Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Πατρίδα" στις 9/5/2013

Καμιά φορά δεν είναι κακή η προβολή και η δημοσιοποίηση όσων -με κόπο - πετυχαίνεις.

Open publication - Free publishing - More newspaper

Στη σελίδα 12
Έπαινος -

Πλύση εγκεφάλου και Μνημόνια

"Ελευθερία δεν είναι αυτό που κάνεις, αλλά αυτό που κάνεις μετά από αυτό που σου κάνουν".
	Jean-Paul Sartre

Με αφορμή την ευκολία με την οποία εμείς οι Έλληνες οδηγηθήκαμε στη λύση των μνημονίων και τη μηδενική σχεδόν αντίσταση σε αυτά, κάποιες σκόρπιες σκέψεις που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Καταρχήν πρέπει να εξετασθούν ποιες είναι εκείνες οι στρατηγικές  που μας κάνουν ευάλωτους.  Εκείνες τις μη φανερές τακτικές που εφαρμόζουν σε πλατιά στρώματα πληθυσμού και ίσως ελέγχουν την –κατά τα’ άλλα – ελεύθερη βούλησή μας. Δε θα μιλήσουμε για αεροψεκασμούς, ούτε για Ελοχίμ. Θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη βία. Τη βία των κρατούντων, των Μ.Μ.Ε., των ηγετών, των εκβιαστικών διλημμάτων. Ίσως διαπιστώσουμε τι είδους χρώμα βγαίνει η σκέψη, μετά από ένα τριετές πλύσιμο στον εγκέφαλο του Έλληνα.

Για να καταλάβουμε  την περίπτωση πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία . Το 1978 ο Αμερικανός ο ιεροκήρυκας Τζιμ Τζόουνς ιδρυτής της αίρεσης του Ναού του λαού οδήγησε στην αυτοκτονία 919 ευκολόπιστους που τον υπάκουσαν αγόγγυστα. Το  1212 δυο καλόγεροι διέτρεξαν την Ευρώπη και έπεισαν χιλιάδες παιδιά να πάνε να ελευθερώσουν τον Πανάγιο Τάφο. Ήταν η περίφημη Σταυροφορία των παίδων. Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανά­μεσα στις τεχνικές που χρησιμοποί­ησε το 1993 ο David Koresh, αρχηγός αίρε­σης στο Γουάκο του Τέξας που παρέ­συρε 85 πιστούς του να αντισταθούν επί 51 ημέρες σε μια επιχείρηση των αστυνομικών. Τελικά σκοτώθηκαν όλοι. Τα παραδείγματα αμέτρητα.

 Πως έπεισαν νοήμονες ενήλικες για  κάτι τόσο φοβερό όσο η αυτοκτονία;

 Η πλύση εγκεφάλου συνήθως ξεκινά με αυτό που ο Ρόμπερτ Τσαλντίνι, κα­θηγητής κοινωνικής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Αριζόνας (ΗΠΑ) το ονομάζει «τεχνική του ποδιού στην πόρτα». Έγκειται στην προοδευτική εμπλοκή του άλλου έτσι ώστε να μη συνειδητοποιεί το βαθμό της συμμε­τοχής και ευθύνης που αποκτά σε μια οργάνωση. Στην αρχή του ζητούν να συμμετέχει λίγο, δίνοντας του ελάχι­στες πληροφορίες για αυτό που θα ακο­λουθήσει. Στη συνέχεια, βαθμηδόν, η πίεση αυξάνεται ώσπου το άτομο βρί­σκεται χωμένο ως το λαιμό. Σας θυμίζει λίγο την βαθμιαία εμπλοκή των μικρομεσαίων που εγκατέλειψαν την ύπαιθρο για να γίνουν οι γιάπηδες του Χρηματιστηρίου και της μεζονέτας των ΒουΠου; Αρκεί βέβαια να ανήκαν σε κάποια Κλαδική. Γι’ αυτό όταν οι πολιτικοί τους έβριζαν μετά το σοκ της χρεοκοπίας, εκείνοι δεν αντέδρασαν. Θεώρησαν εαυτόν, συνυπεύθυνο.

