Θεματικές Εβδομάδες Αναισθητοποίησης

Σωθήκαμε αδέρφια! Πάνε τα βάσανά μας!
«Θεματική» Εβδομάδα με τίτλο: «Σώμα και Ταυτότητα», πρόκειται να υλοποιηθεί μέσα στο δεύτερο τετράμηνο του σχολικού έτους 2017 στα Γυμνάσια όλης της χώρας.
Τι σημαίνει άραγε θεματική εβδομάδα;
Προφανώς κάποιου είδους "αφιερώματος" όπως στις βραδιές της "Κινηματογραφικής Λέσχης" του σοσιαλιστικού μας παρελθόντος μπροστά στην τηλεόραση, για να μας πάρει ο ύπνος με την αρτηριοσκληρωτική (αλλά σίγουρα καλτ) μορφή του Μπακογιανόπουλου.

Πρόκειται για μια «πολύ καινοτόμα ιδέα» του Υπουργείου με την εγκύκλιο να αναφέρει τρεις άξονες: Διατροφή, Εθισμού-Εξαρτήσεων και Έμφυλων Ταυτοτήτων.
Η μεγάλη μου κόρη βρίσκεται στην Α' Γυμνασίου και θα ήθελα, -επειδή με αφορά άμεσα το θέμα- να γράψω μερικά πράγματα.

Πρώτο ερώτημα: Από ποιους;

• Οι εκπαιδευτικοί (παρά την  έλλειψη   ουσιαστικής επιμόρφωσης και στήριξης του διδακτικού τους έργου από το Υπουργείο Παιδείας) έχουν σοβαρή έλλειψη χρόνου για να υλοποιήσουν την ύλη που καλούνται να διδάξουν, πόσω μάλλον να εφαρμόσουν (στα γρήγορα) ένα πρόγραμμα που έχει τρομερή γραφειοκρατία και αφόρητα ελεγχόμενη τυποποίηση (σοβιετικού τύπου) με τρομερή πίεση στα πλαίσια της υποχρεωτικότας.
• Αν χρησιμοποιήσουμε, ως βάση υπόθεσης, την θέση πως ένα από τα μεγαλύτερα δεινά του σύγχρονου σχολείου είναι η υπερβολική εξάρτησή του από την προσωπικότητα του κάθε εκπαιδευτικού (που θα πέσεις, εν συντομία), είναι παραπάνω από βέβαιο πως και αυτό το πρόγραμμα θα αποτύχει. Αλλιώς θα γίνει στην Αμαλιάδα και αλλιώς στο Κιλκίς. Άλλα πράγματα θα πουν στο Πέραμα (υπό το φόβο ίσως και των τραμπούκων απ' έξω) και άλλα στα Χανιά. 

Δεύτερο ερώτημα: Τι ακριβώς θα υλοποιηθεί; 

• Τι  θα διδαχθεί το παιδί μου; Αυτό νομίζω βασανίζει περισσότερο. Ποια ερωτήματα θα του γίνουν; Πόσο θα επηρεάσουν την ευαίσθητη ψυχοσύνθεσή του αυτά τα ερωτήματα; Αν για παράδειγμα ένας άγαρμπος καθηγητής ρωτήσει επικριτικά την κόρη μου για τα κιλά της, πως εκείνη θα το διαχειριστεί; Αν ένας άλλος (της τρίτης ενότητας) θέσει έναν προβληματισμό, π.χ. αν έχει σκεφτεί πως δεν είναι (η προσωπικότητά της) σύμφωνη με το φύλο που γεννήθηκε; 
• Έχουμε κάποια επιστημονική έρευνα που να λέει πως όσοι αμφισβήτησαν τις έμφυλες ταυτότητές τους στην τρυφερή ηλικία των 13 και των 14 έγιναν πιο ευτυχισμένα άτομα; Η μόνη έρευνα που ξέρω είναι αυτή που φέρνει τις Σκανδιναβικές χώρες (ναι, αυτές που έχει αποθεώσει ο ΟΟΣΑ και οι διαγωνισμοί της PISA) πρώτες σε αυτοκτονίες. Ίσως γιατί είναι από τις λίγες στον κόσμο που προωθούν την ιδέα επιλογής φύλου από το νηπιαγωγείο. Ψάξτε στο ίντερνετ τη λέξη «Barnevernet». Όποιοι ξέρουν αγγλικά θα μάθουν ενδιαφέροντα πράγματα.
•  Έρευνες επίσης έχουν δείξει την κυριαρχία της γνώμης των συνομιλήκων στην εφηβία, έναντι των γονιών και των δασκάλων. Έχει κανείς σκεφτεί εκεί στο Υπουργείο πόσο θα πληγώνονταν από ενδεχόμενο bullying οι έφηβοι που θα "ανοίγονταν" σε μια ομάδα συμμαθητών τους; Αποδομούμε έτσι τα στερεότυπα ή τα ενισχύουμε;  

Κλείνω με κάποιες δικές μου σκέψεις:

1. Με αυτά δεν τάσσομαι υπέρ ακραίως φωνών - όπως του Μητροπολίτη Πειραιώς που πιστεύει πως ο Σατανάς θα μας "χωματοποιήσει τις ψυχές"-  ούτε ακροδεξιών στοιχείων που νομίζουν πως τα σχολεία θα μας κάνουν όλους "πούστηδες". Αγαπητά ούγκανα, και να ήθελαν, δε θα μπορούσαν.
2. Έχουν διδαχθεί τα παιδιά Σεξουαλική Αγωγή; Έχουμε ξεκινήσει πρώτα από τα βασικά για να μάθουμε και τις εξαιρέσεις; 
3. Η επιλογή του φύλου του μωρού  έχει εξελιχτεί σε βιομηχανία με τζίρο πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Αν λοιπόν δεν έχετε χρήματα να το κάνετε στην αρχή της εγκυμοσύνης, μπορείτε να επανορθώσετε κατά την διάρκεια της σχολικής του ζωής.
4. Δε μου αρέσουν φαινόμενα τύπου Γιακουμάτου στη χώρα μου. Άλλο όμως να διατυπώνει μια μπούρδα ένας ενήλικος κι άλλο να ζητάμε από ανήλικους να πάρουν θέση επί της δικής τους άγνοιας.  
5. Τη χώρα μου δεν την κάνει προοδευτική ή οπισθοδρομική η συζήτηση περί ρευστότητας του φύλου, αλλά μια σοβαρή και εκτεταμένη προσπάθεια ενημέρωσης και ενίσχυσης της έννοιας του Προσώπου. Αυτά έπρεπε να γίνονται στα σχολεία μας, αυτά όμως δεν είναι στη μόδα, ούτε είναι αρεστά από αυτούς που ελέγχουν το κράτος μας.
6. Δεν τα έχω με το Υπουργείο. Δυστυχώς άλλοι αποφασίζουν για την τύχη μας.
7. Τα στερεότυπα δεν απαλείφονται με ερασιτεχνικά τεχνάσματα. Τα έμφυλα στερεότυπα για να  αποδομηθούν θα πρέπει να αντικατασταθούν. Για να ζήσουμε ευτυχισμένοι όλοι δεν αρκεί μια βδομάδα στα Γυμνάσια. Όχι έτσι. Πρέπει να γίνει σοβαρή συζήτηση. 
8. Η κόρη μου δεν πάσχει από Ομοφοβία και Τρανσφοβία. Θα ήθελα πάρα πολύ όμως να κάνετε κάτι για την Μαθηματικοφοβία της και όταν τελειώσετε ασχοληθείτε με την δική μου φροντιστηριοφοβία.
9. Η συνειδησιακή μας ευθύνη μας καλεί να αντιδράσουμε. Όχι με γραφικότητες, αλλά συντονισμένα. Να καλέσουμε ως γονείς να αποσυρθεί το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Εκτός και οι εβδομάδες ευαισθητοποίησης των παιδιών μας συγκρούονται με τα δικά μας χρόνια παντελούς αναισθητοποίησης (λόγω πολιτικής ορθότητας).

Προδότες, δοσίλογοι και σανοφάγοι

"A, προδοθήκαμε, επάθαμε ανόσια,
τούτος ήτανε φίλος μας κι έβοσκε
στα χωράφια μαζί μας σαν σύντροφος.
Καταπάτησε νόμους αρχαίους
και τους όρκους των όρνιων επρόδωσε".
Όρνιθες του Αριστοφάνη, πάροδος, μετάφραση Β. Ρώτα

