Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017

Δεκεμβριανό κυριακάτικο δειλινό

Είμαι ο φοιτητής που συνέδραμε τον Υψηλάντη στο Ιάσιο.
Είμαι ο λυγμός του χωρισμού στα στήθη κάποιας όμορφης κοπέλας.
Είμαι ο ανάπηρος Παλεστίνιος που τον πυροβόλησε στο κεφάλι Ισραηλινός στρατιώτης.
Είμαι ο δεξιός που κλαίει σε κάθε τραγούδι του Μίκη.
Είμαι αυτός που δίνει φαγητό στα παιδιά των φαναριών.

Είμαι ο απαισιόδοξος που ελπίζει,
είμαι ο εραστής που επιμένει.

Έχω τη δύναμη να ρίξω ανάθεμα
στους κυνικούς, στα κομματόσκυλα, στους κοσμικούς.

Εγώ όπως θέλω τη ζωή μου την ορίζω,
τι σχέση έχω με τα φαβορί και τους πετυχημένους;
Μια ζωή υποστήριζα τους a priori νικημένους.

Είμαι η σιωπηλή μειοψηφία,
που φοβάται τους συμφεροντολόγους,
φοβάμαι μην τους μοιάσω.
Εξαρτώμαι απ' όσους αγαπώ
νευριάζω με αυτή την εξάρτηση,
συμφέρον μου έχω βλέπεις να τους κρατάω ζωντανούς.
Αγάπη ονομάσαμε την εξάρτηση,
συμφέρον και εξάρτηση γίνηκαν ένα.
Παλεύω ενοχικά και μάταια
έχοντας συνειδητοποιήσει από καιρό
πως είναι ο άνθρωπος φθαρτός.

Συμφεροντολόγος κι εγώ αλλά ρομαντικός
παλεύω με τον κακοντυμένο αλάστωρα και τον νικάω
μα ξέρω κάπου αυτός παραφυλάει
να μου πάρει αυτά για τα οποία πέθανα.

Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017

Κατάθλιψη

Έρχεται λοιπόν μια μέρα που κάτι θα ταράξει την ηρεμία. Κάτι για να σε συνδέσει με το άμεσο παρελθόν σου και να σου δείξει στον καθρέπτη ποιος ήσουν και πως έγινες. Δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία μας συνάντηση.
Ο αδερφικός μου φίλος με επισκέφτηκε για ελάχιστες ώρες, κάνοντας τον γύρο της Πελοποννήσου, πέρασε κι απ' την άγονη επαρχία μου. Η χαρά που θα τον έβλεπα απερίγραπτη. Είχα να του πω τόσα πολλά που πολλές φορές η γλώσσα μπερδευόταν. Η σκέψη έτρεχε πιο γρήγορα. Πως να χωρέσεις 10 χρόνια γεγονότα σε λίγες ώρες; Κατάφερα έστω μέσα εκεί να παραθέσω όλα αυτά που θα απαντούσαν σε μια απλή του ερώτηση: "Γιατί ρε φίλε δε χαμογελάς; Που είναι το χαμόγελό σου";
Οι αληθινοί φίλοι δεν έχουν δεύτερες σκέψεις, ούτε φίλτρα για να σου πουν κάτι. Αυτό λοιπόν του είχε κάνει εντύπωση. Η μελαγχολική μου φάτσα. Αλλιώς με είχε συνηθίσει. Αλλιώς ήμουν το 2007. Προσπάθησα να απαριθμήσω τις αιτίες: Η κρίση; Μπα! Αυτός μέσα σε αυτά τα χρόνια έμεινε άνεργος, αλλά ποτέ δεν έπαψε να γελάει και να λέει αστεία. Εγώ με δουλειά και εισοδήματα καθόμουν στενοχωρημένος και ανέκφραστος. Τα λεφτά; Αυτός έκανε διακοπές κι εγώ ούτε για ένα μπάνιο δεν έχω πάει με τη θάλασσα στα 5 χλμ. Τα προβλήματα στη δουλειά; Πλησίασε λίγο. Έφτασα να του εξιστορώ τις αδικίες των άθλιων συναδέλφων που με έκαναν να φύγω από το σχολείο μου. Δεν πείστηκε. Δεν ήμουν αυτός που ήξερε. "Γιατί ασχολήσαι με μικρά ενώ το μυαλό σου παίρνει χιλιάδες στροφές;" Καμία απάντηση από μέρους μου!
Μήπως φταίει ο άνθρωπος που διάλεξα να πορευτώ; Μήπως μου φταίει η επιλογή μου; Αναρωτήθηκα φωναχτά. Καταθέτω αλήθειες και ζητώ απαντήσεις. Ο φίλος μου δεν έχει έτοιμες λύσεις. Δε θα μου δώσει ποτέ έτοιμη, μασημένη τροφή.
Όσο και αν γνωρίζω πως να ελέγχω τον εαυτό μου, είναι μια μέρα -από τότε που έφυγε- που έχω καταρρεύσει. Όχι από χαζούς συναισθηματισμούς. Οι φίλοι οι αδερφικοί είναι αυτοτελείς προσωπικότητες και έχουν τις ζωές τους. Το έχω πάρει απόφαση πως θα ζούμε σε διαφορετικές πολεις. Έπεσα, γιατί συνειδητοποίησα πως είμαι βαθύτατα αποπροσανατολισμένος. Χωρίς στόχους, χωρίς χαρά, χωρίς ζωή. Απλά αφήνω να περνάνε οι μέρες, το τίμημα όμως που πληρώνω είναι δυσβάστακτο. Γνωρίζω πως θα γίνω καλά, ποιοι άνθρωποι μπορούν να με βοηθήσουν και ποιοι είναι ανίκανοι να μου προσφέρουν την παραμικρή βοήθεια. Δυστυχώς οι πρώτοι είναι μακριά και οι δεύτεροι δίπλα μου.
Οι διαρκείς υποτιμήσεις με έφεραν σε ιστορικό χαμηλό. Οι αντοχές μου ξέφτισαν και η ψυχή μου κουράστηκε. Η μπογιά μου δεν περνάει πια. Τα ωραία χρόνια είναι πίσω μου. Τα κοιτώ και κοιτάζω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των φίλων μου. "Τότε ήσουν ερωτεύσιμος", μια κουβέντα που με στοίχειωσε. Άρα τώρα - και το συνειδητοποιώ κι εγώ- δεν είμαι. Χωρίς έρωτα όμως δεν έχει νόημα η ζωή. Η δική μου ζωή βρίσκεται σε ένα απέραντο τέλμα. Νόμιζα πως τα λεφτά θα με κάνουν ισορροπημένο. Τι τεράστια πλάνη! Για δοκίμασε να ζήσεις με πολλά λεφτά, χωρίς την εκτίμηση όμως όσων είσαι ερωτευμένος... Αυτής της μίας!
Αδιέξοδο! Περνάνε οι μέρες, οι βδομάδες, τα χρόνια και δεν σκάω ένα χαμόγελο. Χαμογέλα ρε, ήρθε ο φίλος σου! Μέχρι να το κάνω, έφυγε κιόλας. Πόσο μοιάζει αυτή η κατάσταση με την ίδια τη ζωή. Αυτή είναι ακόμα πιο βιαστική. Σου ζητάει αποφάσεις. Επιλογές! Οι δικές μου ήταν πάντα με βάση την ηθική. Κι ας πεθάνω δυστυχισμένος.