Τη δεκαετία του 1950 το μέντιουμ Μάριαν Κιτς δημιούργησε μια αίρεση που έγινε γνωστή ως «The Seekers» (Οι Αναζητητές) ή «Αδελφότητα των Επτά Ακτινών». Η Κιτς ισχυριζόταν πως λάμβανε μηνύματα από εξωγήι­νους που ονομάζονταν «Οι Φύλακες». Οι φύλακες ειδοποίησαν τηλεπαθητικά το μέντιουμ ότι μια συγκεκριμένη ημέ­ρα το μεγαλύτερο μέρος της ηπεί­ρου θα καλυπτόταν από μια μεγάλη πλημμύρα και ότι τα μέλη της αίρε­σης θα σώζονταν από έναν ιπτάμενο δίσκο «τη νύχτα του χιονιού». Όταν έφτασε η συγκεκριμένη ημέρα, όλοι ετοιμάστηκαν για το ταξίδι. Φυσικά κανείς εξωγήινος δεν φάνηκε. Αυτό που συνέβη μετά την αποτυχία των προβλέψεων δεν είχε πολύ σχέση με την κοινή λογική. Οι περισσότεροι απασχολήθηκαν ακόμα περισσότερο μου σε αυτά που πίστευαν και άρχισαν να πιστεύουν περισσότερο. Για τα μέλη των Αναζητητών από τη μια υπήρχε το γεγονός ότι οι εξωγήινοι είχαν πα­ραβεί την υπόσχεση τους και, από την άλλη, η ανάγκη κάποιας δικαιολογίας για όλα τα χρόνια και τις θυσίες που είχαν αφιερώσει σε αυτή την προσμονή. Ο ψυχολόγος του Πα­νεπιστημίου του Στάνφορντ Λίον Φέστινγκερ, εισήγαγε τον όρο «γνωστική ασυμφωνία». Μπορεί, για παράδειγμα, να υπάρχει γνωστική ασυμφωνία, όταν καταλαβαίνουμε ότι έχουμε κάνει κάτι που παραβαίνει τα ηθικά πιστεύω μας ή πήραμε μια από­φαση προς μια κατεύθυνση, όταν υπήρ­χαν σημαντικοί λόγοι να αποφασίσου­με το αντίθετο. Η υποψία ότι κάναμε λάθος κι ότι δεν έχουμε δικαιολογία για να εξηγήσουμε τη στάση μας πα­ράγει σημαντική ένταση. Οι Κυβερνήσεις στην Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση σκόπιμα εκμεταλλεύονταν την γνωστική ασυμφωνία που παραγόταν από τη σχέση συναλλαγής που είχε ο καθένας μας με τον πολιτευτή του. Αυτός που διορίστηκε στο Δημόσιο από το παράθυρο, ή πήρε την άδεια για το κατάστημά του, χωρίς τα νόμιμα παραστατικά, ήξερε πως διαπράττει ηθικό σφάλμα. Το αντίτιμο το πληρώνουμε τώρα. Και έχει εξαργυρωθεί τέλεια απ’ τον πολιτευτή που δεν κατηγορείται πλέον. Εσύ ήσουν ο ένοχος.

Μερικές λέξεις δεν είναι τυχαίες. Το Νοέμβρη του 2012 η ηγετική ομάδα της Ιπποκράτους χρησιμοποίησε τον όρο «φυγή προς τα εμπρός» για να περιγράψει τη στρατηγική που θα ακολουθήσει στα εσωκομματικά προβλήματα. Οι πάσης φύσεως καθοδηγητές παί­ζουν με τη γνωστική ασυμφωνία, για να σιγουρέψουν την αφοσίωση των με­λών τους. Γι' αυτό προσπαθούν ώστε όσοι είναι μέσα στην ομάδα να κάνουν πράγματα που τους καθιστούν ηθικά, λογικά ή νομικά έκθετους. Γνωρίζουν ότι έτσι, όταν φτάσει η στιγμή της αμ­φιβολίας, όποιος θελήσει να ξεφύγει θα έχει τη δυσκολία να εξηγήσει στον ίδιο του τον εαυτό γιατί έκανε ό,τι έκα­νε. Συνήθως η επιβολή τρομακτικών διλημμάτων βοηθά επίσης προς αυτή την κατεύθυνση. Ηχούν ακόμα τα αυτιά μας από τη δημαγωγία «Ευρώ ή δραχμή», «Μέτρα ή χρεωκοπία», «Μνημόνιο ή Χάος»…

Μια άλλη από τις σταθερές της χειραγώγησης είναι ο έλεγχος της πληροφορίας. Ο αρχηγός και τα υψηλόβαθμα μέλη γνωρίζουν πράγματα που παραμένουν άγνωστα στους οπαδούς της βάσης. Έτσι επιτυγχάνουν δημιουργούν διαρκώς εντυπωσιασμό. Ακόμα κυκλοφορούν φήμες γιατί ο Καραμανλής παρέδωσε ουσιαστικά την εξουσία στον Γ. Παπανδρέου. Άγνωστες παραμένουν ακόμα και σήμερα οι σκοτεινές συνομιλίες του ΓΑΠ με τον Στρως Καν, πριν υπογραφούν τα Μνημόνια. Ο λαός δεν χρειάζεται να ξέρει.