Tο κοινωνικό σύστημα στην Ελλάδα γεννά, θρέφει και συντηρεί παρασιτικούς οργανισμούς. Για την ακρίβεια υπάρχουν δύο συστήματα. Το ένα είναι bottom up και το άλλο top down. Εξηγούμαι:Για έναν κακό πολιτικό, ευθύνονται κυρίως αυτοί που τον εξέλεξαν (bottom up) αλλά δεν έχουν την αποκλειστική ευθύνη. Μεγάλη ευθύνη έχει και ο αρχηγός του κόμματος που τον έβαλε να διεκδικεί εκλόγιμη θέση (top down).
Επειδή η Δημοκρατία στη χώρα μας έχει από καιρό πάψει να λειτουργεί, οι θέσεις ευθύνης καταλαμβάνονται διαμέσου κομματικών μηχανισμών. Αυτοί συνήθως είναι δύο κατηγορίες ανθρώπων: Ή αριβίστες πολιτικοί, τέκνα ή απόγονοι γνωστών τζακιών που αβαντάρονται από τους φίλους τους δημοσιογράφους, ή άχρηστοι και αποτυχημένοι που βρήκαν την πολιτική ως μέσο διεξόδου στην ψυχολογική ανεπάρκειά τους.
Στεκόμαστε απέναντι σε αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων. Κυρίως γιατί αυτοί ξεπούλησαν με ευκολία κάθε λέξη του Συντάγματος και εκπορνεύτηκαν στις διαθέσεις των χωρών που μας έχουν επιβάλει καθεστώς κατοχής. Δοσίλογοι όλοι τους και δεν εξαιρώ και τον λαό που τους ακολουθεί και τους υπερασπίζει.
Ο ενεργός πολίτης γυρνάει την πλάτη σε τέτοια φαινόμενα. Βλέπει την προδοσία και δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Οργανώνεται σε συλλογικότητες και συμμετέχει -έστω και με ελάχιστους- στην προσπάθεια ανάκτησης της αξιοπρέπειας (πρώτα) κι (έπειτα) της διεκδίκησης της ίδιας του της ζωής. Επειδή είναι αδήριτη ανάγκη να πάρουμε πίσω τη χώρα μας, το πλαίσιο της πατρίδας άλλωστε είναι αυτό που μας ενώνει, θα πρέπει να δράσουμε. 
Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως έπεσε από τα σύννεφα με τις κυβερνήσεις των Μνημονίων. Η αντιπολίτευση δεν είναι η λύση γιατί πρεσβεύει τα ίδια. Μια νέα δημοσκόπηση δίνει τη διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να έχει πάει στις 16 μονάδες διαφορά. ΄Το λάθος που κάνουμε είναι πως αφαιρούμε το ποσοστό της αντιπολίτευσης από την Κυβέρνηση. Κανονικά θα έπρεπε να το προσθέτουμε και να μας προβληματίζει σε μέγιστο βαθμό το  "γιατί το 48% των Ελλήνων (αν προσθέσουμε και τους άλλους φτάνει στο 80%) πιστεύει πως μόνο μέσα από την Ευρωζώνη, μέσα από το ευρώ, μέσα από τα Μνημόνια και μέσα από τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ζωής μας θα τα καταφέρουμε.
Όχι άλλες αυταπάτες. Όχι άλλες ελπίδες σε ψευτοαριστερούς σωτήρες. Όχι άλλες ψήφους σε δεξιούς εθνοσωτήρες. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας. Οργανωθείτε. Μιλήστε. Όσο είναι ακόμα καιρός.

Μας δουλεύουν Γιουροβιζιονικά;

Η εκπρόσωπος της Ουκρανίας, Jamala, επικράτησε στον 61ο διαγωνισμό της Eurovision με το τραγούδι 1944.Το πανηγυράκι, που καθιερώθηκε ως ποπ κουλτούρα, μάλλον για να περνάμε ανέμελα μια νύχτα του Μάη, αποκτά πολιτικό πια χαρακτήρα. Πως όμως; Ανάλογα με το τι είναι "πολιτικά ορθό" για τη Δύση. Εκεί δεν έχουν θέση οι γενοκτονίες των Τούρκων εναντίον των Ποντίων και των Αρμενίων. Εκεί είναι καλό ό,τι ενοχλεί τη Ρωσία, και δεν έχει σημασία αν ξαναγράφεται -παραχαρασσόμενη- η ιστορία.

Το τραγούδι αυτό ήταν αφιερωμένο στην προγιαγιά της και αναφέρεται στην απέλαση των Τατάρων της Κριμαίας, το 1940, από την Σοβιετική Ένωση του Ιωσήφ Στάλιν.

Οι παρουσιαστές που σχολίασαν για λογαριασμό της ΕΡΤ αισθάνθηκαν "βαθύτατα συγκινημένοι".
Εγώ θα έλεγα πως είναι μάλλον ανιστόρητοι.

Ας δούμε λίγα πράγματα:

Στα εγκλήματα του φασισμού στην Κριμαία συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων και η εκτέλεση 91.678 σοβιετικών πολιτών μεταξύ του Οκτώβρη του 1941 και του Απρίλη του 1942. Με άλλα λόγια, μέσα σε έξι μήνες περίπου εκτελέστηκε από τις δυνάμεις κατοχής ο ένας στους δέκα κατοίκους της περιοχής.

Οι Τάταροι της Κριμαίας συνεργάστηκαν ενεργά με τις Γερμανικές αρχές κατοχής, συμμετέχοντας στις λεγόμενες «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», που συστάθηκαν από τα Γερμανικά όργανα πληροφοριοδοτών, και χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την διείσδυση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού από κατασκόπους και δολιοφθορείς. Με την υποστήριξη των Τατάρων της Κριμαίας, οι «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», στις οποίες ηγετικό ρόλο έπαιξαν οι Λευκοφρουροί-Τάταροι του εξωτερικού, προσανατόλισαν τις δραστηριότητές τους στις διώξεις και την καταπίεση του μη-Ταταρικού πληθυσμού της Κριμαίας, ξεκινώντας τις προετοιμασίες για την απόσπαση της Κριμαίας από τη Σοβιετική Ένωση με την βία, με την βοήθεια των Γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων.(Πηγή)

Κατ' αναλογία του χρόνου να στείλουμε τον Καιάδα να υμνεί μελωδικά τα θύματα των ναζί αλεξιπτωτιστών στην Κρήτη.

— Ο φιλόσοφος® (@philosofos) May 14, 2016

Όταν και η Eurovision «ξεπλένει» τους νεοναζί της Ουκρανίας (Του Ηλία Σκυλλάκου) https://t.co/HcMDisBLlq pic.twitter.com/u2faK46ihY

— ημεροδρόμος (@d_imerodromos) May 15, 2016

Διαβάστε περισσότερα εδώ
http://www.imerodromos.gr/eurovision-2016-oukrania/
και εδώ
https://erodotos.wordpress.com/2016/05/15/%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-eurov/

Διευθυντές στο Δημόσιο

Μοιάζει να έχει χαθεί κάθε μέτρο. Η κοινωνία βυθίζεται στην παρακμή και παρασέρνει ανθρώπους και συμπεριφορές. Βλέπω ανθρώπους να το παίζουν αφεντικά για την αυτοεπιβεβαίωση. Βλέπω διευθυντές να γίνονται ανθρωπάκια γιατί πάσχουν από μανία καταδίωξης. Βλέπω άτομα να ξεφτυλίζονται για να κρατήσουν μια θέση που τους αποφέρει 200 ευρώ παραπάνω. Να πατάνε φιλίες, να διαλύουν σχέσεις και να έχουν σα μοναδικό ιδανικό την καρέκλα.

Γατζώθηκαν από την καρέκλα και πέφτουν τώρα μαζί της. Κι όταν περάσει η κρίση; Όταν τελειώσουν όλα τι θα έχει μείνει απ' όλα αυτά; «Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος» μας είπε η Κατερίνα Γώγου! Δε θα το πετύχουν πολλοί. Τους περισσότερους θα τους δεις κρυμμένους στην ασφάλεια της "θεσούλας" τους, στην μιζέρια της αγένειας που έχουν σαν χαρακτήρες, στον συνδικαλισμό! Το ήθος του καθενός προκύπτει από τις συνήθειες μας. Οι συνήθειες προκύπτουν από επαναλαμβανόμενες επιλογές και οι επιλογές φυσικά, προέρχονται από το όποιο υπόβαθρο μας...  

 Στην Ελλάδα του 2015 αξιολογείται η ανθρωπιά, αλλά οι τιμητές της είναι όσοι πρόλαβαν και καπάρωσαν καρέκλα από το πολιτικά ανεπαρκές και ηθικά έκπτωτο προσωπικό των τελευταίων ετών. Αξιολογείται ο άστεγος, ο επαίτης και ο μετανάστης. Κρίνεται ως απειλή ο εργαζόμενος, ο εργάτης, ο οικογενειάρχης. Από ποιον; Από αυτόν που φοβάται. Από αυτόν που γνωρίζει τη σαπίλα μέσα του. Το απότοκο του κομματικού σωλήνα, που έγινε "διευθυντής" στο δημόσιο και νομίζει πως κάθισε στον Σιδηρούν Θρόνο του Game of Thrones. Επομένως, στο θέατρο του παραλόγου που παίζεται στο κεφάλι του, όλοι είναι εχθροί και πρέπει να εξοντωθούν. Γιατί όλοι είναι απειλή για τα 200 παραπάνω ευρώ του.

«Την "ηθική των αφεντικών" την αντιπάθησα όσο και την "ηθική των δούλων".
Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου: Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται». Μαξίμ Γκόρκι

Οι μικροπρέπειες και οι αδικίες δε μ' αγγίζουν. Την αχαριστία δεν αντέχω. Ευτυχώς οι κάθε λογής φασίστες, οι δικτατορίσκοι και οι Χίτλερ τσέπης, έχουν πάντα την ίδια κατάληξη:

                                                        Ψοφάνε!

Μόνο ελπίζω να το κάνουν γρήγορα, γιατί η χώρα μου δε θα αναστηθεί ποτέ, όσο αυτοί άρχουν.

 

Δημοψήφισμα - καθρέπτης της κοινωνίας

Με την αναγγελία του δημοψηφίσματος από την Κυβέρνηση, πολλοί έσπευσαν να τοποθετηθούν υπέρ του ΝΑΙ, και ακόμα περισσότεροι υπερ του ΟΧΙ. Το ερώτημα που θέτει η κυβέρνηση είναι αν συμφωνούμε ή όχι με τα μέτρα των δανειστών.