Χτες πέθανε ένας αγαπημένος μου συγγραφέας, ο Κώστας Μουρσελάς. Εδώ διαβάζει το συγκλονιστικότερο απόσπασμα από το βιβλίο του: "Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά", εκδ. Πατάκη, στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής, το Νοέμβριο του 2013.

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2016

Μια βδομάδα κατασκήνωση

Πρώτη φορά στην κατασκήνωση. Πρώτη φορά που αφήσαμε τα παιδιά μας. Εδώ και 12 χρόνια, από τότε που γεννήθηκε η πρώτη μας κόρη, δεν τα έχουμε αφήσει από τα μάτια μας. Μετακομίσεις, ανακατατάξεις, καλοκαιρινές διακοπές, όλα ήταν με δυο παιδιά αγκαλιά. Να γκρινιάζουν, να κλαίνε, να σε κοιτάνε όλοι οι γύρω σου με ένα ύφος μεταξύ οίκτου και ενόχλησης. Όμως εμείς τις παίρναμε παντού μαζί.
Μια ιδέα που έπεσε στο τραπέζι, για μια εβδομάδα κατασκήνωση, έγινε το απόλυτο "θέλω" των κοριτσιών. Το οργάνωσαν στο μυαλό τους, έκαναν σχέδια, ενθουσιάστηκαν πραγματικά. Μέχρι και το οικονομικό θέμα έλυσαν, σπάζοντας τον κουμπαρά τους και καλύπτοντας το ποσό κατά το ήμισυ.
Η δύσκολη στιγμή είχε φτάσει. Μόλις τα αφήσαμε, ένιωσα σαν πατέρας έναν σπαραγμό. Τα δυο ματάκια τους, με κοίταξαν με σοβαρότητα να τους σκάω ένα ψεύτικο χαμόγελο. Το "να προσέχετε" μου βγήκε κάπως βραχνό. Σφιχταγκαλιάστηκαν και μας χαιρέτησαν χωρίς να κλάψουν.

-"Άραγε είμαστε κακοί γονείς που παρατήσαμε τα παιδιά μας;" ρώτησα τη γυναίκα μου.
-"Δεν τα παρατήσαμε. Τα βοηθήσαμε να ωριμάσουν λίγο παραπάνω."

Μια βδομάδα, πέρασε. Όλα τα δευτερόλεπτα που περιέχει, τα μετρούσα με μέτρο τη σκέψη μου για αυτά. Δεν περίμενα να μου λείψουν τόσο πολύ. Σα να με χτύπησε μια ύπουλη και σπάνια αρρώστια που λέγεται υπογκρινίαση! Μου έλειψαν οι τσακωμοί τους, οι καβγάδες με τη μαμά τους, το φιλάκι για καληνύχτα. Κι ας πέρασα μια βδομάδα, λες και ήμουν στο μήνα του μέλιτος: Ξεκούραση, φαγητό και ποτό έξω, μπάνιο χωρίς το άγχος της επίβλεψης και σεξ δίχως ενοχές! Τα μικρά διαβολάκια μου ήταν πάντα στο μυαλό μου. Κρυφά άνοιγα την πόρτα του άδειου δωμάτιού τους. Δεν ήταν εκεί για να τα σκεπάσω, να μην κρυώσουν. Κοιτούσα τις φωτογραφίες τους. Έκανα διαλόγους φανταστικούς με τις φωνές τους.
Τα παιδιά μας είναι η ζωή μας. Χωρίς αυτά δεν είμαστε γονείς, είμαστε δυο άνθρωποι με συγκεκριμένους ρόλους, χωρίς προσανατολισμό. Δεν γνωρίζω τι θα γίνει σε έξι περίπου χρόνια όταν η μεγάλη φύγει για το Πανεπιστήμιο (καλώς εχόντων των πραγμάτων). Ήδη μάθαμε αυτή την εβδομάδα ένα σπουδαίο μάθημα:
Η ασφάλεια και η ζεστασιά του οικογενειακού περιβάλλοντος είναι ένα θαυμάσιο μέρος, ίσως το πιο όμορφο που υπάρχει, έχει όμως ένα ψεγάδι: Δεν αφήνει μέσα του τίποτα να μεγαλώσει, ποτέ!

Τρίτη 5 Απριλίου 2016

Γκαντεμιά

Όλοι έχουμε ακούσει για τους νόμους του Μέρφυ, για το Τρίτη και 13, για μαύρες γάτες και λοιπές δεισιδαιμονίες που είναι γνωστές με το κωδικό όνομα γκαντεμιά.
Το βραβείο "Γκίνιες" πρέπει να θεσπιστεί και να δίνεται σε όποιον αποδεδειγμένα μπορεί να αποδείξει πως έχει καταφέρει να στρέψει την συμπαντική οργή πάνω του. Κι αν αυτά σας φαίνονται μη φυσιολογικά και πως δεν έχουν καμία βάση λογικής, τότε σας πληροφορώ πως ζείτε σ' ένα ροζ συννεφάκι και όλα σας ήρθαν στη ζωή ευχάριστα.

Με το αυτοκίνητο κατεστραμμένο από τρακάρισμα!
Με το δανεικό αυτοκίνητο της νύφης μου να χαλάει ανεξήγητα μιά βδομάδα μετά!
Με την απειλή αναφοράς από συνάδελφο στη δουλειά.
Με την απίστευτη κακοτυχία με τα λεφτά!
Με τον τσακωμό σε επίπεδα χωρισμού με τη γυναίκα σου.
Με τις μικροσυσκευές στο σπίτι να μη λειτουργούν, έτσι για την αλητεία.
Με την υγεία σου κλονισμένη και τις αντοχές σου καταρρακωμένες...