Ο έλεγχος της πληροφορίας δημιουργεί αυτό που ο ψυχίατρος Ρόμπερτ Λίφτον, καθηγητής στο Χάρβαρντ και στο Γέιλ, ονομάζει μυστικό κώδικα. Μέσα στις κλειστές ομάδες δημιουρ­γούνται ιδιαίτεροι όροι με τους οποί­ους περιγράφεται η πραγματικότητα, όροι πλήρως ακατανόητοι για όσους δεν είναι μέλη.

Στις ομάδες αυτές χρησιμοποιούνται ασαφείς διατυπώσεις («Είμαστε πατριώτες, όσοι μας πολεμούν είναι αναρχικοί και ανθέλληνες», «Η Ελλάδα είναι άρρωστη και χρειάζεται αλλαγή. Εμείς είμαστε το φάρμακο.») και αφηρημένοι ορισμοί για το «κακό» («Όσοι μας επικρίνουν δεν εί­ναι ικανοί να μας καταλάβουν»), για να δίνουν στον αρχηγό την ευχέρεια να αποφασίζει κάθε φορά τι είναι καλό και τι κατακριτέο. Για τον Λίφτον, αυτή η τεχνική του χειραγωγήσιμου «μυστικού κώδικα» αποβαί­νει πολύ χρήσιμη, γιατί επιτρέπει να μεταβάλλονται τα πιστεύω των οπα­δών ανάλογα με τα συμφέροντα των αρχηγών τους. Δεν χρειάζεται να σας υποδείξουμε ποιο είναι αυτό το κόμμα που λειτουργεί με αυτό τον –φασιστικό- τρόπο.

Όλες αυτές οι στρατηγικές χειραγώγησης στοχεύουν κατευθείαν στην πιο συ­ναισθηματική πλευρά μας. Όπως θυ­μίζει η νευρολόγος του Πανεπιστημί­ου της Οξφόρδης Καθλίν Τέιλορ στο βιβλίο της Brainwashing, The Science of Thought Control (Πλύση Εγκεφά­λου, Η Επιστήμη του Ελέγχου της Σκέψης) «όταν κάτι προκαλεί μια συ­ναισθηματική αντίδραση, ο εγκέφα­λος κινητοποιείται, για να ασχολη­θεί με αυτό, και αφιερώνει πολύ λίγα αποθέματα στη σκέψη». Όσοι θέλουν να επηρεάσουν τους άλλους γνωρί­ζουν ότι ο συναισθηματισμός σβήνει το κριτικό πνεύμα και γι' αυτό οι τε­χνικές πνευματικού ελέγχου κατευ­θύνονται προς τη δημιουργία συναι­σθηματικής εξάρτησης. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι υπόλοιποι Πρωθυπουργοί που ακολούθησαν χρησιμοποί­ησαν την αποδιοργάνωση των εξωτε­ρικών δεσμών ώστε τα μέλη των κομμάτων τους να απομακρυνθούν προο­δευτικά από τις οικογένειες και τους φίλους τους (τεχνική του μίσους, χωριστά καφενεία, απαξίωση της θρησκείας). Έτσι στράφηκαν συναι­σθηματικά προς το κόμμα που τους βρήκε δουλειά και στάθη­καν ανίκανοι να το εγκαταλείψουν, καθώς δεν είχαν άλλο σημείο συναι­σθηματικής αναφοράς. Η εξάρτηση μας κάνει ευάλωτους. Εύκολα δημι­ουργεί κανείς συναισθήματα ενοχής σε άτομα που είναι θύματα κάποιας κατάχρησης, αφού, εάν πρόκειται να αναζητήσουν κάποιον ένοχο για ό,τι τους συμβαίνει, δεν τολμούν να απο­δώσουν ευθύνες στον αρχηγό, του οποίου την εύνοια επιθυ­μούν να κερδίσουν. Έτσι είναι σύνηθες τα θύματα των τεχνικών της πλύσης εγκεφάλου να καταλήγουν να ενοχο­ποιούν τους εαυτούς τους.

Η απομόνωση ευνοεί επίσης τη χει­ραγώγηση της πληροφορίας. Με όπλο την οικονομική κρίση, οι δεσμοί με την κοινωνία κόβονται. Χωρισμένοι οι πολίτες είναι πιο εύκολο να ελεγχθούν. Ο καθένας στον υπολογιστή του. Να ξεσπάει την «επαναστατικότητά» του μέσω των social media. Όσοι βγήκαν στους δρόμους ήταν αυτοί οι λίγοι που αντιστάθηκαν. Αυτούς τους ανέλαβαν οι μηχανισμοί καταστολής των ΜΑΤ και των ΜΜΕ. Στην πρώτη περίπτωση το ξύλο, τα χημικά η εξάντληση, οι μώλωπες. Στην δεύτερη ο κοινωνικός αυτοματισμός, η απαξίωση των διαδηλωτών και τα ψέματα. Και οι δύο μηχανισμοί αποβλέπουν στην ψυχική και νοητική κατάσταση των ατόμων. Στο να σε κρατούν στην καρέκλα του υπολογιστή σου.