Από εκεί και πέρα, διαδηλώσεις τη Δευτέρα στο Σύνταγμα οι φιλοκυβερνητικοί, διαδηλώσεις υπέρ του #MenoumeEvropi οι αντικυβερνητικοί. Φαιδρά θεάματα με παιδάκια με κολλημένα 10€ρα στο κούτελο και πανό "Γιούνκερ σ'αγαπάμε" από τη μια, και κλειστές τράπεζες με όριο ανάληψης 60 € από την άλλη.

Οι δημοσιογράφοι στα κανάλια έχουν πάρει σαφή θέση. Καλούν τους υπέρμαχους του ΝΑΙ και εξαπολύουν τόνους προπαγάνδας στα τρομαγμένα -από τα χωρίς ασπίδα διαβεβαίωσης ενός τουλάχιστον plan b- ώτα της μεσαίας τάξης και των συνταξιούχων.

Καλλιεργείται έτσι με μαεστρικότητα ο νέος εθνικός διχασμός, όχι όμως Αριστεράς-Δεξιάς, αλλά των, ποτισμένων με αυτές τις ιστορίες, εγγονιών τους. Το αλώνι της διαμάχης άλλαξε μόνο. Τότε ήταν η ιδεολογία. Τώρα πια ο υλισμός.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως τότε πάλευαν για τις αξίες τους, όπως τις πίστευε ο καθένας. Τώρα αυτό που έχει σημασία είναι τα λεφτάκια, ο μισθούλης, το σπιτάκι, το αμαξάκι μας. Δεν ξέρω τι μας έχει πιάσει, αλλά βλέπω ακραίες θέσεις εναντίον των "αντιπάλων". Η σκληρή πραγματικότητα είναι πως είτε ψηφίσουμε ΝΑΙ, είτε ψηφίσουμε ΟΧΙ, η ζωή των ανέσεων έχει οριστικά τελειώσει. Τελείωσε πριν 5 χρόνια, με το δημοψήφισμα μπήκε απλά ταφόπλακα.

"ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΜΕ". Εντάξει, να το δεχτούμε. Πως το αντιμετωπίζουμε όμως; Η παρηκμαζόμενη κοινωνία μας, έτρεξε στα super market, στα ΑΤΜ και στα βενζινάδικα και τα άδειασε. Μπράβο, θα έχετε φαγητό για δυο βδομάδες και χαρτί υγείας για τρεις. Ο γείτονας; Αυτός δεν πρόλαβε, δεν είχε τη δυνατότητα, δεν σας ανταγωνίστηκε.
Που είναι η αυτο-οργάνωση (κατά Καστοριάδη); Που είναι η αλληλεγγύη (κατά Durkheim); Που είναι η μεσότητα (κατά Αριστοτέλη); Πως θέλετε να μείνετε στην ιστορία, κατ' ευφημισμό απόγονοι των αρχαίων; Ποιο αποτύπωμα αφήσατε εσείς στη γη;
Οι νεοέλληνες χρεοκόπησαν. Αλλά όχι τώρα και όχι οικονομικά. Χρεοκόπησαν πρώτιστα ηθικά και μετά σε ΑΤοΜικό επίπεδο. Ας βγει στο δημοψήφισμα ό,τι θέλει. Εγώ πάντως στο -όπως το καταλαβαίνω- ερώτημα "εθελούσια αλλοτρίωση του ψωμοζήτουλα" ή "αυτοπροσδιορισμός αξιοπρέπειας", επιλέγω το δεύτερο.
Αν και είμαι σχεδόν βέβαιος πως δε θα φτάσουμε ούτε καν στην κάλπη.

Μια σφαίρα αρκεί

Δε μου αρέσουν οι ιστορίες από τον στρατό. Για την ακρίβια τις σιχαίνομαι. Θέλω να αφήσω πίσω αυτό το κομμάτι της ζωής μου, αν και μου δίδαξε πολλά.
Ένα από τα πιο σοβαρά μαθήματα που μου έδωσε, ήταν να εκτιμώ την αξία της ανθρώπινης ζωής. Και να διακρίνω τα λεπτά -σαν ένα τεντωμένο σκοινί σε τσίρκο- όρια, που μας χωρίζουν από το θάνατο.
Ήταν το μακρινό 1999 στη Ρόδο που ήρθα κατάματα με δαύτον. Μας πήγαν σε ένα πεδίο βολής. Θα ρίχναμε δύο βολές: Μία πρηνηδόν και μία από όρθια θέση. Ήξερα να ρίχνω. Έμαθα να σημαδεύω. Για μένα ήταν η 4η βολή. Δίπλα μου παιδιά από άλλα στρατόπεδα. Πιάσαμε κουβέντα, για να χαλαρώσουμε από τις φωνές των "ανωτέρων" μας. Μορφωμένα παιδιά, με καλλιέργεια και πανεπιστημιακές σπουδές. Ανάμεσά τους ο Νίκος, τελειόφοιτος ΦΠΨ Αθηνών, ένας ψαράς για τον στρατό, "ο σαπιοκοιλιάς" όπως τον αποκαλούσε ευγενικά ο λοχαγός του, λόγω των 140 κιλών που κουβαλούσε. Για κακή μου τύχη τον είχα στην δεκάδα μου. 9ος ήμουν εγώ 10 αυτός. Τον είδα που έτρεμε. Του πρόσφερα τσιγάρο, αλλά αρνήθηκε ευγενικά. Πάνω από το κεφάλι του ο αλήτης του ούρλιαζε και τον ειρωνευόταν. Και έτρεμε ολοένα και πιο πολύ. Στην πρώτη βολή τον είδα που έριχνε με κλειστά τα μάτια. Για κάποιον παράξενο λόγο, δεν συνέβη κάτι κακό. Στη δεύτερη βολή έπρεπε να σηκωθούμε, να βάλουμε το ένα πόδι μπροστά και να σημαδέψουμε.
-Τό'χουμε Νικόλα, του φώναξα, θέλοντας να του δώσω θάρρος.
-Ναι, θα το κάνουμε, μου απάντησε με την ίδια τρεμάμενη φωνή. 
Σαν από κακό όνειρο, σαν από ταινία, ο διοικητής φωνάζει το πυρ. 9 ντουφεκιές ακούστηκαν εκεί το μεσημέρι, να σκίζουν τον αέρα και να μας τρυπούν τα τύμπανα. Εννέα ακριβώς. Το όπλο του Νίκου δεν έριξε. Εμπλοκή!!! Μέχρι να του το αρπάξει από τα χέρια ο λοχαγός, είχε κάνει όλες τις λάθος κινήσεις. Απασφάλισε, το κράτησε ανάμεσα στα πόδια του και μετά το σήκωσε στον αέρα. Δυστυχώς η κάνη, αντί να σημαδέψει το στόχο, έδειχνε προς τα αριστερά, προς την υπόλοιπη δεκάδα. Και, το λέω και ανατριχιάζω, το όπλο εκπυρσοκρότησε. Εκείνη τη στιγμή, και για ένα κλάσμα του δευτερολεπτου, μαζί με την σφαίρα, πέρασε ταυτόχρονα και όλη η ζωή από μπροστά μου. Μετά -για 2 λεπτά-σιωπή.
Αφού διαπιστώσαμε πως η σφαίρα έφυγε ξυστά από τον κρόταφό μας και δεν χτύπησε κανένα, άρχισαν τα ουρλιαχτά. Ένα παιδί, νομίζω ο Πέτρος από την Κόρινθο, ο 5ος λιποθύμησε. Ο 1ος ορκιζόταν πως την είδε την σφαίρα να περνάει από μπροστά του. Κι εγώ αγκάλιασα τον Νίκο και δεν άφησα τους ΑΜίτες να τον πάρουν. Μπροστά στα μάτια μας έφαγε εκείνο το μεσημέρι 60 μέρες φυλακή, όλες γραμμένες. Δεν τον ένοιαζε. Ήταν κάτωχρος, ένα ψυχολογικό ράκος.
-Πήγα να σας σκοτώσω, έλεγε και ξανάλεγε,  σαν τα αυτιστικά παιδιά που επαναλαμβάνουν μια έμμονη ιδέα.
-Συμβαίνουν αυτά ρε. Μη στενοχωριέσαι.
Τι να παρηγορήσω; Που μου είχαν κι εμένα κοπεί τα πόδια. Για ελάχιστα εκατοστά δε γίναμε κι εμείς, σαν τα τρία παιδιά στο Γλαφυρό (!) Βόλου, "ένα πρωτοφανές για τον στρατό περιστατικό". Για εμάς που έχουμε υπηρετήσει, ξέρουμε πως δέν ήταν καθόλου πρωτοφανές. Κάθε μέρα τα παιδιά του στρατεύματος κινδυνεύουν, είτε από δική τους ευθύνη, είτε από ανικανότητα των από πάνω. Όλα γίνονται για το φαίνεσθαι και έχουμε χάσει την ουσία. Κι η ουσία είναι πως δεν κινδυνεύουμε στα αλήθεια από τους κακούς γείτονες. Μάλλον κινδυνεύουμε περισσότερο από την υποκρισία και τις προσπάθειες συγκάλυψης. Στη δική μας ιστορία, ο μόνος φταίχτης ήταν ο Νίκος, κανείς άλλος δεν πήρε την ευθύνη. Στην ιστορία του Βόλου τα τρία παιδιά μάλλον θα τα σκότωσε ο κακός ο όλμος. Κάποιοι από τη δεκάδα γίναμε γονείς. Δε θέλουμε η ιστορία μας να επαναληφθεί. Απαιτούμε τα παιδιά μας να μην αντιμετωπίζονται με μετεμφυλιακούς όρους. Απαιτούμε, όπως δεν το κάναμε για εμάς τους ίδιους, να μη μας τα επιστρέψουν σε κοφίνια. Κανένας πατέρας, καμία μάνα δεν αξίζουν αυτή την πίκρα.
Συλληπητήρια στις οικογένειες των
Γεώργιου Ορφανίδη, Αναστάσιου Μεζάλα και  Φώτη Ανδρικόπουλου.