Μην τολμήσει να βρεθεί κάποιος να μου πει: "Κάθε εμπόδιο για καλό!" Γιατί δεν είναι για καλό. Μεταφυσικά εξηγείται; Θεολογικά; Ορθολογικά; Μαθηματικά, με το νόμο των πιθανοτήτων;

Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2015

Διευθυντές στο Δημόσιο


Μοιάζει να έχει χαθεί κάθε μέτρο. Η κοινωνία βυθίζεται στην παρακμή και παρασέρνει ανθρώπους και συμπεριφορές. Βλέπω ανθρώπους να το παίζουν αφεντικά για την αυτοεπιβεβαίωση. Βλέπω διευθυντές να γίνονται ανθρωπάκια γιατί πάσχουν από μανία καταδίωξης. Βλέπω άτομα να ξεφτυλίζονται για να κρατήσουν μια θέση που τους αποφέρει 200 ευρώ παραπάνω. Να πατάνε φιλίες, να διαλύουν σχέσεις και να έχουν σα μοναδικό ιδανικό την καρέκλα.
Γατζώθηκαν από την καρέκλα και πέφτουν τώρα μαζί της. Κι όταν περάσει η κρίση; Όταν τελειώσουν όλα τι θα έχει μείνει απ' όλα αυτά; «Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος» μας είπε η Κατερίνα Γώγου! Δε θα το πετύχουν πολλοί. Τους περισσότερους θα τους δεις κρυμμένους στην ασφάλεια της "θεσούλας" τους, στην μιζέρια της αγένειας που έχουν σαν χαρακτήρες, στον συνδικαλισμό! Το ήθος του καθενός προκύπτει από τις συνήθειες μας. Οι συνήθειες προκύπτουν από επαναλαμβανόμενες επιλογές και οι επιλογές φυσικά, προέρχονται από το όποιο υπόβαθρο μας...  
 Στην Ελλάδα του 2015 αξιολογείται η ανθρωπιά, αλλά οι τιμητές της είναι όσοι πρόλαβαν και καπάρωσαν καρέκλα από το πολιτικά ανεπαρκές και ηθικά έκπτωτο προσωπικό των τελευταίων ετών. Αξιολογείται ο άστεγος, ο επαίτης και ο μετανάστης. Κρίνεται ως απειλή ο εργαζόμενος, ο εργάτης, ο οικογενειάρχης. Από ποιον; Από αυτόν που φοβάται. Από αυτόν που γνωρίζει τη σαπίλα μέσα του. Το απότοκο του κομματικού σωλήνα, που έγινε "διευθυντής" στο δημόσιο και νομίζει πως κάθισε στον Σιδηρούν Θρόνο του Game of Thrones. Επομένως, στο θέατρο του παραλόγου που παίζεται στο κεφάλι του, όλοι είναι εχθροί και πρέπει να εξοντωθούν. Γιατί όλοι είναι απειλή για τα 200 παραπάνω ευρώ του.
«Την "ηθική των αφεντικών" την αντιπάθησα όσο και την "ηθική των δούλων".
Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου: Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται». Μαξίμ Γκόρκι
Οι μικροπρέπειες και οι αδικίες δε μ' αγγίζουν. Την αχαριστία δεν αντέχω. Ευτυχώς οι κάθε λογής φασίστες, οι δικτατορίσκοι και οι Χίτλερ τσέπης, έχουν πάντα την ίδια κατάληξη:
                                                        Ψοφάνε!
Μόνο ελπίζω να το κάνουν γρήγορα, γιατί η χώρα μου δε θα αναστηθεί ποτέ, όσο αυτοί άρχουν.
 

Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2013

Ποιος τη ζωή μου...(Μίκης Θεοδωράκης)

Ποιος να έχει τη βάρκα του παππού σου στα μαϊστράλια;
Ναι! Να πας να δεις μια μεγάλη μουσική παράσταση. Δεν περίμενα πως θα με επηρέαζε καταλυτικά. Δεν πίστευα πως η ζωή και το έργο του Μίκη θα μίλαγε τόσο πολύ στην ψυχή μου. Γιατί αυτό που κατάλαβα, ήταν πως κάποτε είχαμε διχασμό, πείνα, ξένα κέντρα αποφάσεων και φόβο, όμως είχαμε και Παιδεία, μελοποιημένη ποίηση και προσωπικότητες με καρδιά.
Αν δεν έχεις τροφή, αν δεν έχεις γνώσεις, αν δεν έχεις ανέσεις, τότε υποφέρεις...Αν δεν έχεις ελευθερία, τότε δεν υπάρχεις...γιατί δεν μπορεί να λογαριάζεσαι άνθρωπος
Τώρα δεν έχουμε τίποτα απ'όλα αυτά, μόνο εξωτερικό χρέος και εθελόδουλη Κυβέρνηση. Σήμερα μας κυνηγούν οι ρουφιάνοι. Όπως λέει και στο έργο: «Κάποτε η προδοσία ήταν ντροπή, σήμερα είναι επάγγελμα». Πηγή αισιοδοξίας και αντίστασης δεν υπάρχει. Εκτός και υπάρξει κάποιος ηγέτης.
Εκείνο που μένει απ'όλο αυτό το τραγούδι, είναι ένα κομμάτι ουρανός, ένα σκίρτημα. Ο έρωτας...
Η παράσταση δίνει στο θεατή τόνους θυμικού. Απευθύνεται εκεί, σαν κάτι να θέλει να ξυπνήσει. Γενικά, τα κοιμισμένα αντανακλαστικά του λαού. Ειδικότερα, κάτι διαφορετικό στον καθένα. Προσωπικά, τα στοιχεία ταύτισης με τον Θεοδωράκη, εκεί που οι χαρακτήρες μας συναντιούνται. Εκεί που ένας υποταγμένος Δημόσιος Υπάλληλος, σμίγει και (θέλει να πιστεύει ότι) μοιάζει σε μερικά σημεία με τον γίγαντα.
Η ζωή είναι αρμονία. Ο θάνατος χάος.
Το "Ποιος τη ζωή μου" και το "Χάθηκα" τα νιώθω αυτοβιογραφικά. Το "τρένο φεύγει στις 8" μου θυμίζει το φόβο που ένιωθα στον στρατό. Και ο φόβος είναι το χειρότερο συναίσθημα. Την συνύπαρξη του έρωτα και του θανάτου στη ζωή και στο έργο του. Σαν ένα φιλί, το τελευταίο φιλί του ζεύγους Ρόζενμπεργκ. Στο "βραδιάζει" με τον τρόπο που το τραγούδησε η Γιώτα Νέγκα έκλαψα. Το "βρέχει στη φτωχογειτονιά" είναι το αγαπημένο τραγούδι του πατέρα μου.  Στο "λύχνο του άστρου", στο πρώτο 5λεπτο της παράστασης, βγαίνει ο Μακεδόνας (σπουδαίος) κι όλη η μπροστινή σειρά έκανε τσιγάρο. Βάζουνε τους πρόσφυγες κύριε Μουμουλίδη μου να τραγουδάνε "που να βρω την ψυχή μου;" Την τρομερή αδυναμία του συνθέτη στις γυναίκες. Την επαρχιακή πόλη που τον κατέστρεφε. Την τρομερή αγάπη του για τη θάλασσα. Στο "φεγγάρι μάγια μού'κανες" πάλι δάκρυα. Να δηλώνει: Περνώ απ'το μίσος στην αγάπη με τη γονιμότητα. Η επιμονή του να κάνει αυτό που θέλει όταν όλοι τον απέτρεπαν. Την ευγνωμοσύνη που ένιωθε για την οικογένειά του. Που αν δεν ήταν αυτοί, ο Μίκης μπορεί και να χανόταν. Την ανατριχιαστική στιγμή με τη μητέρα του που δεν τον θυμόταν. 'Όμορφη πόλη...η νύχτα έπεσε, οι δρόμοι χαθήκαν." Τη φράση "για να βρεις τον εαυτό σου, πρέπει να ζήσεις την αυτοκαταστροφή". Η δύναμη της ψυχής. Η αισιοδοξία στο τραγούδι του νεκρού αδερφού. Αυτά τα έχω ζήσει. Τα ζω.