Σε τέτοιες στιγμές είναι εύκολο να δημιουργηθεί η σημαντικότερη τεχνική χειραγώγησης στο σύγχρονο κόσμο: ο φόβος. Ο φόβος που μας κάνει παρανοϊκούς. Κι εκείνος που κρατά τα νήματα αυτής της κα­τάστασης μπορεί να εκμεταλλευτεί το φόβο μας, για να εμφανιστεί ως ο σωτήρας. Και να περιφέρεται άλλοτε ως καθηγητής του Χάρβαρντ και άλλοτε ως αόμματος επαίτης της δόσης των Ευρωπαίων εταίρων μας.

by philosofos

  

Πηγή:

•  "Περιοδικό Focus, 142, Δεκέμβριος 2011" 
• Kathleen Taylor,  "Brainwashing, The Science of Thought Control", Oxford University, 2008

Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ

Και τώρα, αγαπητοί τηλεθεατές και ακροατές, παρελαύνει ενώπιον του Προέδρου της Μνημνημονιακής Δημοκρατίας και της εξέδρας των ανεπισήμων ηγετών της χώρας άγημα των 180 Γερ­μανών εφοριακών, κρατώντας στα χέρια τα iPad που θα γίνουν φόβος και τρόμος κάθε φορολογούμενου και κάθε επίδοξου φοροφυγάδα.                                                                                              

Ακολουθεί η επίλεκτη ομάδα του Μεγάλου μας Επιτηρητή Χορστ Ράιχενμπαχ, η task force που θα ξυπνήσει από το βαθύ του λήθαργο το ράθυμο κρά­τος μας. Νατοι! Δείτε τους με πόση αυτοκυριαρχία σέρνουν από τις αλυσίδες τους άθλιους εγχώριους δημοσιοϋπαλληλίσκους που θα πάρουν σειρά για απόλυση. Το πλήθος ουρλιάζει από άγρια χαρά, τους ποδοκροτεί με ενθουσιασμό... Να τους χειροκροτήσει είναι αδύνατο, γιατί αυτοί οι θαρραλέοι και περή­φανοι πατριώτες που ήρθαν εδώ, στο Σύνταγμα, να τιμήσουν την επέτειο της παλιγγενεσίας, δέχθηκαν με καρτερία να τους δεθούν πισθάγκωνα τα χέρια, για να αποτραπούν οι λίγοι προδότες του έθνους που θα θελήσουν να εκτοξεύσουν αβγά ή να απονείμουν παράσημα ανοικτής παλάμης. Αξίζουν κι αυτοί ένα θερμό χειροκρότημα ή ποδοκρότημα...

  Κι ακολουθούν τα επιβλητικά αγήματα των κρανοφόρων μας, ο ανθός της τάξης και της καταστολής, με τις χαρακτηριστικές αντιασφυξιογόνες προβοσκίδες τους να κρέμονται από τις κάσκες τους, τις φυσούνες εκτόξευσης καπνογόνων ξηράς κόνεως προτεταμέ­νες, τις βομβίδες κρότου λάμψης αναρτημένες στο στήθος, τα γκλομπ και τις ασπίδες απαστράπτουσες. Μας έρχονται δάκρυα στα μάτια στη θέα τους, αγαπητοί τηλεθεατές, κι (αυτή τη φορά δεν είναι από τα δακρυγόνα...

 Και να, πίσω τους, ακολουθεί σχηματισμός μυστικών ασφαλιτών, με τις κουκούλες στα πρόσωπα, κι ένα πολύχρωμο παζλ από τζιν, τι σερτ και μπουφάν στα κορμιά τους, με σιδηρολοστούς στα χέρια έτοιμους ν' ανοίξουν φρέσκα κεφάλια ανίδεων αληθινών αναρ­χικών και να κατεβάσουν βιτρίνες ανυποψίαστων νοικοκυραίων.

