θα ήταν κάποιος δικός του. Γιατί ο πατέρας του πολέμησε για ψωμί, για Παδεία και ελευθερία και όλα αυτά δεν τον αφήνουν να κοιμηθεί τα βράδια. Φίλοι μου. Τίποτα δεν τελείωσε. Μέχρι να σημάνουν οι καμπάνες της Ελευθερίας να μη μείνει κανένας δίπλα μας χωρίς ελπίδα, χωρίς φαγητό, χωρίς Αλληλεγγύη.
 Κανένας δεν μπορεί να είναι εντελώς ελεύθερος, αν δεν είναι όλοι ελεύθεροι. Κανένας δεν μπορεί να είναι εντελώς ηθικός, αν δεν είναι όλοι ηθικοί. Κανένας δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος, αν δεν είναι όλοι ευτυχισμένοι Σπένσερ

Τι είναι ο φασισμός;

Ο φασισμός ως κομματική οργάνωση, ιδεολογία και κρατική πολιτική

Του Εμίλιο Τζεντίλε

1. Ένα μαζικό κίνημα διαταξικής συνεργασίας, στα διοικητικά στελέχη του οποίου όμως, καθώς και στη μεγάλη μάζα των οπαδών του, υπερισχύουν νέοι που ανήκουν κυρίως στις μεσαίες τάξεις, στην πλειονότητά τους αναλαμβάνοντας για πρώτη φορά πολιτική δράση, οργανωμένοι στην πρωτοεμφανιζόμενη και άγνωστη ως τότε (σ.σ.: στο Μεσοπόλεμο) μορφή του «κόμματος-πολιτοφυλακή». Ένα κίνημα που δεν βασίζει την ταυτότητά του στην κοινωνική ιεραρχία και την ταξική προέλευση, αλλά στην αρχή της συντροφικότητας. Που θεωρεί ότι είναι επιφορτισμένο με μια αποστολή εθνικής αναγέννησης, ότι βρίσκεται σε μια κατάσταση πολέμου εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων, και που επιδιώκει να κατακτήσει το μονοπώλιο της πολιτικής εξουσίας χρησιμοποιώντας την τρομοκρατία, την κοινοβουλευτική τακτική και το συμβιβασμό με τις κυρίαρχες δυνάμεις, με σκοπό να δημιουργήσει ένα νέο καθεστώς καταστρέφοντας την κοινοβουλευτική δημοκρατία.

2. Μια κουλτούρα που είναι θεμελιωμένη στη σκέψη που βασίζεται σε μύθους, και στην αντίληψη της ζωής που συνδυάζει τραγικότητα και ακτιβισμό (μιας ζωής όμως που γίνεται αντιληπτή ως εκδήλωση της επιθυμίας για εξουσία), στο μύθο της νεότητας ως πρωταγωνιστή της ιστορίας και στη στρατιωτικοποίηση της πολιτικής ως μοντέλο ζωής και συλλογικής οργάνωσης.

3. Μια ιδεολογία με χαρακτήρα αντι-ιδεολογικό και πραγματιστικό, που προβάλλει ως αντι-υλιστική, αντι-ατομιστική, αντι-φιλελεύθερη, αντι-δημοκρατική, αντι-μαρξιστική, με λαϊκίστικες και αντικαπιταλιστικές τάσεις. Μια ιδεολογία εκφρασμένη περισσότερο αισθητικά παρά θεωρητικά, μέσω ενός νέου πολιτικού ύφους και μέσω μύθων, τελετουργιών και συμβόλων μιας λαϊκής θρησκείας που ιδρύθηκε σε συνδυασμό με τη διαδικασία διαπαιδαγώγησης, κοινωνικοποίησης και φιντεϊστικής ολοκλήρωσης των μαζών μέσω της δημιουργίας ενός «Νέου Ανθρώπου».