-Τελικά έμαθε κανείς να χορεύει;
-Κανείς δε θα μάθει ποτέ...

 Υ.Γ. Οι συντελεστές της παράστασης αξίζουν θερμά συγχαρητήρια. Όλοι τους. Να την βγάλουν σε DVD μόνο, να μορφωθεί ο κόσμος.

Σάββατο 13 Ιουλίου 2013

Τι έμαθα μετά από 10 χρόνια γάμου

1. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΟ

Οι σχέσεις είναι εξ ορισμού δύσκολες. Πόσο μάλλον οι τόσο σοβαρές σχέσεις. Όταν στα 30 σου θέλεις να μείνεις μ' έναν άνθρωπο, πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος, χορτασμένος, υποψιασμένος. Η ζωή δεν είναι πράσινα λιβάδια διαφημίσεων, όπου τρέχεις πιασμένος χέρι χέρι με την συμβία σου και πίνεις φρέσκο γάλα. Είναι περισσότερο "έχει καφεεεέ;" με την τσίμπλα στο μάτι και με τρελά νεύρα γιατί άργησες στη δουλειά. Ο γάμος κρατάει αν ο άλλος/ η άλλη αγαπάει και αυτή την εκδοχή της πραγματικότητας.

2. ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ VS ΕΞΕΛΙΞΗΣ

Αυτό που ακούς συνέχεια όταν παντρεύεσαι είναι πως "πάει". 
-Τί πάει ρε παιδιά; Πέθανα;
-Αποκαταστάθηκες.
Αν είσαι πολύ τυχερός ακούς από καμιά θείτσα το περίφημο "Τον έδεσες τώρα τον γάιδαρό σου." Αυτό μπορεί να σε σκοτώσει. Αυτόματα μεταμορφώνεται ο άνθρωπος των ονείρων σου, σε υπομονετικό ζώο, που θα τον ανέχεσαι και θα σε ανέχεται.
Ο γάμος αντίθετα είναι μια διαρκής αλλαγή. Πρέπει να είσαι ευέλικτος, ευπροσάρμοστος και έτοιμος. Αν δεν την παλέψεις την στασιμότητα, θα τυλιχτεί γύρω απ' τον λαιμό σου και θα σε πνίξει. Η στασιμότητα δεν έχει να κάνει τόσο με τον άλλον. Εσύ πρέπει να εξελιχθείς. Να γίνεσαι κάθε μέρα καλύτερος. Να μαθαίνεις. Να είσαι φιλόδοξος. Να έχεις στόχους. Ο άλλος σε ερωτεύτηκε, αλλά αυτό δεν κρατάει για πάντα. Πρέπει και να σε θαυμάζει. Γίνε αυτό που θα θαυμάζει.

3. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΟ ΓΑΜΟ

Μπορώ να απαριθμήσω τουλάχιστο 100 πράγματα με τα πράγματα που κάνατε μαζί και τώρα δεν μπορείτε να τα κάνετε.Το σεξ, οι διακοπές, το κρασάκι σε ταβέρνα, το clubbing, το να δείτε μια ταινία, όλα όσα ένα ζευγάρι έκανε με άνεση και ευχαρίστηση, τώρα σας βγαίνουν από τη μύτη. Κι αν τα παιδιά αποτελούν προτεραιότητα, η καλή ψυχολογία των γονιών, για να είναι και εκείνα ευτυχισμένα, είναι απαραίτητη. Με κατανόηση και συζήτηση τα παιδιά θα καταλάβουν πως ο μπαμπάς και η μαμά αγαπιούνται και όταν το κάνουν δε μειώνεται η αγάπη τους για εκείνα. Εκτός βέβαια κι έχετε δύσκολα παιδιά, που όταν βάζετε το video του γάμου σας, εκείνα κλαίνε γοερά...

4. ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΩ

Γνωστή η φράση πως μαζί με τον άνθρωπό σου παίρνεις και τους συγγενείς του. Περιχαρακώστε τα όριά σας. Καμία ανοχή σε άσχημες κουβέντες προς τον άντρα σου/γυναίκα σου. Τα λόγια (συνήθως άσχημα) είναι ωρολογιακές βόμβες, που σκάνε στα χέρια του ζευγαριού. Όποιος δεν είναι υπέρ του ζευγαριού, είναι εχθρός του. Για να γίνουν ξεκάθαρα τα όρια -προσωπική άποψη εκφράζω- χρειάζεται τρομερή αυτογνωσία. 

5. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΦΙΛΟΙ

Παντρεύεσαι. Χάνεσαι; Πολλοί φίλοι έχοντας συνηθίσει διαφορετικά, τους κακοφαίνεται. Ζητούν το χρόνο σου. Ζητούν να τους έχεις ως προτεραιότητα. Δε γίνεται. Θα ξεκαθαρίσουν πολλά μετά το γάμο.  Ο γάμος είναι εξέλιξη της ζωής. Χωρίς φίλους γίνεται βαρετός. Οι φίλοι εξασφαλίζουν την ψυχική ισορροπία. Και τη δική σου και της οικογένειά σου. Απαραίτητη προϋπόθεση: Να είναι και αυτοί υπέρ της επιλογής σου. 

6. ΠΟΣΑ ΚΙΛΑ ΠΗΡΕΣ;

Ο μεταβολισμός αλλάζει. Η γέννα αλλάζει. Το φαγητό απ' έξω...Αυτό κι αν σε αλλάζει. Είναι αναπόφευκτο να μην πάρεις κάποια κιλά κατά τη διάρκεια του γάμου. Αυτό που είναι απαράδεκτο είναι να αφήσεις τον εαυτό σου. Να μην προσπαθείς. Είναι ανεπίτρεπτο να παραιτηθείς από την προσπάθεια να αρέσεις στον/στην σύντροφό σου. Πριν από 10 χρόνια παντρεύτηκε έναν κούκλο/μια κούκλα. Δεν είναι λίγο άδικο να βλέπει αυτόν/αυτήν να έχει μετατραπεί σε διασταύρωση καναπέ με Πάγκαλο;

7.  ΡΑΝΤΕΒΟΥ

Συνιστώ να βρείτε μια καλή κι αξιόπιστη babysitter. Αν δεν υπάρχουν λεφτά, τότε να αφήνετε τα παιδιά στη γιαγιά. Αν δεν υπάρχει γιαγιά και είστε φτωχοί...αγνοήστε το 7. 
Κάνε εκπλήξεις. Διεκδίκησε τον άνθρωπό σου και μην τον θεωρείς δεδομένο. Κλείσε μαζί του ένα ραντεβού. Ένα ποτό μόνο, φτάνει να ξεφύγεις από τα προβλήματα και να ξανασυναντήσεις αυτόν/αυτή που ερωτεύτηκες.

