Ανασκόπηση 2015

Τί έχουμε να θυμόμαστε από το απεχθές και επονείδιστο 2015:

Ήταν το ψυχρό κλίμα Βαρουφάκη - Ντάισεμπλουμ;

Ήταν το δημοψήφισμα που ενώ επιλέξαμε το Όχι σε ποσοστό 62%, βγήκε το Ναι;

 

Μήπως οι χειραφετημένοι δεξιοί που διαδήλωσαν με ένα ποτήρι κρασί στην πλατεία των αγώνων, στην πλατεία Συντάγματος;

Μήπως να θυμηθούμε τα κάπιταλ κοντρόλς; Την αγωνία της δέσμευσης των χρημάτων μας. Την αβεβαιότητα. Τις ουρές στις τράπεζες;

Την απαράδεκτη πολιτική των Ευρωπαϊκών κρατών και της Ε.Ε για τους πρόσφυγες;

Κατά μέσο όρο,10 άνθρωποι πέθαιναν την ημέρα το 2015 προσπαθώντας να φτάσουν στην Ευρώπη...#refugeesGr (@dromografos)

Η Ελλάδα για άλλη μια χρονιά, αιχμάλωτη των Μνημονίων.

Η Ελλάδα ακόμα ματώνει:

Έφυγε άλλος ένας χρόνος,
που για το καλό επάλεψε,
με τα μάτια μου τον είδα,
που σαν έφευγε εδάκρυσε.
Όλοι είπανε πως μαύρη,
ήταν η χρονιά που ζήσαμε,
γι' άλλη μια φορά στην Γή μας,
την ζωή μας δεν βοηθήσαμε.

Σε video: https://www.facebook.com/AthensLiveGr/videos/1655991454672885/

Εύχομαι να είναι πραγματικά καλύτερο το 2016. Για όλους.

 

Ημερολόγιο 2011

Εξαιρετικό ημερολόγιο του 2011 απο τα παιδιά του Λυκείου της Κιμώλου

Αγαπημενο μου ημερολογιο

Και τωρα τι; Τι γινεται; Θα χαθεί η σχεση γονιων-παιδιού; Ή μηπως εχει χαθει ήδη; Κι αν χαθηκε πότε ήταν; Πριν φυγω για Ροδο; Μετα; Όταν τους ειπα να μη μου ξαναδωσουν χρηματα; Γιατι με αντιμετωπίζουν λες και ειμαι εφηβος; Ειμαι οικογενειαρχης, μεγαλωσα, κοντευω τα 40. Αραγε χανουν το ρολο τους; Ποιος ηταν αυτος ολα αυτα τα χρονια; Ταϊζουμε και συντηρουμε εναν ασωτο υιο; Μερικα λογια μενουν. Οπως το "εσυ δε μας εχεις φερει τιποτα, μονο επαιρνες". Καλο ειναι να σταματησω να παιρνω. Οποιος τα παιρνει ελεγχεται κιολας, δεν ειναι ελευθερος. Εχω αναγκη να δω αν μπορω να πατησω μονος μου στα ποδια μου. Ευχαριστω για το περιβαλλον θερμοκηπιου που με εκανε να μεγαλωσω μακρια απο τους "κακους", αλλα φτανει πια. Μακαρι να ειχα περασει ηδη στο αλλο ακρο, να μπορω εγω να βοηθαω και να συντηρω τους γονεις μου. Αργησε αυτο το σταδιο. Ειχαμε μεινει στο πρωτο. Βημα-βημα ας παμε στο δευτερο, με στοχο να προλαβω το τριτο. Ξερεις, θα ηθελα - το ονειρευτηκα-να ειχα φραγκα για να βαλω ενα ασανσερ στο σπιτι στην Αμαλιαδα. Παλευω να γινω καποιος ωστε να εχω αργοτερα την οικονομικη δυνατοτητα. Εν τελει ειμαι ευχαριστημενος απο μενα σημερα. Διακρινω ακομα ηθικες αρετες πανω μου. Περηφανεια, τιμιοτητα, εγκρατεια, αποφυγη πειρασμου. Ναι, το πιο ευκολο θα ηταν να τα παρω. Εκανα το δυσκολο. Το τιμημα; Δε θα μου μιλανε. Με καταστενοχωρει, με οργιζει. Αλλα θα καταπιω τον πονο μου. δεν ειναι ο πονος της τεχνητης ενοχης που επιχειτηθηκε. Ειναι ο πονος της μοναχικοτητας, η λυπη της επιγνωσης του σωστου. Ο λυγμος της μανας το μονο αρνητικο που αμαυρωνει σημερα τα ονειρα μου. Καληνυχτα μπαμπα. Καληνυχτα μαμα.

Είναι Πέμπτη βράδυ...

Είναι Πέμπτη βράδυ απόψε. Διαβάζω γερμανικά και έχω ένα σωρό πράγματα στο κεφάλι μου. Ευτυχώς που υπάρχει και το internet και μου δίνει τη δυνατότητα να ακούω David Cook και Light On.
Θα ακούσω ραδιόφωνο, προτιμότερο από τη σιχαμερή και απαίσια τηλεόραση. Πρώτα μια περιήγηση από τη Θεσσαλονίκη με Rockradio, έναν από τους καλύτερους ροκ σταθμούς της Ευρώπης. Θυμάμαι όταν ήμουν φαντάρος στο Κιλκίς το 2000 αυτός με είχε κρατήσει όρθιο μέσα στην απέραντηη μαυρίλα. Έπειτα θα σκάσει το χειλάκι μας, αφού έρχονται τα δύο όργια στον Sport-Fm, o Τσαούσης με τον Βαϊμάκη και το αξεπέραστο Fight Club.
Να δω πως θα διαβάσω όταν έχω το μυαλό μου αλλού. Νύχτα είναι, θα περάσει.