Και πλησίστιο έρχεται το άγημα των ηρώων του ΡSΙ, των εκπροσώπων των πιστωτών μας που προέβη­σαν στην υπέρτατη θυσία της ανταλλαγής. Μέσα η κοιλιά, έξω το στήθος, τα spreads να ξεσκίζουν τα κουρεμένα ομόλογα! Γιατί, τι είναι η πατρίδα μας αν δεν είναι το ΡSΙ; Ούτε τα άπαρτα ψηλά βουνά, ούτε ο ήλιος της που σιγολάμπει. Όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι ετούτα που δόθηκαν ενέχυρο και υπή­χθησαν στο αγγλικό Δίκαιο, μικρή ανταπόδοση της ευγνωμονούσης πατρίδος προς τους ευεργέτας της· Ρίγη συγκίνησης συνταράσσουν το κορμί των ανε­πισήμων, γνησίων απογόνων ενός Εφιάλτη, ενός Αλκιβιάδη, ενός Πηλιογούση, ενός Τσολάκογλου κι όλων όσοι τίμησαν τους αγώνες του έθνους κατά του εαυτού του.

    Κι ακολουθεί η παρέλαση των λαφύρων της νέας εθνικής παλιγγενεσίας, οι μισθωτοί σκλάβοι των 440 ευρώ, οι άνεργοι των 360 ευρώ με τις χαρακτηριστικές αλυσίδες στο λαιμό και στα πόδια, τα φορολογικά υποζύγια που δανείζονται από τις γενναιόδωρες τρά­πεζες για να πληρώσουν τα χαράτσια, οι αιχμάλωτοι του ταξικού πολέμου, οι συλληφθέντες των διαδη­λώσεων, οι υπόδικοι με κατηγορίες τρομοκρατίας, οι συνταξιούχοι που προορίζονται για τον Καιάδα των Λοβερδοκουτρουμάνηδων. Ω, αυτό δεν είναι παρέλαση. Είναι ρωμαϊκός θρίαμ­βος! 
Ave, Καίσαρα Γιούνκερ, χαίρε αυτοκράτειρα Άνγκελα, χαίρε και συ ύπατε Παπαδήμο. Οι μελλοθάνατοι σας χαιρετούν!

                                                                                        NIKOΣ ΚΟΥΝΕΝΗΣ εφημερίδα "ο δρόμος της αριστεράς".17-3-12

Οι περικοπές πνίγουν την παιδεία

ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ, ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΔΟΜΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΑΣΦΥΞΙΑ

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ
ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Κατάρρευση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας τα τελευταία δύο χρόνια, με τη «συμβολή» του μνημονίου, δείχνουν πλέον καθαρά οι αριθμοί για την Ελλάδα.

Τα στοιχεία παρουσιάστηκαν από την ΟΛΜΕ στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών, που έγινε πριν από μερικές μέρες στις Βρυξέλλες.

Οπως επισημαίνει στην «Κ.Ε.» ο γ.γ. της ΟΛΜΕ Θ. Κοτσιφάκης, «όταν οι δαπάνες για τη δημόσια παιδεία φθάσουν, όπως υπολογίζεται, μόλις στο 2,23% του ΑΕΠ, αντιλαμβανόμαστε πως οι επιπτώσεις στο δημόσιο σχολείο θα είναι δραματικές. Η μείωση των κρατικών δαπανών από το 2009 μέχρι και το 2015 θα είναι της τάξης των 1.436 εκατ. ευρώ, δηλαδή μείωση κατά 19,2%»!

Τον περασμένο Ιούλιο ανακοινώθηκε επιπλέον περικοπή δαπανών για την εκπαίδευση που προβλεπόταν στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ, από 2,058 δισ. ευρώ σε 1,694 δισ. ευρώ, δηλαδή μείωση κατά 18 %!

Αυτό σημαίνει στην πράξη, όπως λένε οι εκπαιδευτικοί, περαιτέρω μείωση των κρατικών δαπανών για την παιδεία από το Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων του προϋπολογισμού.

Το υπουργείο Παιδείας συγχώνευσε συνολικά 1.933 σχολεία, από τα οποία 1.523 στην πρωτοβάθμια και 410 στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κλείσουν 1.056 σχολεία, 851 από τα 10.798 (7,8%) στην πρωτοβάθμια και 205 από τα 3.185 στη δευτεροβάθμια (6,5%), ενώ οι καταργήσεις και συγχωνεύσεις συνεχίζονται.

Οι καθηγητές λένε, επίσης, ότι καταργούνται ή υποβαθμίζονται υποστηρικτικές δομές της εκπαίδευσης και συγκεκριμένα:

*Καταργήθηκε η ενισχυτική διδασκαλία στο γυμνάσιο, υποβαθμίστηκε η διδασκαλία των ξένων γλωσσών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

*Υποβαθμίστηκαν τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας. Κλείνουν 22 από τα 58 Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Αναστέλλεται η λειτουργία των Συμβουλευτικών Σταθμών Νέων.