4. Μια ολοκληρωτική αντίληψη της υπεροχής της πολιτικής ως καθολικής εμπειρίας και συνεχούς επανάστασης, για την πραγματοποίηση, μέσω του ολοκληρωτικού Κράτους, της συγχώνευσης του ατόμου και των μαζών στην μυστική κοινότητα του έθνους (εθνική και ηθική κοινότητα) υιοθετώντας μέτρα διάκρισης και δίωξης εναντίον εκείνων που θεωρείται ότι δεν ανήκουν σε αυτή την κοινότητα γιατί είναι εχθροί του καθεστώτος ή γιατί ανήκουν σε φυλές που θεωρούνται κατώτερες ή σε κάθε περίπτωση επικίνδυνες για την ακεραιότητα του έθνους.

5. Μια ηθική του αστού της πόλης βασισμένη στην απόλυτη υποταγή των πολιτών στο Κράτος, στην πλήρη αφοσίωση του ατόμου στην εθνική κοινότητα, στην πειθαρχία, στον ανδρισμό, στη συντροφικότητα και στο πολεμικό πνεύμα.

6. Ένας αστυνομικός μηχανισμός που προλαμβάνει, ελέγχει και καταστέλλει κάθε μορφή διαφωνίας ή αμφισβήτησης με τη συνδρομή της οργανωμένης τρομοκρατίας.

7. Ένα μοναδικό κόμμα που έχει ως στόχο να εξασφαλίζει, μέσω μιας δικής του πολιτοφυλακής, την ένοπλη άμυνα του καθεστώτος (το οποίο γίνεται κατανοητό ως το σύνολο των νέων δημόσιων ιδρυμάτων που δημιουργήθηκαν από το επαναστατικό κίνημα)• να επιτηρεί την επιλογή των νέων διευθυντικών στελεχών και το σχηματισμό της «διοικητικής αριστοκρατίας»• να οργανώνει τις μάζες στο ολοκληρωτικό Κράτος, εμπλέκοντάς τες σε μια εκπαιδευτική διαδικασία συνεχούς συναισθηματικής και φιντεϊστικής κινητοποίησης• να ενεργεί στο εσωτερικό του καθεστώτος ως όργανο της «συνεχούς επανάστασης» για την πραγματοποίηση του μύθου του ολοκληρωτικού Κράτους στο επίπεδο των θεσμών, της κοινωνίας, της νοοτροπίας και των εθίμων.

8. Ένα πολιτικό σύστημα βασισμένο στη συμβίωση κόμματος και Κράτους, που είναι οργανωμένο σύμφωνα με μια ιεραρχία λειτουργιών, η οποία καθορίζεται από ψηλά υπό την επίβλεψη του «αρχηγού». Ένα αρχηγός που περιβάλλεται από μια «χαρισματική αγιοσύνη», ο οποίος διατάζει, διευθύνει και συντονίζει τις δραστηριότητες του κόμματος, του καθεστώτος και του Κράτους, και ενεργεί ως ύψιστος και αδιαμφισβήτητος κριτής στις συγκρούσεις μεταξύ των ηγετικών στελεχών του καθεστώτος.

9. Μια κορπορατιστική οργάνωση της οικονομίας, που καταργεί τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, διευρύνει τη σφαίρα παρέμβασης του Κράτους και επιδιώκει να εξασφαλίσει, σύμφωνα με τις τεχνοκρατικές και συναδελφικές αρχές, τη συνεργασία των παραγωγικών τάξεων κάτω από τον έλεγχο του καθεστώτος, με στόχο πάντα την απόκτηση περισσότερης εξουσίας, διατηρώντας όμως την ατομική ιδιοκτησία και το διαχωρισμό των τάξεων.

10. Μια εξωτερική πολιτική με ιμπεριαλιστικούς στόχους που αποβλέπει στην απόκτηση εξουσίας και σε εθνικά μεγαλεία με απώτερο σκοπό τη δημιουργία ενός νέου πολιτισμού.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Εμίλιο Τζεντίλε «Φασισμός. Ιστορία και Ερμηνεία», μετάφραση: Ευάγγελος Κατσιφός, εκδ. Ασίνη: Αθήνα 2007

rednotebook.gr

Κι ένα σχόλιο:

Επειδή πολύ συχνά ακούμε τον τελευταίο καιρό για Μνημονιακούς-Αντι μνημονιακούς, έχω να πω πως, δεν μπορεί κάποιος να αυτοπροσδιορίζεται, πόσω μάλλον να ζητάει την ψήφο μας με αυτό το δίλημμα. Είναι η βασική θεωρία του ιταλικού φασισμού (κοιτάξτε την 3η αρχή) που αντιβαίνει στα πάντα, πηγαίνει σε όλα κόντρα και ζει δια της αντιθέσεως. Αυτή η φασίζουσα νοοτροπία κρύβεται στο "Αντί" και οδηγεί μόνο σε αδιέξοδα τόσο το άτομο, όσο και την κοινωνία.