8. SEX

 Μετά από 10 χρόνια πιθανό το κρεβάτι σου να μοιάζει με τη Νεκρά Θάλασσα. Όχι αν είσαι τυχερός. Η κατάλληλη χημεία, σε συνδυασμό με το άσβεστο πάθος, δεν αφήνει τον έρωτα να πεθάνει. Πολλά ζευγάρια κάνουν μηχανικό σεξ. Αποφεύγουν τους εξωτερικούς χώρους. Φοβούνται να μην ξυπνήσουν τους γείτονες. Είναι κουρασμένοι από την δουλειά. Τους καημένους. Σχεδόν τους λυπάμαι.

9. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ

Γύρισες όλη την Ελλάδα. Γνώρισες ανθρώπους. Έκανες φίλους. Άνθισες επαγγελματικά. Έμεινες σε ξένα σπίτια. Σε ξενοδοχεία. Κοιμήθηκες ακόμα και στο αυτοκίνητο. Δε δέθηκες με τα σπίτια. Δεν έχεις αναμνήσεις από τα τούβλα ή τα μάρμαρα. Οι μόνες σου αναμνήσεις ήταν αυτές που έζησες μαζί της. Η γυναίκα σου μυρίζει όπως το σπίτι σου. Και αυτό διάολε σε κάνει να νιώθεις υπέροχα, δέκα χρόνια μετά.

10. ΓΕΛΑ ΠΟΥΛΙ ΜΟΥ, ΓΕΛΑ

Το γέλιο που έριχνες πριν 10 χρόνια έχει δραματικά μειωθεί. Εφορία, υποχρεώσεις, η λίστα του super market σε έχουν ρίξει στην κατάθλιψη με bonus να είσαι το νούμερο 1 στη λίστα της friend zone της γυναίκας σου.
Όχι αν την κάνεις να γελάει όπως πριν. Αν σε κάνει να γελάς με το οτιδήποτε. Αν το εσωτερικό σας χιούμορ, είναι το μυστικό όπλο σας όταν βρίσκεστε σε "σοβαρές" εκδηλώσεις. Το γέλιο δε μακραίνει μόνο τη ζωή. Σας δίνει και την απαραίτητη αισιοδοξία για να αντιμετωπίσετε όλους τους δράκους της καθημερινότητας. Επιπλέον, σας δίνει και τη δύναμη για να προχωρήσετε μαζί, άλλα 10 χρόνια.
Ελπίζω να αντέξουμε μέχρι τότε. (Lol)

Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012

Ο μικροαστός


Πριονίζεις τo θρόνο της σιγουριά σου
έτοιμος να σπάσεις τα ιδεολογικά δεσμά σου

αθώος μες στην άγνοιά σου
προδίδεις τη ζωή που σου διαφεύγει.


Εξιδανικεύεις το νοσηρό
και γελοιοποιείς το μέλλον,
κοιμάσαι ηττημένος
μονήρης, αδιάφορος, τραυματισμένος.


Με τις αντιφάσεις της ζωής σου
τρέφεις το τέρας της ανασφάλειά σου
για να το ξεπεράσεις, να νικήσεις για μια φορά,
ο ρόλος που κλήθηκες να παίξεις, του μέτριου μικροαστού.

Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012

Ερωτήσεις

Καμιά φορά το blog μοιάζει με ημερολόγιο, με εξομολόγο και κάποιες φορές μοιάζει το ιδανικό μέρος που θα αποθέσω τα προβλήματα, μήπως και αυτοί -οι ελάχιστοι - που θα με διαβάσουν, μπορεί να νιώσουν πως αντιμετωπίζουν τα ίδια με μένα, να ταυτιστούν και να δώσουν μια λύση.
Ερωτήματα:
  • Να φροντίσω τους άρρωστους γονείς μου, μετακομίζοντας σε επαρχιακή πόλη, ή να κοιτάξω την προσωπική ευτυχία μετακομίζοντας σ' ένα όμορφο νησί του Αιγαίου;
  • Να χτίσω ένα σπίτι και να απολαύσω την μονιμότητα, ή να γυρίσω την Ελλάδα, να ταξιδεύω στον κόσμο;
  • Να αφήσω την ασφυκτική υποαμοιβόμενη Δημοσιουπαλληλία ή να ψάξω την τύχη μου στον υγιή ιδιωτικό τομέα που μου αρέσει πολύ; 
Αλλά ας το πάρουμε αλλιώς:
  • Μηπως ευτυχία είναι η εκπλήρωση του ηθικού μου χρέους προς τους γονείς κι όχι η αυτιστική προσκόλληση στο Εγώ;
  • Ταξίδια χωρίς λόγο σκορπώντας χρήματα που δανείζεσαι ή αξιοπρέπεια ενός πραγματικού στόχου ζωής,που θα στεγάσει τα παιδιά σου και θα θεωρηθεί ως η βάση,ως το πατρικό;
  • Οι μισθοί πείνας θα έρθουν και στον ιδιωτικό τομέα. Μόνο που το δίλημμα εδώ είναι 16 ώρες δουλειάς με συνεχή αεπιλή και άγχος ή 10 ώρες αλλά και την ευχέρεια επιλογής του διευθυντή και των συναδέλφων;

    Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

    Μας χωρίζουν - Κώστας Τουρνάς

    Έφτιαξα ένα βιντεάκι μ'ένα σχετικά άγνωστο τραγούδι του πολύ αγαπημένου μου Κώστα Τουρνά.Έχει προσωπική χροιά και αναφέρεται στη Ρόδο. Οι φωτογραφίες είναι από το ίντερνετ. Ελπίζω να το απολαύσετε.


    Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

    Αντίσταση

    Αντιστέκομαι στους χαλεπούς καιρούς,
    σημαίνει ορθώνομαι,παλεύω για σένα παιδί μου,
    σημαίνει βγάζω φωτιές στην αδικία.

    Αντίσταση.Λέξη παρεξηγημένη,οικειοποιημένη,αξιοπρεπής.
    Όταν η ελευθερία σημαίνει γι'αυτούς φυλακή,
    όταν το διακίωμα της επιλογής έγινε υπακοή,
    τότε υψώνω τείχη,τότε φωνάζω,τότε βάζω προτεραιότητες.

    Προτιμώ την πείνα από την αναξιοπρέπεια,
    προτιμώ να θυσιάσω το γάλα σου παιδί μου
    "προσαρμογή",μου φωνάζουν τα τίποτα,
    δωρικά,ταπεινά,το σιωπηλό μου αίμα απαντά:
    "Δημοκρατία".Για πάντα."Ανεξαρτησία".Για πάντα.
    Ελλάδα,για σένα αντιστέκομαι.

    Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

    Μια νύχτα στον Sport-Fm

    Η συμμετοχή μου στο Fight Club (Όλη η εκπομπή)



    Η παρουσία μου σε μια ζωντανή εκπομπή στον πρώτο σε ακροαματικότητα σταθμό ήταν πραγματικά εμπειρία. Στην αρχή δεν ήθελα να πάω, με παρακίνησε όμως η γυναίκα μου.Έχοντας υπερβολικό - για την ηλικία μου- άγχος, προσπάθησα να πω την ιστορία που κέρδισε στο διαγωνισμό με όσο το δυνατόν λιγότερα κομπιάσματα φωνής γινόταν. Οι Τσαούσης και Βαϊμάκης, Γιάννης και Κώστας, άνετοι και φιλικοί δε με έκαναν στιγμή να αισθανθώ άσχημα. Βέβαια δεν είναι του χαρακτήρα μου να λέω προσωπικές ιστορίες αλλά η συγκεκριμένη δεν πήγαινε για το ευρύ κοινό. Πρώτα την είχα ανεβάσει στο Blog και θα την διαβάσετε εδώ, δεν είχα σκοπό να την στείλω. Χαίρομαι όμως που κέρδισε και γνώρισα από κοντά τους τύπους που έχουν το ίδιο καλό χιούμορ με μένα, ακούγοντάς τους σ'ένα μπαλκόνι στη Ραφήνα το 2003. Εννοείται πως από τότε σταμάτησα να βλέπω τηλεόραση τα βράδια. 






    To see my girl (mp3)
    Το αδύνατο που έγινε δυνατό: Η ιστορία που κέρδισε την Παρασκευή 23/9 και την είπε ο πρωταγωνιστής την Δευτέρα 26/9/11 Εναλλακτικός τίτλος: Πως προλαβαίνεις ένα αεροπλάνο με τις πιθανότητες εναντίον σου
    Για να δω το κορίτσι μου at MySpaceFileHosting.comWed_Sep_28_19;19;23_2011.wav

    Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011

    Για να δω το κορίτσι μου

    Είμαστε στο 1999 και είμαι σε ένα Ταγμα Ανεπιθυμήτων στη Ρόδο.Έχω να δω την κοπελιά μου 3 μήνες και ζητώ άδεια να πάω στην Πάτρα να την συναντήσω.Στην αναφορά το πρωί βγαίνει ο Διοικητής και μου δίνει 3ήμερη. 'Νταξ, λέω,καλή είναι κι αυτή.(Σημ.:Σε προηγούμενη απόπειρα για άδεια είχα φάει 25 μέρες φυλακή,για διάφορους,γελοίους λόγους).Πάω για καθαρισμό πυροβόλου χαρούμενος. Κλείνω και εισιτήρια για τις 14:10 το μεσημέρι. Κατά τις 11 ο Δίκας έφυγε από το στρατόπεδο.Την άδειά μου δεν την είχε υπογράψει.Ρωτάω κάποιον ανώτερο και μου λέει:-"Χωρίς υπογραφή δε μπορείς να φύγεις".Ενώ ήμουν με τις μουτζούρες, κατά τις 13:00 έρχεται ο Δίκας. -"Τώρα δε μπορείς να τον ενοχλήσεις" μου λέει κοφτά ένας υπασπιστής του.Απτόητος μπαίνω στο γραφείο του με κίνδυνο να μονιμοποιηθώ στον ελληνικό στρατό από τις πολλές φυλακές.Ο τολμών νικά και μου την υπογράφει.Επειδή είχα φύγει όμως χωρίς να ρωτήσω από το χώρο συντήρησης,στο γραφείο την ώρα της υπογραφής μπαίνει κι ένας ανθυπολοχαγός που ούρλιαζε σε μένα και ζητούσε να φάω 10 μέρες. Ω, του θαύματος πετάγεται ένας άλλος ανθυπολοχαγός που ήταν μπροστά και λέει "Εγώ του'δωσα την άδεια να φύγει από τον όρχο". Ο Δίκας μου δίνει το πράσινο φως. Ένας φίλος μου σταυροκοπιόταν με αυτά που έβλεπε και δεν είχαν ξαναγίνει.
    Η ώρα όμως ήδη έχει πάει 13:40. Η απόσταση του στρατοπέδου από το αεροδρόμιο ήταν με αυτοκίνητο 25 λεπτά. Καλώ ταξί.Ίσα που πρόλαβα να βάλω τα πολιτικά.Φτάνει στην πύλη στις 13:50'. Πάνω μου είχα μόνο το αντίτιμο της κούρσας.Τον παρακαλώ να κάνει ό,τι μπορεί για να προλάβουμε το αεροπλάνο.Ο ταρίφας,τρομερά ξηγημένος μεταμορφώθηκε σε Άυρτον Σένα και μέσα σε 10 λεπτά με είχε πάει στο αεροδρόμιο.Μακάρι να είχα να του δώσω κάτι παραπάνω.Τρέχω προς τα εκδοτήρια (γεμάτα κόσμο) και φωνάζω(!!!) "ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΧΩ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΑΘΗΗΝΑ". Δεν είχα.Βγαίνει μια υπάλληλος της Ολυμπιακής και με ρωτάει αν ήμουν ο τελευταίος επιβάτης της πτήσης των 14:10. Απάντάω καταφατικά. Παίρνει τον ασύρματο ενδοσυνεννόησης με τον Πύργο Ελέγχου και λέει μπροστά στους εμβρόντητους που παρακολουθούσαν τη σκηνή: "ΠΑΡΑΚΑΛΩ Η ΠΤΗΣΗ ταδε ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΓΕΙΩΘΕΙ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΤΡΟΧΙΟΔΡΟΜΗΣΗ"!!! Το αεροπλάνο έπαιρνε την φόρα για την απογείωση και το σταμάτησαν! -"Έλα φανταράκι να βγάλεις εισιτήριο,ΓΡΉΓΟΡΑΑΑΑΑ".Εγώ να μην έχω φράγκο πάνω μου.Τρέχω προς το -μοναδικό-μηχάνημα αυτόματης ανάληψης,του πετάω την κάρτα...τίποτα.Δεύτερη προσπάθεια,τρίτη...τίποτα...Μου την πέταγε έξω, δεν τη δεχόταν. Πηγαίνω τρέχοντας προς τον υπεύθυνο και του λέω με τα αυτιά στο πάτωμα: -"Λυπάμαι για την αναστάτωση,ας φύγει το αεροπλάνο, δε μπορώ να βγάλω λεφτά από την κάρτα". Και ενώ όλα έδειχναν να έχουν τελειώσει,ακούω μια υπάλληλο της έκδοσης εισιτηρίων να μου λέει δυνατά:-"Θα στο πληρώσω εγώ το εισιτήριο"!!! Της έγραψα σ'ενα χαρτί το όνομά μου και το κινητό μου και πράγματι μου πλήρωσε το αντίτιμο.Μπήκα στο αεροπλάνο στις 14:25 με τους υπόλοιπους επιβάτες να σιχτιρίζουν και να με αγριοκοιτάζουν, αλλά δε μ'ένοιαζε...Είχα ένα μόνιμο χαμόγελο ευτυχίας,επιτυχίας και προσμονής στο πρόσωπό μου. Σε 4 ώρες έσφιγγα στα χέρια μου την κοπελιά μου, ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη Γη. Είμαστε ακόμα μαζί,είναι η γυναίκα της ζωής μου.Ακόμα και σήμερα μου έχει απόλυτη εμπιστοσύνη πως δεν χάνω Μεταφορικό Μέσο με τίποτα. Το αδύνατο έγινε δυνατό.