*Καταργείται ο Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός. Υποβαθμίζεται σταδιακά ο θεσμός των βιβλιοθηκών που δημιουργήθηκαν από συγχρηματοδοτούμενα κονδύλια, ενώ επιβάλλονται πλέον τμήματα από 28-30 μαθητές.

Ειδικότερα, για τα σχολικά τμήματα: Ενας στους τέσσερις μαθητές (ποσοστό 23,64%) στα λύκεια της Αττικής φοιτά σε τμήμα με περισσότερους από 26 μαθητές. Οπως επισημαίνει στην «Κ.Ε.» ο καθηγητής Στρ. Στρατηγάκης το όριο ήταν 25 μαθητές, ενώ μέχρι το 2010 ο αριθμός αυτός αυξανόταν κατά 10% στις περιπτώσεις όπου υπάρχει πρόβλημα χώρου. Φέτος η προσαύξηση του 10% υπάρχει και εφαρμόζεται ανεξάρτητα από τον διαθέσιμο χώρο, με αποτέλεσμα να συγκροτούνται πολλά τμήματα με όριο τους 28 μαθητές. Ετσι, 18.117 μαθητές γενικών λυκείων, φοιτούν σε τμήματα με περισσότερους από 25 μαθητές.

Στις χώρες της Ευρώπης ο μέσος όρος μαθητών ανά τμήμα είναι 21,9, ενώ στην Αττική είμαστε ήδη στους 22,45.

«Τις δραματικές συνέπειες των περικοπών», επισημαίνουν οι καθηγητές, «υφίστανται οι ήδη βαριά τραυματισμένες από την οικονομική κρίση ελληνικές οικογένειες. Δεδομένου μάλιστα ότι μειώθηκαν οι επιχορηγήσεις των σχολικών επιτροπών κατά 60%, προκάλεσε οικονομική ασφυξία του δημόσιου σχολείου, που αδυνατεί πλέον να ανταποκριθεί στις καθημερινές λειτουργίες του, ενώ συνεχώς καλούνται οι γονείς να συμβάλουν στη λειτουργία του σχολείου για είδη πρώτης ανάγκης».

Σύμφωνα με τα στοιχεία των καθηγητών: Κατά τη διετία 2010-11 έγιναν 3.400 προσλήψεις εκπαιδευτικών, ενώ συνταξιοδοτήθηκαν 17.500. Το σύνολο των εκπαιδευτικών είναι 160.000, μειώθηκαν δηλαδή πάνω από 10%! Επίσης, οι ετήσιες καθαρές αποδοχές των εκπαιδευτικών είναι πλέον λιγότερες κατά 4 μηνιαίους μισθούς, υπολογιζομένων των περικοπών των νέων κρατήσεων και φόρων που ανέρχονται στο 20%.

Το νέο μισθολόγιο προβλέπει επιπροσθέτως περικοπή 20%, ενώ συνδέει το μισθό με την παραγωγικότητα και την απόδοση. Ετσι το ετήσιο καθαρό εισόδημα θα κυμαίνεται μεταξύ 8.500-17.500 ευρώ. Ο μηνιαίος καθαρός μισθός από 577-680 ευρώ (1ος χρόνος), μέχρι 1.371 ευρώ στα 35 χρόνια.

Οπως τονίζει ο Θ. Κοτσιφάκης, ο μισθός των ελλήνων εκπαιδευτικών, που ήταν ήδη στο 50% του μέσου όρου του μισθού των εκπαιδευτικών της ευρωζώνης έμεινε μισός τα δύο τελευταία χρόνια.

Μειώσεις όμως υπέστησαν και οι συνταξιούχοι. Αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας από 60 ή 65 στα 70, καθώς και τα έτη υπηρεσίας από 35 σε 40, ενώ καταργήθηκε η ειδική διάταξη για τους εκπαιδευτικούς που προέβλεπε χορήγηση μειωμένης σύνταξης με 30 χρόνια υπηρεσίας στα 60 χρόνια του εκπαιδευτικού.

Ακόμη και στην Πορτογαλία, όπου η οικονομική κατάσταση είναι παρόμοια με της Ελλάδας και η τρόικα επιβάλλει πολιτική λιτότητα, οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση. Οταν ο βασικός μισθός είναι 485 ευρώ, οι μισθοί των εκπαιδευτικών κυμαίνονται από 1.236 ευρώ τον πρώτο χρόνο και φθάνουν στα 3.076 (μεικτά) στα 29 χρόνια. Στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση εργάζονται 148.955 εκπαιδευτικοί και στην τριτοβάθμια 25.092.