Πρατσοϊσμός

Ήταν κάποτε ένας δημοσιογράφος. Γνωστός και σπουδαίος, απολάμβανε την επιτυχία του σε ραδιόφωνο,τηλεόραση και εφημερίδα. Τα είχε προβλέψει όλα. Όλα τα είχε υπολογίσει. Οι πλούσιοι φίλοι του τον καλούσαν σε λαμπερές δεξιώσεις κι εκείνος, γόνος μεσοαστικής οικογένειας, τους αντάμοιβε με άρθρα που τους στήριζαν, τους είχε συνέχεια καλεσμένους στην εκπομπή του, έπαιρνε θέση πάντα υπέρ των συμφερόντων τους, μιας και συμβάδιζαν με τα ταπεινά δικά του.

Σε μια στιγμή όμως ήρθε η καταστροφή. Τόσο δυσπρόβλεπτη για τον ίδιο, τόσο προδιαγεγραμμένη από την έπαρση που αντιμετώπιζε "τον λαουτζίκο"- όπως συνήθιζε να λέει. Σε μια τηλεοπτική εκπομπή, λίγες μέρες μετά τις εκλογές, που τις είχε κερδίσει ο εχθρός των πολύ πλουσίων ιδιοκτητών του συγκροτήματος που δούλευε ο δημοσιογράφος, μίλησε για το απόλυτο κακό: Τη Χρεοκοπία εξαιτίας της κυβέρνησης του κυρίου Πράτση. Με εντολή των αφεντικών του, πούλησε φόβο και έσπειρε τον πανικό σε χιλιάδες κόσμο, που μέχρι τότε ζούσαν φιλήσυχα και ειρηνικά. Μάλιστα η συγκεκριμένη λέξη που ξεστόμισε εκείνο το μοιραίο βράδυ ήταν Πρατσοϊσμός, που την εξήγησε ως κάτι πολύ επικίνδυνο.Οι άνθρωποι που ήταν οπαδοί του Πρατσοϊσμού γκρέμιζαν κι έφερναν καταστροφή, όπου κι αν πήγαιναν. Σκότωναν με καπάκια μπίρας και όταν έβλεπαν κάποιον νοικοκύρη του έπαιρναν τις καταθέσεις. Η δε εξωτερική πολιτική τους ήταν βγαλμένη από τα άδυτα των μυστικιστών. Αυτοί ήταν χειρότεροι κι από το διάβολο!

 Έντρομοι οι πολίτες, σηκώθηκαν από τα κρεβάτια και τους καναπέδες τους και έτρεξαν προς τις τράπεζες. Η μαζικότερη ανάληψη μετρητών στην ιστορία της χώρας έγινε εκείνο το βράδυ. Την επόμενη μέρα, καραβάνια λαού, με κάθε μέσο, εγκατέλειπαν τη χώρα. Στις τράπεζες δεν είχαν μείνει παρά μόνο άυλοι τίτλοι. Στα σύνορα,στους σταθμούς, στα αεροδρόμια, όλοι σκυφτοί έψαχναν το πολυπόθητο εισιτήριο. Εκεί κάποιος που δεν βρήκε εισιτήριο κατηγόρησε έναν Δημόσιο Υπάλληλο πως είναι Πρατσοϊστής. Αμέσως όρμησαν πάνω του όλοι και ο δυστυχής όχι μόνο δεν έφυγε από τη χώρα, αλλά λιτσαρίστηκε με άγριο τρόπο από το πλήθος.