Οι Τρωάδες στην Ήλιδα

Πηγαίνουμε πλέον σε λιγοστές παραστάσεις. Επιλεγμένες. Στην επαρχία δεν έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε τα αξιόλογα έργα που ανεβαίνουν στην Αθήνα. Και όταν έχουμε αυτή τη δυνατότητα, η οικονομική δυσπραγία μάς κάνει να κλεινόμαστε στα σπίτια μας και να βλέπουμε τηλεόραση.
Φέτος ξεκινήσαμε με τις Τρωάδες στο αρχαίο θέατρο της Ήλιδας. Ο Θέμης Μουμουλίδης σκηνοθετεί μαεστρικά ένα κορυφαίο κάστ ηθοποιών και κάνει -δεύτερο συνεχόμενο καλοκαίρι μετά την παράσταση "Ποιος τη ζωή μου", για τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη- τεράστια επιτυχία, με αυτό το αξεπέραστο -οργισμένο- έργο.
Ο Ευριπίδης γράφει τις "Τρωάδες" το 416 π.Χ. χρονιά της καταστροφής της Μήλου. Οι Αθηναίοι κατέκτησαν το νησί, έσφαξαν όλους τους άνδρες και πούλησαν τα γυναικόπαιδα. Το "έγκλημα" που διέπραξαν οι Μήλιοι ήταν πως διεκδίκησαν να παραμείνουν ουδέτεροι στον πόλεμο Αθήνας-Σπάρτης. Εικοσι πέντε αιώνες αργότερα, το κείμενο παραμένει δυνατό, σύγχρονο και συγκλονιστικό όσο τότε που πρωτογράφτηκε.Η ιστορία από την πλευρά των ηττημένων, σα να αφηγούνται οι Παλεστίνιοι τη γενοκτονία στη #GAZA.  Η σύνδεση που κάναμε με τις τωρινές σκηνές φρίκης, ήταν αυτόματη και επώδυνη.
Οι ηθοποιοί, όλοι τους, από τη  Φιλαρέτη Κομνηνού (Εκάβη), το Στέλιο Μάινα (Ταλθύβιος), τον Άρη Λεμπεσόπουλο (Μενέλαος – Ποσειδώνας), τη Μαρία Πρωτόπαππα (Ανδρομάχη), την -έκπληξη για μένα- Ιωάννα Παππά (Κασσάνδρα), τη Ζέτα Δούκα (Ελένη), τη Λένα Παπαληγούρα (Αθηνά), μέχρι τον Χρήστο Πλαΐνη (Στρατιώτης), είχαν εξαιρετικές ερμηνείες. Συμμετείχαν επίσης ως χορός οι: Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Λένα Παπαληγούρα, Λουκία Μιχαλοπούλου, Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου, Ίρις Μάρα, ενώ η Ιώ Κυριακίδη παίζει ζωντανά ακορντεόν επί σκηνής.
 Φεύγοντας από το θέατρο, κοιταχτήκαμε με τον αδερφό μου και κάναμε την ίδια σκέψη: "Θέλω ένα γερό ποτό."

Καλά τους κάνανε!!!

Πολλά ακούστηκαν για την σύλληψη των μελών της Χρυσής Αυγής. Σήμερα οι Έλληνες είτε λυπούνται τους "αντιμνημονιακούς" Χρυσαυγίτες, είτε ένιωσαν μια τεράστια ικανοποίηση. Εγώ ανήκω στους δεύτερους, αν και πιστεύω πως αυτό έπρεπε να είχε γίνει τέσσερα (τουλάχιστο) χρόνια πριν. Ειδικά η ελληνική δημοσιογραφία έχει πολύ πλάκα. Να πηγαίνετε απ'το πεζοδρόμιο, γιατί πέφτουν συνέχεια απ'τα σύννεφα.
Ξέρω πως η ζωή μας δεν γυρίζει πίσω. Η χώρα κατέρρευσε στα χέρια μας. Οι πολιτικοί που ευθύνονται συνεχίζουν να κυβερνούν(;). Το αυτοαποκαλούμενο δημοκρατικό τόξο, είναι πολύ επικίνδυνο, και εξόχως φασιστικό.
Άλλο όμως αυτό και άλλο η υποστηρικτική ψήφος σε μια εγκληματική οργάνωση. Και μάλιστα στο όνομα της πατρίδας και της Ελλάδας. Πώς παρασύρθηκε τόσος κόσμος;
Μ'αυτούς θα τελειώσουμε. Με τα σκοτάδια μέσα μας, τί θα κάνουμε...
Κάποιοι συμψηφίζοντας το φόνο του Παύλου με τις τρεις χιλιάδες αυτοκτονίες, μας είπαν κατάμουτρα "καλά του κάνανε". Λοιπόν εμείς σήμερα νιώθουμε όμορφα και απαντάμε: Καλά τους κάνανε. Είθε να σαπίσουν στην φυλακή. Ριγέ Αυγή που λέει και ο @CHarala021
Να ετοιμάζονται και οι άλλοι...

Xrysi Augi - slideshow

Μποϋκοτάζ στο Πρώτο Θέμα

Ρεκόρ πωλήσεων κάνει λοιπόν σήμερα το πρωτοσέλιδο με τον ψυχορραγούντα Παύλο Φύσσα. Αιμοδιψείς, αγνόησαν τις εκκλήσεις μας μέσω των social media. Έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τον πόνο της κοπέλας που κρατάει το σώμα του.
Αδιαφόρησαν για τη μάνα, αυτή που "στενοχώρησε" ο Παύλος, σύμφωνα με τα τελευταία λόγια του.

Πώς θα δει αυτή η μάνα το παιδί της στα περίπτερα; Ποιος νιώθει τον πόνο της;
Η φυλλάδα πέτυχε τον σκοπό της. Σκύλευσε τον νεκρό. Πάνω από τη Δημοκρατία, το κουπόνι για το super market. Ο Κανιβαλισμός, πάνω απ'την αξιοπρέπεια.

Σήμερα τα μικρά παιδιά θα κοιτάνε ψηλά, στα μανταλάκια. Θα δουν κατάφατσα τον Θάνατο. Θα τον συνηθίσουν. Όπως συνήθισαν να ζουν με το Τέρας.

Πρώτα μας έριξαν στην οθόνη συγκαλυμμένη τσόντα, πασπαλισμένη με πιασάρικο χιούμορ και μετά κέρδισαν από την απάθειά μας, εμάς, των απενοχοποιημένων πολιτών. Πρώτα μας φτωχοποίησαν και ύστερα μας ξεφτίλησαν με αισχρά (γι'αυτούς αναγκαία) Μνημόνια. Πρώτα διαφήμισαν τον lifestyle φασισμό και ύστερα πουλάνε τα αποτελέσματά του.

Για όλους αυτούς τους λόγους κάναμε μποϋκοτάζ στην εμετική αυτή φυλλάδα, έστω και με μόνη παρέα κάποιους τρελούς του τουίτερ. Κι ας μην καταφέραμε τίποτα. Θα περιμένω να ωριμάσετε. Μέχρι τότε θα φωνάζω:  #boycott_protothema

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ. 

Ξενυχτώντας στη χώρα που κοιμάται βαθιά

Πραγματικό άρθρο εφημερίδας στην Αμερική, απεικονίζει την προσπάθεια του φιλοσόφου να αφυπνίσει συνειδήσεις

Αύγουστος 2013. Δηλαδή κάτι μεταξύ της απάθειας και της σιωπής πριν την καταιγίδα. Παιδιά σκοτώνονται στη Συρία. Άνθρωποι που φοβούνται στην Ελλάδα. Εκεί βόμβες. Εδώ οι μηχανισμοί ελέγχου του πλήθους. Τι θα μας ξημερώσει το Σεπτέμβρη; Τα αυτονόητα σε κίνδυνο. Σιγουριά πουθενά. Αυτό δεν ήθελες; Να παλεύεις για τη δουλειά σου κάθε μέρα. Όπως στον Ιδιωτικό Τομέα. Τότε ήσουν αγνός. Βίωνες την αξιοκρατία. Τα χρόνια όμως πέρασαν. Μπήκες στο Δημόσιο. Είδες πολλά. Γνώρισες ρουφιάνους. Αυτούς που τώρα σε αξιολογούν. Η αξιολόγηση πλέον δεν γίνεται με κριτήρια Ιδιωτικού Δικαίου. Γίνεται με απαίτηση των ξένων δανειστών. Και χτυπάει εκεί που πονάει ο μεσοαστός: Στην Παιδεία και την Υγεία. 