Και εκεί όμως οι εκπαιδευτικές δαπάνες μειώθηκαν κατά 800 εκατ. ευρώ το 2011 και προβλέπεται να μειωθούν κατά 600 εκατ. ευρώ το 2012. Τα σχολεία που έκλεισαν τα τελευταία χρόνια ανέρχονται σε 3.500, ενώ εξίσου θλιβερή είναι -και εκεί-, η οικονομική εικόνα των εκπαιδευτικών λειτουργών, αφού: Μειώθηκε ο 14ος μισθός κατά 50% και ο αριθμός των εκπαιδευτικών κατά 4.528 ευρώ. Αντίστοιχα, αυξήθηκε ο αριθμός των εκπαιδευτικών που εντάχθηκαν στο ταμείο ανεργίας κατά 38,5%.

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία κάλεσε όλες τις οργανώσεις-μέλη της να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους προς τους έλληνες συναδέλφους τους στέλνοντας επιστολές και διαμαρτυρίες στην κυβέρνηση, ενώ προγραμματίζεται έκτακτη συνδιάσκεψη για να δώσουν απάντηση στα όσα συμβαίνουν εναντίον της Ελλάδας.

Θέα από ψηλά

Ένα παράθυρο με θέα :  Αστροναύτης κοιτάζει τη Γη  από το διαστημικο σταθμό από την Daily Mail Η αστροναύτης Tracy Caldwell Dyson νοσταλγεί το "μεγάλο σπίτι μας" τη Γη και την κοιτάζει από το  ψηλότερο δυνατό σημείο. Η θέα της Γης από τον διεθνη διαστημικό σταθμό  σου κόβει την ανάσα.  Μαγεμένη από τη θέα της Γης, 350 χιλιομετρα μακρια Νυχτερινή άποψη της Μεσογείου, με την Ιταλία φωτολουσμένη, ενω τα Βαλκάνια με λιγότερα φώτα Μπορεί κάποιος να δει με γυμνο μάτι το διαστημικό σταθμό αν ειναι αρκετα παρατηρητικός, ενώ με ενα τηλεσκόπιο μπορεί να δει ακόμα και λεπτομέρειες. Ο διαστημικός σταθμός είναι σε τροχια μια φορά κάθε 90 λεπτά  Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν τον Σεπτέμβρη Αυτή η καταπληκτική φωτογραφία δείχνει την Αιγυπτο και τον ποταμό Νείλο Δυο ρωσοι κοσμοναύτες κάνουν επιδιορθώσεις στο διαστημικό σταθμό. Πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγαλύτερο μέγεθος

Γελοιογραφίες της επικαιρότητας

Δεν προκύπτει ζημία για το Δημόσιο από τις ανταλλαγές της Μονής

 Ζούμε λοιπόν μια εποχή όπου η απεριοριστη ενημερωση και η πολυφωνια των ΜΜΕ ειναι μια ουτοπία; Ζούμε μήπως στην εποχή του Παγκόσμιου Εγκεφαλου; Μηπως κάποιοι άλλοι φιλτραρουν για εμας αυτο που πρεπει να μαθουμε; Που ειναι αυτη η ειδηση από το ιντερνετ και τα καναλια; Λυπάμαι, αλλα σημερα νιωθω κάπως σαν τον Truman Από την ταινία The Truman Show

kathimerini.gr | Δεν προκύπτει ζημία για το Δημόσιο από τις ανταλλαγές της Μονής


http://www.youtube.com/watch?v=h5ic0jCo4mU

Φτώχεια και Παιδιά

Τέσσερα εκατομμύρια παιδιά έχουν πεθάνει την τελευταία δεκαετία στον αναπτυσσόμενο κόσμο, λόγω εγκληματικής αμέλειας! Η δραματική διαπίστωση της οργάνωσης Save the Children για την αποτυχία του πλανήτη να βοηθήσει τα «παιδιά ενός κατώτερου Θεού» επαναφέρει επιτακτικά στο προσκήνιο τις ανισότητες μεταξύ των αναπτυσσόμενων και βιομηχανικών χωρών, αλλά υπογραμμίζει παράλληλα το αυξανόμενο χάσμα  πλούσιων και φτωχών πληθυσμών εντός των κρατών, αγροτικών και αστικών πληθυσμών, αγοριών και κοριτσιών.

Απίστευτο δημοσίευμα από τον σημερινό Ελεύθερο Τυπο

Φινλανδοί μαθητές...

Διαβάστε πως περνουν 9 χρόνια στο σχολείο οι Φινλανδοί μαθητές...