Μπροστά στο επεισόδιο ήταν κι άλλοι. Σαν κολλητική αρρώστια, σαν φωτιά σε πευκοδάσος, απλώθηκε παντού η φήμη, πως οι Πρατσοϊστές είχαν ανθρώπους παντού. Ο ένας υποψιαζόταν τον άλλο. Οι γυναίκες τους άντρες τους και ο αδερφός τον ίδιο τον αδερφό του. Έγινε κοινή πεποίθηση πως ο Πρατσοϊσμός είχε διαλύσει τη χώρα κι έπρεπε να παταχθεί. Οι αρχηγοί του μάλιστα θα καίγονταν σε μια φωτιά που είχαν ανάψει έξω από την πλατεία που βρισκόταν το τηλεοπτικό κανάλι. Αν τους έβρισκαν. Γιατί ο ένας με τον άλλο, όποιος χρωστούσε ή όποιος ήθελε φαγητό τζάμπα, κατηγορούσε στα ίσια όποιον ήθελε για Πρατσοϊστή. Οι άλλοι του χίμαγαν με λύσσα κι έτσι η ρουφιανιά και οι σκηνές βίας επικράτησαν στη μικρή αυτή χώρα. Κανείς δεν ήταν ασφαλής. Όλοι κρέμονταν από τα χείλη του λαοπρόβλητου δημοσιογράφου, που είχε αρχίσει τις φήμες, να πει κάποια στοιχεία, ώστε να ξεχωρίζουν τους Πρατσοϊστές. Μην μπορώντας να κάνει αλλιώς και για να ενισχύσει το κύρος του, εκείνος βγήκε στο Κεντρικό δελτίο ειδήσεων και ανακοίνωσε: "Πρατσοϊστής είναι όποιος φοράει κόκκινο μπλουζάκι και περπατάει με το κεφάλι ψηλά."

Την επόμενη μέρα όλοι πήγαν στην πλατεία και έκαψαν τα κόκκινα μπλουζάκια τους. Όσοι δεν είχαν δει ειδήσεις συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στις φυλακές. Αυτούς με μερικούς περήφανους ανθρώπους, θα τους εκτελούσαν με συνοπτικές διαδικασίες, σίγουροι πως έτσι μόνο θα ερχόταν η κάθαρση στον τόπο.

Μια μέρα, ο δημοσιογράφος πήγε μεταμφιεσμένος σε ένα πρακτορείο για να βγάλει κρυφά εισιτήριο για το εξωτερικό. Από την εποχή της ακμής του όλα τα χρήματα τα έστελνε έξω. Τώρα όμως εγκλωβισμένος σ'ένα καταστρεμμένο κράτος, χωρίς τράπεζες για τις συναλλαγές του και παγιδευμένος στο ψέμα που ο ίδιος είχε δημιουργήσει, έπρεπε να φύγει. Εκεί τον αναγνώρισε μια δασκάλα και τον ρώτησε γιατί φεύγει. Η νεοπλουτίστικη αλαζονεία του, το αίσθημα ανωτερότητας που είχε και η βαθιά περιφρόνηση για τον λαουτζίκο, τον έσπρωξε στην λάθος απόφαση: Γύρισε με επιδεικτικότητα το κεφάλι του από την άλλη, ψιθυρίζοντας μια βρισιά. Αμέσως η δασκάλα άρχισε τις φωνές: "Πιάστε τον! ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΤΣΟΊΣΤΗΣ". Κόσμος πολύς μαζεύτηκε και επικράτησε αναστάτωση. Σχεδόν σηκωτό τον μετέφεραν μπροστά στην πλατεία. Εκεί η φωτιά μύριζε δυστυχία. Ο ίδιος ωρυόταν, έκλαιγε και καταριόταν. Μετά έσκυψε το κεφάλι για να δείξει την αντίθεσή του. Η λεπίδα του σπαθιού έπεσε με δύναμη. Ο δημοσιογράφος είχε καρατομηθεί. Μικρό το τίμημα μπροστά στα ερείπια μιας ευκολόπιστης χώρας.