    Τρίτη 2 Αυγούστου 2011

    Σκιά της νύχτας (ποίημα)

    Ζύγισα χτες τις πιθανότητες
    και ήσαν όλες εναντίον,
    σα να διασχίζεις το Ιόνιο
    με χέρια δεμένα, θαλασσοδαρμένα
    δίπλα μου περνάει ένα πλοίο.

    Οι άνθρωποί μου ανησυχούν
    κατάντησα λέν σκιά
    που περπατάει τις νυχτιές
    στη χαρά δε συμμετέχει, ποιός τον αντέχει;
    "Ζει μονάχα μες στο χτες"

    Σκιά ψάχνουμε όλοι
    εναν άνθρωπο, ένα χαμόγελο...
    πριν ο Θανατος μας βρει
    στη συνήθεια, στη φθορά, συμφορά...
    στον ίσκιο του η καρδιά μας να ξεκουραστεί

    Κρυφοκλείνω τα πατζούρια, βιαστικά
     ψάχνω ψηλά το βλέμμα του Θεού
    μ' ένα "γιατί" Του λέω καληνύχτα
    άραγε οι ηθικοί θα σωθούν, θα χαθούν;
    Μαύρη για μένα απόψε η νύχτα

    Γλιστράω στο κρεβάτι αθόρυβα, ενοχικά στιγματισμένος
    με συντριπτικές κατηγόριες, λυπημένος
    η Νέμεσις τουλάχιστο θα με κατανοήσει,
    πικρόχολα σχόλια δε θα πει, άλλωστε τα πάντα ρει,
    σκιούλα μου, ανίκητη είναι του ανθρώπου η φύση

    Τρίτη 28 Ιουνίου 2011

    Βάφτιση Αιμιλίας

    Ωραίο αποθηκευτικό μέσο το blog. Και επειδη κινδυνεύω από τους ιούς, ό,τι σώσουμε καλό θα είναι. Τα ερωτηματικά λένε ΒΑΦΤΙΣΗ ΑΙΜΙΛΙΑΣ

    Βαφτιση Αιμιλιας Slideshow: Thodoris’s trip from Αθήνα, Αττική, Ελλάδα to Amaliás (near Ιξιά, Ρόδος) was created by TripAdvisor. See another Ιξιά slideshow. Take your travel photos and make a slideshow for free.

    Παρασκευή 27 Μαΐου 2011

    Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Deep Purple 20/5/2011

    Με φόντο μια φωτισμένη εικόνα της ακρόπολης και το λογότυπο του συγκροτήματος τους -πάντα σε βαθύ μωβ- οι Deep Purple και ο αγαπημένος Έλληνας ροκάς, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, χάρισαν σ’ όσους παραβρέθηκαν την Παρασκευή (20/5) στο κλειστό γήπεδο του Ελληνικού, μια αξέχαστη βραδιά γεμάτη ροκ μελωδίες.
    Το θρυλικό συγκρότημα εμφανίστηκε στην σκηνή λίγα λεπτά πριν τις έντεκα:

    Η ακουστική βέβαια δεν τους ευνοούσε ιδιαίτερα, καθώς η ποιότητα του ήχου απείχε πολύ από τις προσδοκίες μας.
    Το αγγλικό ροκ συγκρότημα Deep Purple δημιουργήθηκε στο Χέρτφορντσαϊρ (Hertfordshire) το 1968. Μαζί με τους Λεντ Ζέπελιν και τους Μπλακ Σάμπαθ είναι ένα απ' τα πιο δημοφιλή Χέβι Μέταλ συγκροτήματα.
    Οι Deep Purple έχουν μπει στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες σαν το πιο θορυβώδες συγκρότημα και έχουν πουλήσει πάνω από 100.000.000 δίσκους, και είναι ενεργοί ως συγκρότημα από το 1968 ως σήμερα. Ο Ian Gillan με την παρέα του, επέστρεψαν για μια ακόμη φορά στην Ελλάδα. Στο σημείο αυτό να επισημάνουμε ότι οι Βρετανοί ροκάδες επισκέπτονται την χώρα μας από το 1991 και μετά πολύ συχνά.
    Με ιδιαίτερο ενθουσιασμό υποδέχτηκαν οι θαυμαστές τους τα τραγούδια «Child in time», «Smoke on The Water» και το «Soldier Of Fortune»
    Η αρχή όμως είχε γίνει από τις εννιά παρά τέταρτο, με τον μοναδικό Βασίλη Παπακωνσταντίνου να αποθεώνεται από τους παραβρισκόμενους:




    Deep Purple (20/5) C by cosmogr





    Ενώ το κοινό δεν σταματούσε λεπτό να τους επευφημεί, εκείνοι συνέχιζαν δυναμικά να ροκάρουν με πάθος:

    Deep Purple live in Athens 20/5/2011 by ligomilitos

    Οι δικές μου εντυπώσεις τώρα:  
    Πως να περιγράψω συναισθήματα; Να πω πως ανατρίχιασα; Να πω πως τρελάθηκα από τη χαρά μου; Όλα άρχισαν με πολύ αγχος γιατί δεν ηθελα να χάσω ούτε νότα. Μπήκαμε τρέχοντας στο στάδιο (άλλες αναμνήσεις εκεί, θυμηθήκαμε που είχαμε πάει με τη Λυδία μωρό στο μπάσκετ το 2004) και ήδη τραγουδούσε ο Βασίλης. Ανεβήκαμε ψηλά και δεν ένιωθα καλά, ειμαστε πολύ μακριά από την σκηνή. Επειδή δεν έχω πεθάνει ακόμα, να ακούω συναυλία καθήμενος, πηγαμε κοντά, όσο μπορούσαμε για να έχουμε οπτική επαφή. Ο Βασίλης εχει κάποια τραγούδια, όπως το "Ασε με να κάνω λάθος" και το "Να κοιμηθούμε αγκαλιά" που με φορτίζουν ιδιαίτερα. Όταν βγηκαν οι Purple -με το Highway Star- δάκρυα κυλούσαν από το πρόσωπό μου. Οι θρύλοι της ροκ ζωντανοί, μπροστά μου, να μου ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους και να με στέλνουν στα '80, στα παιδικά μου χρόνια, τότε που περιμέναμε τον Δημήτρη Κατή να βάλει λίγο στην κρατική τηλεόραση. Από τότε μεγάλωσα πολύ, άλλαξα, δεν γουστάρω να βλέπω το χρονο να με φθείρει, εμένα και όσους αγαπώ. Είναι και που χτυπάει στο μάτι, οπτικά και αισθητικά άλλο να βλέπεις τον Gillan στο youtube να ροκάρει στα είκοσι με μακριά μαλλιά κι άλλο να τον βλέπεις με άσπρα μαλλιά και γέρο. Πήγα με κάποιες επιφυλάξεις, έφυγα με ένα αίσθημα πληρότητας. Ο χρόνος είναι σίγουρα σχετικός. Oi Deep Purple δεν βγήκαν στη σκηνή παρά μόνο για 5 λεπτα!!! Τόσο λίγο που δεν πρόλαβα να τους χορτάσω. Και όταν έφυγαν κατάλαβα τι είχα δει. Τα ματια μου, τα αυτιά μου, το σώμα μου κάθε εκατοστό στο δέρμα μου τους άκουσε προσεκτικά. Νιώθω πιο έτοιμος τώρα.Κατάλαβα. δεν μπορεί κάποιος να σου φέρει πίσω τα παιδικά σου χρόνια. Δεν υπάρχει η επιστροφή στο ' 80. Καμιά φορά όμως έρχεται η παιδική σου ηλικία και σε κοιταζει κατάματα. Συγκινήσαι που την βλέπεις, είσαι τυχερός που μεγάλωσες με αυτά τα ακούσματα, τα soundtrack της ζωής σου. Ευχαριστώ Βασίλη. Thanks Deep Purple

    Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011

    Στιγμές που περάσαμε στην εκδρομή στο Δασικό Χωρίο «Papades Village».

    Με μια γλυκιά κούραση … μοιραζόμαστε μαζί σας τις υπέροχες στιγμές που περάσαμε στο Δασικό Χωρίο «Papades Village».
    Περάσαμε όλοι υπέροχα – μικροί και μεγάλοι!!!

    Μπορεί ο καιρός να μην μας βοήθησε πολύ – κρύο, βροχή και πολύ μα πάρα πολύ ομίχλη – αλλά δεν μας πτόησε καθόλου. Την πρώτη μέρα, Παρασκευή, και μετά από το τρίωρο ταξίδι μας κουρνιάσαμε στο καναπέ και απολαύσαμε τη ζεστασιά του τζακιού … σημείωση ο Γιώργος έχει γίνει ειδικό στο άναμμα τζακιού και έτσι πήρε με την πρώτη προσπάθεια παρότι τα βρεγμένα ξύλα!

    Η επόμενη μέρα, Σάββατο, ξεκίνησε με γεμάτες μπαταρίες αλλά και με πολλές παιδικές φωνούλες αφού όλοι οι elamazistas είχαν φτάσει! Μετά το πλούσιο πρωινό μας, τα βλασταράκια μας πήγαν στον παιδότοπο για να φτιάξουν δημιουργίες με πηλό, να ζωγραφίσουν, να φτιάξουν λουλούδια αλλά και να παίξουν με τα πολλά παιχνίδια. Οι γονείς ευχαριστήθηκαν και αυτοί το καφεδάκι τους με τάβλι, χαρτάκι αλλά και κουβεντούλα… ευκαιρία για να γνωριστούμε και μεταξύ μας.


    Το μεσημέρι, ο φίλος μας πια Δημήτρης είχε ετοιμάσει ένα παραδοσιακό γλέντι για εμάς, τους elamazistas , που ξέρουμε να ζούμε όμορφα με τα παιδιά μας! Μαμαδίσιο φαγητό και χορός, αλήθεια πολύ χορός από μικρούς και μεγάλους. Αποκάλυψη αποτέλεσαν οι δυο τραγουδιστές – ανερχόμενα αστέρια – μπαμπάδες!


    Το απόγευμα είχαμε άλλες κατασκευές στον παιδότοπο αλλά και μια αναπάντεχη έκπληξη από το μικρό Γιώργο elamazista… που είχε φέρει τις φιγούρες του Καραγκιόζη και έστησε παράσταση για τους μικρούς φίλους.
    Ειδού και τα πειστήρια… ευχαριστούμε Αλεξάνδρα!!!

    … εμείς το χάσαμε λόγω ύπνου… έπεσε βαρύ το μεσημεριανό γλέντι στο Μαρίνο και το Μάριο.
    Είχαμε και παράσταση κουκλοθεάτρου από τον μικρό Γιώργο!!!


    Την Κυριακή είχε σαφώς βελτιωμένο καιρό, δεν έβρεχε δηλαδή γιατί το κρύο ήταν ακόμα τσουχτερό, πολλά παιδάκια τάισαν τα ζώα και σύμφωνα με τον Μαρίνο ο κόκορας του Δασικού Χωριού ««Papades Village» είναι πολύ καμαρωτός.

    Μετά ακολούθησε η βόλτα με τα γαϊδουράκια…..
    … λίγο κούνιες…

    και παιχνίδι στον παιδότοπο του χωριού και τις μαμάδες και μπαμπάδες να μαθαίνουν τα μυστικά για να φτιάξουν μαρμελάδα πορτοκάλι!

    Δεν θέλαμε να φύγουμε αλλά έπρεπε… σύντομα όμως θα ξαναπάμε … ο Απρίλιος δεν είναι μακριά και ένα τέτοιο τοπίο μέσα στην άνοιξη θα είναι υπέροχο!


    Εις το επανιδείν λοιπόν…
    Περιμένουμε σχόλια και φωτογραφίες από όλους τους φίλους elamazistas!!!
    Γιώργος – Ελευθερία


    από το elamazi.gr




    και video απόδειξη του πόσο καλά περάσαμε:




    Με παρέσυρε το ρέμα - By Thodoris by philosofos


    Λυδιοκουτσουνακι τραγουδάει σε εκδρομή by philosofos

    Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011

    Καληνυχτα κοριτσακι μου

    Μάτια μου, ερχομαι στο δωματιο σου το βραδυ
    να δω αν κοιμασαι. Κραταω την ανασα μου απο την ομορφια σου,
    δε θελω να μολυνω τον αερα που αναπνεεις. Σε σκεπαζω, αργα να μην ξυπνησεις, εισαι η ιδια τα ονειρα που βλεπεις και χαμογελάω...Το παιζω μεγαλος τωρα, σε προστατευω απο το κρυο ταχα, μακαρι να' ξερα ποσο δυνατη εισαι, πως δε φοβασαι τη θαλπωρη της κουβερτας, ουτε το κρυο της νυχτας. Το καβουκι που σε βαζω να φορεις θα το πεταξεις νωρις, αυτο να μην ξεχασεις να το κανεις ματια μου, οσο κι αν σε σφιγγουμε. Κλώτσα! Χτυπα!
    Να΄παιζα κι εγω τα παιχνιδια σου, να ανεβαινα στα συννεφάκια σου για τα πειρατικά ταξίδια σου κι ας χανω, πρεπει να χανω. Θελω να σ΄αγκαλιασω, δε θα το κανω κι ας ειναι ο πιο γλυκος λωτος. Μην καταλαβεις πως ειμαι καθε νυχτα εδω, ξαγρυπνος, με χιλια πρεπει και ενα εκατομμυριο θελω... Σερνω τα ποδια μου μακρια απο το δωματιο σου. Το δικο μου ονειρο εισαι εσυ. Σε λατρευω, ο μπαμπάς σου