Κάθεσαι ξάγρυπνος τα βράδια. Σε ενοχλεί η κατάσταση. Όταν αναρωτιέσαι "γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε", στρέφεις το ίδιο ερώτημα προς τον εαυτό σου. Είσαι παιδαγωγός, χωρίς να πιστεύεις πια στην Παιδαγωγική ως Επιστήμη. Όταν λες, όταν δείχνεις με το παράδειγμά σου, όταν συμβουλεύεις το μικρό παιδί να κάνει κάτι (σωστό κατά τη γνώμη σου) ταυτόχρονα αμφιβάλλεις, τόσο για την ορθότητα του "σωστού", όσο και για την αποτελεσματικότητα της ίδιας της συμβουλής. Δεν πιστεύεις ούτε στη Φιλοσοφία. Λόγια που δεν μας βγάζουν απ'την κρίση. Νοσταλγία ένδοξου παρελθόντος με όρους νεοέλληνα. Καντιανή Ηθική σε μια κοινωνία παραγραφής. Τι πρεσβεύεις; Τι κομίζεις σε ένα Πανεπιστήμιο της αγοράς. Ποια πρόταση ζωής έχεις, για τον κολλητό σου που είναι δύο χρόνια άνεργος και πλέον του περνάει απ΄το μυαλό η αυτοκτονία;

Αν κάνεις μια δουλειά που δεν πιστεύεις, μόνο για να έχεις για το super market, δεν ξεχωρίζεις από τον Χρυσαυγίτη Ματατζή που σε έδερνε στο Σύνταγμα το 2011. Δεν είσαι ανώτερος από μια πουτάνα. Ο έντιμος παραιτείται. Τους χαρίζει τα ψίχουλα. Και αγωνίζεται για όλους. Προσοχή! Την αγαπάς τη δουλειά σου, δεν μπορείς όμως να προσφέρει υπό την απειλή του ρουφιάνου, του ηλίθιου γονέα που θα στηριχθεί στον Μνημονιακό Νόμο του 2012, θα κάνει μια αναφορά και θα σε βάλουν σε διαθεσιμότητα. Δε μπορείς να κάνεις λειτούργημα σε μια κοινωνία αδικιών και παρανομιών. Δεν είσαι Άγιος. Προσπάθησες μια φορά να το παίξεις και σε σταυρώσανε.

Κάθεσαι ξάγρυπνος τα βράδια. Και κοιτάς τα παιδιά σου να κοιμούνται ήρεμα. Αγωνιάς για το μέλλον τους. Για το μέλλον της Ελλάδας. Με 150 χιλιάδες επιστήμονες να έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό τα τελευταία 3 χρόνια, η χώρα δεν έχει πολλές ελπίδες. Μας μείνανε οι "ψευτοδιανοούμενοι" των εμετικών σχολίων για το συνάνθρωπο που υποφέρει. Και της εκκωφαντικής σιωπής για τα παιδιά που πεθαίνουν. Αυτοί που έφυγαν πρέπει με κάθε τρόπο να τους φέρουμε πίσω. Για να γίνει κάτι καλό εδώ.

Κάθε τοπική κοινωνία να οργανωθεί σε μια πόλη-κράτος, όχι όμως με άρχοντα τον κάθε λιγούρη Δήμαρχο. Να καταργηθούν τα κόμματα. Να ξαναπιάσουν δουλειά τα νέα παιδιά. Σε ότι παράγει ο κάθε Νομός. Εδώ (στην Ηλεία) είχαμε σταφίδα και την κόψαμε. Γιατί; Στη Σαντορίνη παίρνουν ρεύμα από λιγνίτη. Γιατί δεν εκμεταλεύονται τη γεωθερμία; Στις Κυκλάδες είχαν Μεταλλεία. Ποιός άφησε να ρημάξουν;  Να φύγουν οι "επενδυτές" που ούτε το ΦΠΑ δεν πληρώνουν. Να διαλύσουμε τη Βουλή και να φτιάξουμε Νέο Σύνταγμα. Μέσα από Εθνοσυνέλευση της Γερουσίας. Γερουσίας με θητεία. Και εκπροσώπηση από όλα τα κοινωνικά στρώμματα. Να αναβαθμίσουμε την Υγεία, ανοίγοντας Νοσοκομεία. Να δώσουμε το 25% του ΑΕΠ στην Παιδεία. Να βρουν τα παιδιά μας μέλλον εδώ.

Κοιτάς τα παιδιά. Κοιμούνται όπως κοιμάται η Ελλάδα. Μη γνωρίζοντας τι θα αντιμετωπίσει στο μέλλον. Εσύ όμως ξαγρυπνάς. Το βάρος του να σκέφτεσαι και να προβλέπεις είναι μεγάλο. Μόνη σου ελπίδα η πρόβλεψη να μην επαληθευτεί. Και βλέπεις το βάρος των παραπάνω αποφάσεων να είναι στα χέρια των ανθρώπων που ευθύνονται για την τωρινή κατάσταση. Και τότε σιγουρεύεσαι για το μέλλον αυτού του δυστυχισμένου τόπου και των παιδιών του.

Mother should I trust the government

Ίσως το πιο αντιφατικό καλοκαίρι όλων των εποχών. Και ενοχικό μαζί. Οι πράξεις μας δεν είναι αυτόβουλες. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας έχουμε την έννοια "μην στενοχωρήσουμε όσους μας εμπιστεύονται".
Την οικογένειά μας. Χωρίς δυνατότητα για διακοπές φέτος, δίχως μιαν έξοδο με τη γυναίκα σου, στερώντας τους ακόμα και το μπάνιο, με την δικαιολογία της δουλειάς, νιώθεις σα να μην είσαι ικανός να τους παρέχεις ούτε τα στοιχειώδη. Νιώθεις άχρηστος.
Τους φίλους. Κρύβεσαι από τα τηλέφωνα. Δεν σε ζητούν πια. Δεν βγαίνεις μαζί τους γιατί τα λεφτά δε φτάνουν για το κέρασμα. Γιατί τους έχεις προδώσει πρώτα εσύ. Τους υποσχέθηκες πως μαζί θα ξεπερνούσατε τις δυσκολίες. Και τώρα δε μπορείς ούτε στα μάτια να τους δεις.
Τους γονείς. Μεγάλωσαν. Θέλουν φροντίδα. Θέλεις να τους δώσεις όλη την αγάπη που πήρες από παιδί. Κι όμως δε μπορείς. Από την πενιχρή αναπηρική σύνταξη, σου βγάζει ένα 50 €. Και στο δίνει. Και δεν έχεις τη δύναμη να το αρνηθείς. Γιατί με αυτό μπορείς να εξασφαλίσεις μια βδομάδα. Πονάς.
Τον εαυτό σου τον ίδιο. Εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου; Αυτό είναι το πιο κρίσιμο ερώτημα. Την κρίση σου. Τις αποφάσεις σου; Τα θέλω σου; Χρέος σου είναι να βρεις την ευτυχία. Τί γίνεται όμως αν όλα τα "θέλω" σου οδηγούν σε απόλυτη ανατροπή και καταστροφή; Στρέφεσαι ξανά στις αρχές σου. Και τις βρίσκεις ανόητες. Αρχή πρώτη: Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Άρα ξαναγυρνάμε στη δήλωση με την οποία ξεκινήσαμε. "Μην στενοχωρήσουμε τους άλλους".
Και εντωμεταξύ η ζωή περνάει. Κι εσύ μαραζώνεις. Το μυαλό σαπίζει. Και το σώμα σε παρακμή. Όλοι οι στόχοι φαίνονται μακρινοί. Α! Μπήκε ο Αύγουστος! Τι ωραία. Να πιούμε καμιά γκαζόζα να το γιορτάσουμε. Να πάει να γαμηθεί η Κυβέρνηση και όλοι όσοι μας έφτασαν ως εδώ.

Από τη χτεσινή επική συναυλία του Roger Waters στην Αθήνα που τη χάσαμε λόγω έλλειψης χρημάτων.

Τι έμαθα μετά από 10 χρόνια γάμου

1. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΟ

Οι σχέσεις είναι εξ ορισμού δύσκολες. Πόσο μάλλον οι τόσο σοβαρές σχέσεις. Όταν στα 30 σου θέλεις να μείνεις μ' έναν άνθρωπο, πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος, χορτασμένος, υποψιασμένος. Η ζωή δεν είναι πράσινα λιβάδια διαφημίσεων, όπου τρέχεις πιασμένος χέρι χέρι με την συμβία σου και πίνεις φρέσκο γάλα. Είναι περισσότερο "έχει καφεεεέ;" με την τσίμπλα στο μάτι και με τρελά νεύρα γιατί άργησες στη δουλειά. Ο γάμος κρατάει αν ο άλλος/ η άλλη αγαπάει και αυτή την εκδοχή της πραγματικότητας.

2. ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ VS ΕΞΕΛΙΞΗΣ

Αυτό που ακούς συνέχεια όταν παντρεύεσαι είναι πως "πάει". 

-Τί πάει ρε παιδιά; Πέθανα;

-Αποκαταστάθηκες.

Αν είσαι πολύ τυχερός ακούς από καμιά θείτσα το περίφημο "Τον έδεσες τώρα τον γάιδαρό σου." Αυτό μπορεί να σε σκοτώσει. Αυτόματα μεταμορφώνεται ο άνθρωπος των ονείρων σου, σε υπομονετικό ζώο, που θα τον ανέχεσαι και θα σε ανέχεται.