Εκλογές 2012 - Η αμηχανία

Δια της ατόπου απαγωγής:

• Το ΠΑΣΟΚ είναι ο αμοραλιστικός Δούρειος Ίππος της σύγχρονης Ελλάδας. Απορώ πως έχει το θράσσος να ζητάει ψήφους από όσους εξαθλίωσε:Πρώτα ηθικά και μετά οικονομικά.
• Η Νέα Δημοκρατία αποκλείστηκε από τη στιγμή που συμφώνησε να υπογράψει το Μνημόνιο. Όχι άμοιρη ευθυνών. Έχει υπογράψει την συγκυβέρνηση με το Πασόκ και τις νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.
• Το ΚΚΕ αποτελεί το τελευταίο σταλινικό κόμμα στην Ευρώπη. Πολλοί γνωρίζουν από τα φοιτητικά τους χρόνια την ακαμψία της σκέψης όσων το απαρτίζουν.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει για ηγέτη του τον Τσίπρα. Βασική του θέση είναι αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους. Μου θυμίζει τον λαϊκισμό του Αντρέα το '81.
• Το ΛΑΟΣ είναι το κόμμα της κωλοτούμπας,με μη σοβαρό πολιτικό λόγο. Μάλλον τελειώνει σε αυτές τις βουλευτικές εκλογές.
• Η ΔΗΜ.ΑΡ αποκλείεται διότι φάνηκε ο ρόλος της και στις (ψεύτικες) δημοσκοπήσεις αλλά και στην μελλοντική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.
• Η Χρυσή Αυγή είναι μια παρακρατική δολοφονική οργάνωση, ώστε θα αποτελεί ντροπή για την κοινωνία μας εάν μπει στο Ναό της Δημοκρατίας.
• Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι ένα νέο κόμμα, με σημαία του τον αντιΜνημονιακό λόγο. Εκφράζει αρκετούς, αλλά ποιος ξέρει πως θα αντιδράσει ο αρχηγός του μετεκλογικά;
• Οι Οικολόγοι-Πράσινοι είναι κάτι ανάμεσα σε γραφικούς και σε μεταμφιεσμένους Πασόκους. Χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο και πολύ μακριά από τα οικολογικά κόμματα της Ευρώπης.
• Η Δημοκρατική Συμμαχία δεν πείθει την ελληνική κοινωνία. Ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός που πρεσβεύει δεν δίνει λύσεις. Όπως δεν έδινε και η αρχηγός της τόσα χρόνια στην πολιτική σκηνή.
• Το ΕΠΑΜ είναι το κίνημα του ενός, χωρίς αξιόλογα στελέχη και μη δοκιμασμένα στο καμίνι της πραγματικότητας. Η πρόταση της επιστροφής στη δραχμή τρομάζει τον μεσαίο χώρο.

Και τι μένει να ψηφίσουμε; Η εκλογή αντιπροσώπου είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Οι εκλογές θα γίνουν με όρους Μεταπολίτευσης, που όμως έχει ήδη λήξει ως περίοδος. Για εμένα η χώρα βρίσκεται υπό κηδεμονία. Ψηφίζοντας κόμματα του μεσαίου λεγόμενου χώρου, ουσιαστικά ψηφίζουμε την πολιτική της Τρόικας. Ψηφίζοντας μικρά κόμματα επενδύουμε στην αναρχία. Φτάνουμε έτσι στη ρήση του ΡΟΜΠΕΡΤ ΟΡΜΠΕΝ:"Oλοι θα θέλαμε να ψηφίσουμε τον καλύτερο αλλά δεν είναι ποτέ υποψήφιος". Η επιλογή είναι δική σας.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΛΕΥΚΑ-ΑΚΥΡΑ-ΑΠΟΧΗ

Ε

Επειδή ακούμε πολλά τώρα τελευταία,αποφάσισα να το ψάξω λίγο:

 

1) ΔΕΝ ισχύουν τα περί διάλυσης της Βουλής αν τα λευκά ή αποχή είναι πάνω από 50%!

Το σίγουρο είναι, ότι αν το σύνολο των λευκών ήταν 99,99% και πήγαινε μόνο ο κ.Παπανδρέου για παράδειγμα να ψηφίσει το κόμμα του, τότε θα συγκέντρωνε το 100% των έγκυρων ψήφων και το κόμμα του θα λάμβανε ΚΑΙ τις 300 έδρες της βουλής!!! 2) Τα λευκά προσμετρώνται στα άκυρα, με νόμο του 2006!!!!
Σύμφωνα με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, η Λευκή ψήφος πλέον αθροίζεται και συν-προσμετρείται με τα Ακυρα.
Δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη διατύπωση στο Φύλλο εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ) της 7ης Φεβρουαρίου 2006, στο οποίο αναφέρεται ο νέος εκλογικός νόμος.
Πρόκειται για τον εκλογικό νόμο 3434/2006 (νόμος Παυλόπουλου), στο Αρθρο 1, του οποίου αναφέρεται ρητά ότι «τα λευκά ψηφοδέλτια ΔΕΝπροσμετρούνται στα έγκυρα».
3) Με το σύστημα αυτό, αν το πρώτο κόμμα πάρει μόνο το 15% από το σύνολο του εκλογικού σώματος, τότε, με αποχή στο 50%, το ποσοστό του πάει στο…30%! και αν έχουμε και 20% λευκά από αυτούς που ψήφισαν, τότε βγαίνει με αυτοδυναμία!!!
4) Η ΑΠΟΧΗ-ΛΕΥΚΑ-ΑΚΥΡΑ ΕΥΝΟΟΥΝ ΤΟ 1ο ΚΟΜΜΑ!!!!
http://soundcloud.com/elegr/katrougalosapoxiakiraleuka


Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο
Στην Ελλάδα η λευκή ψήφος αποκλείστηκε από το σύστημα κοινοβουλευτικής κατανομής (δεν προσμετράται στο σύνολο και μπαίνει στην ίδια κατηγορία με την άκυρη κατά τον υπολογισμό) με τον νόμο 3434 του 2006, πιθανόν για την διευκόλυνση του σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας. Προηγούμενα, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο είχε κρίνει αντισυνταγματική μια τέτοια κίνηση με την απόφαση 12/2005, θεωρώντας ότι η ρίψη λευκής ψήφου είναι εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Η απόφαση αυτή ήρθε πάντως σε αντίθεση με αποφάσεις του ίδιου του ΑΕΔ αλλά και του Συμβουλίου της Επικρατείας, με τις οποίες η μη προσμέτρηση των λευκών κατά την εξεύρεση του εκλογικού μέτρου είχε κριθεί συνταγματική^[1].
Συνεπώς, προς το παρόν η λευκή ψήφος δεν προσμετράται και αντιμετωπίζεται παρόμοια με την άκυρη κατά την κατανομή κοινοβουλευτικών εδρών. Παρόλα αυτά, στα εκλογικά κέντρα προσμετράται σαν ξεχωριστό στατιστικό στοιχείο.
http://el.wikipedia.org:80/wiki/Λευκή_ψήφος

Ρευστότητα

Κροατία, το Ντουμπρόβνικ

Ρευστότητα επικρατεί στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό.Ρευστότητα κοινωνική, με την μεσαία τάξη να μοιάζει σαν τάξη νεόπτωχων και να διαλύεται βίαια από τις νεοφιλελευθερες πολιτικές που μας επιβάλλονται εδώ και δυο χρόνια.
Ρευστότητα πληθυσμιακή, καθώς παρατηρούμε συμπατριώτες μας να αφήνουν τη χώρα τους για να αναζητήσουν την τύχη τους σε άλλες πατρίδες. Το καλύτερο δυναμικό της χώρας φεύγει. Όλοι οι επιστήμονες, όλοι οι νέοι δεν κάθονται να μιζεριάσουν στην Ψαροκώσταινα. Μερικοί ορκίζονται στους δακρυσμένους γονείς πως θα επιστρέψουν. Δεν ξέρω αν θα το κάνουν. Δεν γνωρίζω τι θα βρουν επιστρέφοντας.

Ρευστότητα πολιτική, με νέους σχηματισμούς κομμάτων, δίχως νέα πρόσωπα όμως. Οι ιδεολογίες καταργήθηκαν, δεν ξέρεις πια ποιος είναι δεξιός και ποιος αριστερός. Η πληθώρα κομμάτων αντικατοπτρίζεται σε δύο κύρια ρεύματα: τους Μνημονιακούς και τους Αντιμνημονιακούς. Στις προκείμενες εκλογές θα κληθούμε να ψηφίσουμε με βάση αυτή τη λογική. Την απορρίπτω. Δεν είναι κάθε Μνημονιακός εχθρός μου και κάθε αντιμνημονιακός φίλος μου. Πολλοί καλύπτουν στην Αντιμνημονιακή πολιτική την πολιτική τους ανυπαρξία. Κάποιοι άλλοι εκμεταλεύονται τον πόνο του κόσμου για να συνεργαστούν αργότερα με τους άλλους.