Ο γάμος αντίθετα είναι μια διαρκής αλλαγή. Πρέπει να είσαι ευέλικτος, ευπροσάρμοστος και έτοιμος. Αν δεν την παλέψεις την στασιμότητα, θα τυλιχτεί γύρω απ' τον λαιμό σου και θα σε πνίξει. Η στασιμότητα δεν έχει να κάνει τόσο με τον άλλον. Εσύ πρέπει να εξελιχθείς. Να γίνεσαι κάθε μέρα καλύτερος. Να μαθαίνεις. Να είσαι φιλόδοξος. Να έχεις στόχους. Ο άλλος σε ερωτεύτηκε, αλλά αυτό δεν κρατάει για πάντα. Πρέπει και να σε θαυμάζει. Γίνε αυτό που θα θαυμάζει.

3. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΟ ΓΑΜΟ

Μπορώ να απαριθμήσω τουλάχιστο 100 πράγματα με τα πράγματα που κάνατε μαζί και τώρα δεν μπορείτε να τα κάνετε.Το σεξ, οι διακοπές, το κρασάκι σε ταβέρνα, το clubbing, το να δείτε μια ταινία, όλα όσα ένα ζευγάρι έκανε με άνεση και ευχαρίστηση, τώρα σας βγαίνουν από τη μύτη. Κι αν τα παιδιά αποτελούν προτεραιότητα, η καλή ψυχολογία των γονιών, για να είναι και εκείνα ευτυχισμένα, είναι απαραίτητη. Με κατανόηση και συζήτηση τα παιδιά θα καταλάβουν πως ο μπαμπάς και η μαμά αγαπιούνται και όταν το κάνουν δε μειώνεται η αγάπη τους για εκείνα. Εκτός βέβαια κι έχετε δύσκολα παιδιά, που όταν βάζετε το video του γάμου σας, εκείνα κλαίνε γοερά...

4. ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΩ

Γνωστή η φράση πως μαζί με τον άνθρωπό σου παίρνεις και τους συγγενείς του. Περιχαρακώστε τα όριά σας. Καμία ανοχή σε άσχημες κουβέντες προς τον άντρα σου/γυναίκα σου. Τα λόγια (συνήθως άσχημα) είναι ωρολογιακές βόμβες, που σκάνε στα χέρια του ζευγαριού. Όποιος δεν είναι υπέρ του ζευγαριού, είναι εχθρός του. Για να γίνουν ξεκάθαρα τα όρια -προσωπική άποψη εκφράζω- χρειάζεται τρομερή αυτογνωσία. 

5. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΦΙΛΟΙ

Παντρεύεσαι. Χάνεσαι; Πολλοί φίλοι έχοντας συνηθίσει διαφορετικά, τους κακοφαίνεται. Ζητούν το χρόνο σου. Ζητούν να τους έχεις ως προτεραιότητα. Δε γίνεται. Θα ξεκαθαρίσουν πολλά μετά το γάμο.  Ο γάμος είναι εξέλιξη της ζωής. Χωρίς φίλους γίνεται βαρετός. Οι φίλοι εξασφαλίζουν την ψυχική ισορροπία. Και τη δική σου και της οικογένειά σου. Απαραίτητη προϋπόθεση: Να είναι και αυτοί υπέρ της επιλογής σου. 

6. ΠΟΣΑ ΚΙΛΑ ΠΗΡΕΣ;

Ο μεταβολισμός αλλάζει. Η γέννα αλλάζει. Το φαγητό απ' έξω...Αυτό κι αν σε αλλάζει. Είναι αναπόφευκτο να μην πάρεις κάποια κιλά κατά τη διάρκεια του γάμου. Αυτό που είναι απαράδεκτο είναι να αφήσεις τον εαυτό σου. Να μην προσπαθείς. Είναι ανεπίτρεπτο να παραιτηθείς από την προσπάθεια να αρέσεις στον/στην σύντροφό σου. Πριν από 10 χρόνια παντρεύτηκε έναν κούκλο/μια κούκλα. Δεν είναι λίγο άδικο να βλέπει αυτόν/αυτήν να έχει μετατραπεί σε διασταύρωση καναπέ με Πάγκαλο;

7.  ΡΑΝΤΕΒΟΥ

Συνιστώ να βρείτε μια καλή κι αξιόπιστη babysitter. Αν δεν υπάρχουν λεφτά, τότε να αφήνετε τα παιδιά στη γιαγιά. Αν δεν υπάρχει γιαγιά και είστε φτωχοί...αγνοήστε το 7. 

Κάνε εκπλήξεις. Διεκδίκησε τον άνθρωπό σου και μην τον θεωρείς δεδομένο. Κλείσε μαζί του ένα ραντεβού. Ένα ποτό μόνο, φτάνει να ξεφύγεις από τα προβλήματα και να ξανασυναντήσεις αυτόν/αυτή που ερωτεύτηκες.

8. SEX

 Μετά από 10 χρόνια πιθανό το κρεβάτι σου να μοιάζει με τη Νεκρά Θάλασσα. Όχι αν είσαι τυχερός. Η κατάλληλη χημεία, σε συνδυασμό με το άσβεστο πάθος, δεν αφήνει τον έρωτα να πεθάνει. Πολλά ζευγάρια κάνουν μηχανικό σεξ. Αποφεύγουν τους εξωτερικούς χώρους. Φοβούνται να μην ξυπνήσουν τους γείτονες. Είναι κουρασμένοι από την δουλειά. Τους καημένους. Σχεδόν τους λυπάμαι.

9. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ

Γύρισες όλη την Ελλάδα. Γνώρισες ανθρώπους. Έκανες φίλους. Άνθισες επαγγελματικά. Έμεινες σε ξένα σπίτια. Σε ξενοδοχεία. Κοιμήθηκες ακόμα και στο αυτοκίνητο. Δε δέθηκες με τα σπίτια. Δεν έχεις αναμνήσεις από τα τούβλα ή τα μάρμαρα. Οι μόνες σου αναμνήσεις ήταν αυτές που έζησες μαζί της. Η γυναίκα σου μυρίζει όπως το σπίτι σου. Και αυτό διάολε σε κάνει να νιώθεις υπέροχα, δέκα χρόνια μετά.

10. ΓΕΛΑ ΠΟΥΛΙ ΜΟΥ, ΓΕΛΑ

Το γέλιο που έριχνες πριν 10 χρόνια έχει δραματικά μειωθεί. Εφορία, υποχρεώσεις, η λίστα του super market σε έχουν ρίξει στην κατάθλιψη με bonus να είσαι το νούμερο 1 στη λίστα της friend zone της γυναίκας σου.

Όχι αν την κάνεις να γελάει όπως πριν. Αν σε κάνει να γελάς με το οτιδήποτε. Αν το εσωτερικό σας χιούμορ, είναι το μυστικό όπλο σας όταν βρίσκεστε σε "σοβαρές" εκδηλώσεις. Το γέλιο δε μακραίνει μόνο τη ζωή. Σας δίνει και την απαραίτητη αισιοδοξία για να αντιμετωπίσετε όλους τους δράκους της καθημερινότητας. Επιπλέον, σας δίνει και τη δύναμη για να προχωρήσετε μαζί, άλλα 10 χρόνια.

Ελπίζω να αντέξουμε μέχρι τότε. (Lol)

Πρότυπα

"Τα πρότυπα" είχε πέσει ως θέμα έκθεσης την χρονιά που έδωσα Πανελλαδικές. Έσκισα. Είχα γράψει τόσο καλά, πράγμα που μου είχε επιτρέψει να περάσω στη σχολή που ήθελα. Αναλογιζόμενος αργότερα πόσο καθοριστικής σημασίας ήταν για τη ζωή μου αυτή η Έκθεση, κατέληξα πως πιο καθοριστικό ήταν το θέμα της.
Σαν παιδί είχα πρότυπο τον πατέρα μου, ακόμα τον έχω. Πήρα στοιχεία της προσωπικότητάς του και τα έκανα δικά μου. Επίσης μου άρεσε η κοινωνονικότητα ενός θείου μου. Από τους πολιτικούς ηγέτες, τον Νέλσον Μαντέλα και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Από τη μουσική τους Μπίτλς και τους Πινκ Φλόυντ και -κρατήστε το - τους Λίναρντ Σκίναρντ και τον Κερτ Κομπέιν.
Από μικρός έκανα αθλητισμό, έτσι θαύμαζα τους Ολυμπιονίκες, τον Σούμποτιτς από τους μπασκετμπολίστες και τον Μαραντόνα από τους ποδοσφαιριστές.
Εκεί όμως, στο φοιτητικό δωμάτιο, κολλημένες ήταν τρεις αφίσες.
Αυτή με τον Ντράζεν:

Αυτή με την ποδοσφαιρική ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ:

 

Και αυτή με τον Άυρτον Σέννα:

 

Κοινό στοιχείο και των τριών, ήταν πως "έφυγαν" στο απόγειο της δόξας τους. Ήταν αυτό που με συγκλόνιζε, ο θάνατός τους, ηρωικός, επικός, με χιλιάδες κόσμο να μη θέλει να πιστέψει το αναπάντεχο νέο. Ακόμα ψάχνω τα ψυχολογικά αίτια της λατρείας μου στο πρόσωπό τους. Αυτή ανακατεύεται με τις φιλοσοφικές έννοιες του θανάτου, της ζωής, της δόξας, του μεγαλείου. Και σαν οδοδείκτης της δικής μου ζωής - θέλω να πιστεύω και πολλών άλλων σαν κι εμένα - με στέλνει στο μονοπάτι όπου ακούγεται ο Θηβαίος να τραγουδά: "Να πέθαινα για κάτι δυνατό..."

Άλλαξε πρώτα τα του οίκου σου...

Τι άλλαξε στην Ελλάδα μετά από τα #3xroniaMnimonio?

Όλα και τίποτα. Πρόσφατα συμμετείχα σε ένα Διεθνές Συνέδριο για τη φτώχεια. Εκεί ακούσαμε εκπληκτικά πράγματα. Σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας βρίσκεται κάτω από το όριο της Φτώχειας. Το κοινωνικό κράτος δεν υπάρχει. Οι θεσμοί έχουν διαλυθεί. Οι ευπαθείς ομάδες πληθυσμού, έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Και το πιο συγκλονιστικό απ'όλα; Σε 3 χρόνια -ανάφερε ένας ομιλητής- τα κρούσματα καταγγελμένης παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης αυξήθηκαν κατά 2%. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Πως σε κάθε Νηπιαγωγείο, σε κάθε Δημοτικό υπάρχει τουλάχιστον ένα παιδάκι που έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά από το περιβάλλον του.
Οι διαθρωτικές αλλαγές δεν έγιναν. Αν υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα, αυτό γίνεται επειδή καταλήστεψαν τον κόσμο μέσω φορολογίας και χαρατσιών. Η μεσαία τάξη διαλύθηκε στα εξ' ών συνετέθη. Η αντιπολίτευση σε σύγχυση. Και το φασιστικό εξάμβλωμα μόνο ωφελημένο από την κρίση.
Αν για τον μέσο Έλληνα η Βουλή έπεφτε μακριά, αν τρόμαξε από το ξύλο που είδε live έναν Ιούνιο στο Σύνταγμα, αν η βολή του καναπέ ήταν πιο θελκτική για εκείνον παρά ο αγώνας για την ελευθερία από τα επαίσχυντα Μνημόνια, η κατάσταση που βιώνουμε εξηγείται από μόνη της. Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι πώς έμεινε άπρακτος απέναντι σ' αυτόν που θα μπορούσε πιο άμεσα να διαμαρτυρηθεί. Απέναντι στο Δήμαρχο, στον συνδικαλιστή, στον Διευθυντή Πολεοδομίας.
Στις τοπικές κοινωνίες βασιλεύει η σιωπή και νόμος είναι η κυριαρχία του υπόκοσμου. Για τον Δήμαρχο που έφαγε τα λεφτά του ΕΣΠΑ για την ανέγερση ενός Δημοτικού Σχολείου και βάζει μπράβους να απειλήσουν τα παιδιά του Διευθυντή που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί υπερασπιζόμενος  200 περίπου μαθητές, που αναπνέουν καθημερινά τον καρκίνο των κοντέινερς. Για τον συνδικαλιστή που κατηγορείται για υπεξαίρεση εκατομμυρίων, αλλά επειδή ο τοπικός δικαστής είναι κολλητάρι, όλες οι υποθέσεις εκκρεμούν και κινδυνεύουν να παραγραφούν. Για τον Πολεοδόμο που ζητάει ακόμα γρηγορόσημο για να περάσει μια οικοδομική άδεια, με το θράσος του να φτάνει σε σημείο να κλείνει την Πολεοδομία για ένα μήνα, για να πάει διακοπές στις Μπαχάμες.
Ταπεινή μου γνώμη είναι πως αφού δε μιλάμε απέναντι σ' αυτά τα φαινόμενα, δε θα μιλήσουμε για πιο μεγάλα, εθνικού επιπέδου σκάνδαλα. Οι #Skouries και η #Keratea απλά εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Νιώθουμε μικροί για να τα βάλουμε με τους παραπάνω τυραννίσκους της τοπικής μας κοινωνίας, πόσο μάλλον με Μπόμπολες, Μελισσανίδηδες και Σάλλες.
Τελειώνω με μια ατάκα του Ίψεν από τον "Εχθρό του λαού":
 «Ο πιο επικίνδυνος εχθρός της αλήθειας και της ελευθερίας ανάμεσά μας είναι η συμπαγής πλειοψηφία».

Πλύση εγκεφάλου και Μνημόνια

"Ελευθερία δεν είναι αυτό που κάνεις, αλλά αυτό που κάνεις μετά από αυτό που σου κάνουν".
	Jean-Paul Sartre

Με αφορμή την ευκολία με την οποία εμείς οι Έλληνες οδηγηθήκαμε στη λύση των μνημονίων και τη μηδενική σχεδόν αντίσταση σε αυτά, κάποιες σκόρπιες σκέψεις που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Καταρχήν πρέπει να εξετασθούν ποιες είναι εκείνες οι στρατηγικές  που μας κάνουν ευάλωτους.  Εκείνες τις μη φανερές τακτικές που εφαρμόζουν σε πλατιά στρώματα πληθυσμού και ίσως ελέγχουν την –κατά τα’ άλλα – ελεύθερη βούλησή μας. Δε θα μιλήσουμε για αεροψεκασμούς, ούτε για Ελοχίμ. Θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη βία. Τη βία των κρατούντων, των Μ.Μ.Ε., των ηγετών, των εκβιαστικών διλημμάτων. Ίσως διαπιστώσουμε τι είδους χρώμα βγαίνει η σκέψη, μετά από ένα τριετές πλύσιμο στον εγκέφαλο του Έλληνα.

Για να καταλάβουμε  την περίπτωση πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία . Το 1978 ο Αμερικανός ο ιεροκήρυκας Τζιμ Τζόουνς ιδρυτής της αίρεσης του Ναού του λαού οδήγησε στην αυτοκτονία 919 ευκολόπιστους που τον υπάκουσαν αγόγγυστα. Το  1212 δυο καλόγεροι διέτρεξαν την Ευρώπη και έπεισαν χιλιάδες παιδιά να πάνε να ελευθερώσουν τον Πανάγιο Τάφο. Ήταν η περίφημη Σταυροφορία των παίδων. Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανά­μεσα στις τεχνικές που χρησιμοποί­ησε το 1993 ο David Koresh, αρχηγός αίρε­σης στο Γουάκο του Τέξας που παρέ­συρε 85 πιστούς του να αντισταθούν επί 51 ημέρες σε μια επιχείρηση των αστυνομικών. Τελικά σκοτώθηκαν όλοι. Τα παραδείγματα αμέτρητα.

 Πως έπεισαν νοήμονες ενήλικες για  κάτι τόσο φοβερό όσο η αυτοκτονία;

 Η πλύση εγκεφάλου συνήθως ξεκινά με αυτό που ο Ρόμπερτ Τσαλντίνι, κα­θηγητής κοινωνικής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Αριζόνας (ΗΠΑ) το ονομάζει «τεχνική του ποδιού στην πόρτα». Έγκειται στην προοδευτική εμπλοκή του άλλου έτσι ώστε να μη συνειδητοποιεί το βαθμό της συμμε­τοχής και ευθύνης που αποκτά σε μια οργάνωση. Στην αρχή του ζητούν να συμμετέχει λίγο, δίνοντας του ελάχι­στες πληροφορίες για αυτό που θα ακο­λουθήσει. Στη συνέχεια, βαθμηδόν, η πίεση αυξάνεται ώσπου το άτομο βρί­σκεται χωμένο ως το λαιμό. Σας θυμίζει λίγο την βαθμιαία εμπλοκή των μικρομεσαίων που εγκατέλειψαν την ύπαιθρο για να γίνουν οι γιάπηδες του Χρηματιστηρίου και της μεζονέτας των ΒουΠου; Αρκεί βέβαια να ανήκαν σε κάποια Κλαδική. Γι’ αυτό όταν οι πολιτικοί τους έβριζαν μετά το σοκ της χρεοκοπίας, εκείνοι δεν αντέδρασαν. Θεώρησαν εαυτόν, συνυπεύθυνο.

Τη δεκαετία του 1950 το μέντιουμ Μάριαν Κιτς δημιούργησε μια αίρεση που έγινε γνωστή ως «The Seekers» (Οι Αναζητητές) ή «Αδελφότητα των Επτά Ακτινών». Η Κιτς ισχυριζόταν πως λάμβανε μηνύματα από εξωγήι­νους που ονομάζονταν «Οι Φύλακες». Οι φύλακες ειδοποίησαν τηλεπαθητικά το μέντιουμ ότι μια συγκεκριμένη ημέ­ρα το μεγαλύτερο μέρος της ηπεί­ρου θα καλυπτόταν από μια μεγάλη πλημμύρα και ότι τα μέλη της αίρε­σης θα σώζονταν από έναν ιπτάμενο δίσκο «τη νύχτα του χιονιού». Όταν έφτασε η συγκεκριμένη ημέρα, όλοι ετοιμάστηκαν για το ταξίδι. Φυσικά κανείς εξωγήινος δεν φάνηκε. Αυτό που συνέβη μετά την αποτυχία των προβλέψεων δεν είχε πολύ σχέση με την κοινή λογική. Οι περισσότεροι απασχολήθηκαν ακόμα περισσότερο μου σε αυτά που πίστευαν και άρχισαν να πιστεύουν περισσότερο. Για τα μέλη των Αναζητητών από τη μια υπήρχε το γεγονός ότι οι εξωγήινοι είχαν πα­ραβεί την υπόσχεση τους και, από την άλλη, η ανάγκη κάποιας δικαιολογίας για όλα τα χρόνια και τις θυσίες που είχαν αφιερώσει σε αυτή την προσμονή. Ο ψυχολόγος του Πα­νεπιστημίου του Στάνφορντ Λίον Φέστινγκερ, εισήγαγε τον όρο «γνωστική ασυμφωνία». Μπορεί, για παράδειγμα, να υπάρχει γνωστική ασυμφωνία, όταν καταλαβαίνουμε ότι έχουμε κάνει κάτι που παραβαίνει τα ηθικά πιστεύω μας ή πήραμε μια από­φαση προς μια κατεύθυνση, όταν υπήρ­χαν σημαντικοί λόγοι να αποφασίσου­με το αντίθετο. Η υποψία ότι κάναμε λάθος κι ότι δεν έχουμε δικαιολογία για να εξηγήσουμε τη στάση μας πα­ράγει σημαντική ένταση. Οι Κυβερνήσεις στην Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση σκόπιμα εκμεταλλεύονταν την γνωστική ασυμφωνία που παραγόταν από τη σχέση συναλλαγής που είχε ο καθένας μας με τον πολιτευτή του. Αυτός που διορίστηκε στο Δημόσιο από το παράθυρο, ή πήρε την άδεια για το κατάστημά του, χωρίς τα νόμιμα παραστατικά, ήξερε πως διαπράττει ηθικό σφάλμα. Το αντίτιμο το πληρώνουμε τώρα. Και έχει εξαργυρωθεί τέλεια απ’ τον πολιτευτή που δεν κατηγορείται πλέον. Εσύ ήσουν ο ένοχος.