Θυμάμαι λίγο τον Θουκυδίδη:

Στον Πελοποννησιακό πόλεμο όποιος φερόταν με σκληρότητα στους αντιπάλους του, σ'αυτόν έδειχναν εμπιστοσύνη. Όποιος έβαζε στο νου του να κάνει κακό, αυτόν θεωρούσαν έξυπνο. Όποιοι ανήκαν στο ίδιο κόμμα, αυτοί λογίζονταν καλύτεροι κι από συγγενείς. (Θουκυδίδης, Ιστορία, Γ.82)

Επικρατούν πράγματι συνθήκες προπαρασκευής εμφυλίου πολέμου. Οι περισσότεροι θέλουν να παλέψουν για τα δίκαιά τους, μα δεν ξέρουν πώς! Οι νοικοκυραίοι έχουν τρεις επιλογές: α) Να πάρουν τα όπλα με ένοπλη εξέγερση. (Αυτή τη λύση την απεχθάνονται όλοι), β)Να διαδηλώσουν με απεργίες και καταλήψεις (Το δοκίμασαν αλλά απέτυχε) και γ) Να μειώσουν τις ανάγκες τους για να δουν "πως θα πάει το πράγμα" (Αυτό που ήδη κάνουν εδώ και δυο χρόνια).

Δυστυχώς για εμάς ρευστότητα υπάρχει και στο διεθνές σκηνικό. Η Ελλάς - ηρώων χώρα - που πάλεψε σε δύο Παγκοσμίους πολέμους και τάχθηκε υπέρ των νικητών, καταδικάζεται να υπογράψει μια δεύτερη Συνθήκη της Γιάλτας, αυτή τη φορά όμως δεν εξαιρείται από την Βαλκανική της μοίρα. Όπως όλοι οι γείτονες, θα σκύψει το κεφάλι στον ολοκληρωτισμό της μη αμοιβόμενης εργασίας, θα συμφωνήσει πως δεν αξίζει να μισθοδοτείται όσο οι εταίροι μας στην ΕΕ και θα συγκρίνεται μόνο με τις χώρες της Κροατίας, της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας. Δεν έχυσαν οι πρόγονοί μας τόσο αίμα για να δεχθούμε την ήττα που επαναχαράσσει τα σύνορα της Δύσης και δεν μας συμπεριλαμβάνει. Αν στην Ευρώπη θέλουν φτηνό εργατικό δυναμικό να ψάξουν αλλού, όχι στην πατρίδα μου. Μετράω απώλειες από την μπότα των Ναζί, από τους εμφύλιους και τη Μετανάστευση. Μετράω πληγές από τις διεφθαρμένες και πρεσβειοκινούμενες κυβερνήσεις. Δεν χάσαμε κανέναν πόλεμο για να υποστούμε τέτοιες συνέπειες.

Το τι πρέπει να κάνουμε δε θα σας το πει ένας φιλόσοφος. Αν σας αρέσει να αποκτήσετε κάρτα εργαζόμενου, όπως τα εμπορεύματα, και να δουλεύετε για την επιβίωση, τότε λυπάμαι αλλά δεν βλέπω μέλλον σε τούτο τον τόπο. Λύση δεν είναι να επιστρέψουμε στο παρελθόν. Λύση δεν είναι ο εμφύλιος. Λύση δεν είναι ο ολοκληρωτισμός της Αριστεράς. Το μόνο που μπορώ να προτείνω είναι ο επαναπροσδιορισμός της ταυτότητάς μας. Να ξέρουμε τι είναι η γλώσσα μας, ποια είναι η Ιστορία μας και που θέλουμε να οδηγήσουμε τη χώρα. Ελπίζω να ψηφίσουμε με τέτοια κριτήρια.