Μερικές λέξεις δεν είναι τυχαίες. Το Νοέμβρη του 2012 η ηγετική ομάδα της Ιπποκράτους χρησιμοποίησε τον όρο «φυγή προς τα εμπρός» για να περιγράψει τη στρατηγική που θα ακολουθήσει στα εσωκομματικά προβλήματα. Οι πάσης φύσεως καθοδηγητές παί­ζουν με τη γνωστική ασυμφωνία, για να σιγουρέψουν την αφοσίωση των με­λών τους. Γι' αυτό προσπαθούν ώστε όσοι είναι μέσα στην ομάδα να κάνουν πράγματα που τους καθιστούν ηθικά, λογικά ή νομικά έκθετους. Γνωρίζουν ότι έτσι, όταν φτάσει η στιγμή της αμ­φιβολίας, όποιος θελήσει να ξεφύγει θα έχει τη δυσκολία να εξηγήσει στον ίδιο του τον εαυτό γιατί έκανε ό,τι έκα­νε. Συνήθως η επιβολή τρομακτικών διλημμάτων βοηθά επίσης προς αυτή την κατεύθυνση. Ηχούν ακόμα τα αυτιά μας από τη δημαγωγία «Ευρώ ή δραχμή», «Μέτρα ή χρεωκοπία», «Μνημόνιο ή Χάος»…

Μια άλλη από τις σταθερές της χειραγώγησης είναι ο έλεγχος της πληροφορίας. Ο αρχηγός και τα υψηλόβαθμα μέλη γνωρίζουν πράγματα που παραμένουν άγνωστα στους οπαδούς της βάσης. Έτσι επιτυγχάνουν δημιουργούν διαρκώς εντυπωσιασμό. Ακόμα κυκλοφορούν φήμες γιατί ο Καραμανλής παρέδωσε ουσιαστικά την εξουσία στον Γ. Παπανδρέου. Άγνωστες παραμένουν ακόμα και σήμερα οι σκοτεινές συνομιλίες του ΓΑΠ με τον Στρως Καν, πριν υπογραφούν τα Μνημόνια. Ο λαός δεν χρειάζεται να ξέρει.

Ο έλεγχος της πληροφορίας δημιουργεί αυτό που ο ψυχίατρος Ρόμπερτ Λίφτον, καθηγητής στο Χάρβαρντ και στο Γέιλ, ονομάζει μυστικό κώδικα. Μέσα στις κλειστές ομάδες δημιουρ­γούνται ιδιαίτεροι όροι με τους οποί­ους περιγράφεται η πραγματικότητα, όροι πλήρως ακατανόητοι για όσους δεν είναι μέλη.

Στις ομάδες αυτές χρησιμοποιούνται ασαφείς διατυπώσεις («Είμαστε πατριώτες, όσοι μας πολεμούν είναι αναρχικοί και ανθέλληνες», «Η Ελλάδα είναι άρρωστη και χρειάζεται αλλαγή. Εμείς είμαστε το φάρμακο.») και αφηρημένοι ορισμοί για το «κακό» («Όσοι μας επικρίνουν δεν εί­ναι ικανοί να μας καταλάβουν»), για να δίνουν στον αρχηγό την ευχέρεια να αποφασίζει κάθε φορά τι είναι καλό και τι κατακριτέο. Για τον Λίφτον, αυτή η τεχνική του χειραγωγήσιμου «μυστικού κώδικα» αποβαί­νει πολύ χρήσιμη, γιατί επιτρέπει να μεταβάλλονται τα πιστεύω των οπα­δών ανάλογα με τα συμφέροντα των αρχηγών τους. Δεν χρειάζεται να σας υποδείξουμε ποιο είναι αυτό το κόμμα που λειτουργεί με αυτό τον –φασιστικό- τρόπο.

Όλες αυτές οι στρατηγικές χειραγώγησης στοχεύουν κατευθείαν στην πιο συ­ναισθηματική πλευρά μας. Όπως θυ­μίζει η νευρολόγος του Πανεπιστημί­ου της Οξφόρδης Καθλίν Τέιλορ στο βιβλίο της Brainwashing, The Science of Thought Control (Πλύση Εγκεφά­λου, Η Επιστήμη του Ελέγχου της Σκέψης) «όταν κάτι προκαλεί μια συ­ναισθηματική αντίδραση, ο εγκέφα­λος κινητοποιείται, για να ασχολη­θεί με αυτό, και αφιερώνει πολύ λίγα αποθέματα στη σκέψη». Όσοι θέλουν να επηρεάσουν τους άλλους γνωρί­ζουν ότι ο συναισθηματισμός σβήνει το κριτικό πνεύμα και γι' αυτό οι τε­χνικές πνευματικού ελέγχου κατευ­θύνονται προς τη δημιουργία συναι­σθηματικής εξάρτησης. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι υπόλοιποι Πρωθυπουργοί που ακολούθησαν χρησιμοποί­ησαν την αποδιοργάνωση των εξωτε­ρικών δεσμών ώστε τα μέλη των κομμάτων τους να απομακρυνθούν προο­δευτικά από τις οικογένειες και τους φίλους τους (τεχνική του μίσους, χωριστά καφενεία, απαξίωση της θρησκείας). Έτσι στράφηκαν συναι­σθηματικά προς το κόμμα που τους βρήκε δουλειά και στάθη­καν ανίκανοι να το εγκαταλείψουν, καθώς δεν είχαν άλλο σημείο συναι­σθηματικής αναφοράς. Η εξάρτηση μας κάνει ευάλωτους. Εύκολα δημι­ουργεί κανείς συναισθήματα ενοχής σε άτομα που είναι θύματα κάποιας κατάχρησης, αφού, εάν πρόκειται να αναζητήσουν κάποιον ένοχο για ό,τι τους συμβαίνει, δεν τολμούν να απο­δώσουν ευθύνες στον αρχηγό, του οποίου την εύνοια επιθυ­μούν να κερδίσουν. Έτσι είναι σύνηθες τα θύματα των τεχνικών της πλύσης εγκεφάλου να καταλήγουν να ενοχο­ποιούν τους εαυτούς τους.

Η απομόνωση ευνοεί επίσης τη χει­ραγώγηση της πληροφορίας. Με όπλο την οικονομική κρίση, οι δεσμοί με την κοινωνία κόβονται. Χωρισμένοι οι πολίτες είναι πιο εύκολο να ελεγχθούν. Ο καθένας στον υπολογιστή του. Να ξεσπάει την «επαναστατικότητά» του μέσω των social media. Όσοι βγήκαν στους δρόμους ήταν αυτοί οι λίγοι που αντιστάθηκαν. Αυτούς τους ανέλαβαν οι μηχανισμοί καταστολής των ΜΑΤ και των ΜΜΕ. Στην πρώτη περίπτωση το ξύλο, τα χημικά η εξάντληση, οι μώλωπες. Στην δεύτερη ο κοινωνικός αυτοματισμός, η απαξίωση των διαδηλωτών και τα ψέματα. Και οι δύο μηχανισμοί αποβλέπουν στην ψυχική και νοητική κατάσταση των ατόμων. Στο να σε κρατούν στην καρέκλα του υπολογιστή σου.

Σε τέτοιες στιγμές είναι εύκολο να δημιουργηθεί η σημαντικότερη τεχνική χειραγώγησης στο σύγχρονο κόσμο: ο φόβος. Ο φόβος που μας κάνει παρανοϊκούς. Κι εκείνος που κρατά τα νήματα αυτής της κα­τάστασης μπορεί να εκμεταλλευτεί το φόβο μας, για να εμφανιστεί ως ο σωτήρας. Και να περιφέρεται άλλοτε ως καθηγητής του Χάρβαρντ και άλλοτε ως αόμματος επαίτης της δόσης των Ευρωπαίων εταίρων μας.

by philosofos

  

Πηγή:

•  "Περιοδικό Focus, 142, Δεκέμβριος 2011" 
• Kathleen Taylor,  "Brainwashing, The Science of Thought Control", Oxford University, 2008