Δεκαετίες ολόκληρες αιωρείται στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινή γνώμη η ακαθόριστη άποψη ότι στη Σκανδιναβία η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Όταν όμως άρχισαν να δημοσιοποιούνται ευρύτερα τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment - Πρόγραμμα Διεθνούς Aξιολόγησης των Σπουδαστών) κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, το όνομα της Φινλανδίας βρέθηκε στα χείλη αλλά και τις γραφίδες πολλών.

Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών». Πόσο μάλλον που οι ανά τριετία έρευνες του προγράμματος PISA διενεργούνται από τον.OOΣA σε σαράντα ανεπτυγμένες χώρες, σε 15χρονους μαθητές και με πολύ μεγάλα δείγματα (π.χ. στη Φινλανδία εξετάστηκαν 6.235 μαθητές από 197 σχολεία), οπότε είναι κανείς βέβαιος ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα αποτελέσματα κάποιας τρέχουσας δημοσκόπησης, αλλά με σοβαρή επιστημονική έρευνα.

Tάξεις - Kοινωνικές κυψέλες
H Φινλανδία έχει εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, όπως και η Eλλάδα. Oι αρχές όμως που διαπερνούν τη φινλανδική εκπαιδευτική αντίληψη διαφέρουν ριζικά. Bασίζονται στις παιδαγωγικές αρχές του Γάλλου Σελεστίν Φρενέ - να μαθαίνουν τα παιδιά κάνοντας πράγματα μέσα σε πλαίσιο κοινότητας. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται στο ότι από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού οι μικροί μαθητές συμμετέχουν σε πληθώρα δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής.

Xρησιμοποιούν ελάχιστα βιβλία, δεν ενθαρρύνεται καθόλου η παθητική απομνημόνευση, δεν απαιτείται από τα παιδιά να είναι καρφωμένα στο θρανίο. Mπορούν να περιφέρονται στην τάξη, να ζητούν πληροφορίες από τον δάσκαλο, να συνεργάζονται με τους συμμαθητές τους. Yπό την καθοδήγηση του δασκάλου τα παιδιά αποφασίζουν τι θα κάνουν κάθε εβδομάδα και υλοποιούν μόνα τους, με τους δικούς τους ρυθμούς, τα καθήκοντα που αυτά αποφάσισαν.

Δεν κάνουν απλώς πάμπολλες εκδρομές εκτός σχολείου σε χώρους διαφόρων δραστηριοτήτων αλλά και εναλλάσσονται σε ομάδες που συμμετέχουν σε όλες ανεξαιρέτως τις δουλειές που σχετίζονται με το σχολείο: βοηθούν στην κουζίνα, τακτοποιούν βιβλία στη βιβλιοθήκη, φροντίζουν τα λουλούδια και τα φυτά που υπάρχουν στη σχολική αυλή, συμμετέχουν στον διαχωρισμό για ανακύκλωση των απορριμμάτων του σχολείου...

Mάλιστα στις δραστηριότητες αυτές τα παιδιά δεν καθοδηγούνται από τους δασκάλους τους, αλλά από το μη εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου: μαγείρους, κηπουρούς, καθαρίστριες, γραμματέα... Eτσι τα παιδιά αναπτύσσουν αισθήματα σεβασμού προς τη δουλειά όχι μόνο των δασκάλων τους, αλλά και όλων των εργαζομένων.

«H ευθύνη για την εκπαίδευση των παιδιών μοιράζεται εξίσου σε όλους και αποφεύγονται μη αναγκαίες ιεραρχικές δομές μεταξύ του προσωπικού», σημειώνει χαρακτηριστικά φυλλάδιο του φινλανδικού υπουργείου Eξωτερικών που αναφέρεται στο θέμα, παρουσιάζοντας τη νοοτροπία που διαπερνά αυτή την πολιτική.

Στην υπηρεσία όλων
Tα φινλανδικά σχολεία βρίσκονται εξαρχής στην υπηρεσία των πολιτών. Mορφώνουν τα παιδιά, αλλά διευκολύνουν και τους γονείς. Eίναι φυσικά δημόσια σχεδόν στην ολότητά τους. Xρηματοδοτούνται από τους δήμους ή το κράτος. Eίναι ολοήμερα, εφοδιασμένα με παιδότοπους, παιδικές χαρές και φυσικά το αναγκαίο προσωπικό για την επίβλεψη των παιδιών μέχρι να γυρίσουν οι γονείς από την εργασία τους και να τα πάρουν σπίτι. Όλα ανεξαιρέτως τα σχολεία (συμπεριλαμβανομένου του αντίστοιχου Λυκείου) της Φινλανδίας παρέχουν δωρεάν ζεστό φαγητό το μεσημέρι στους μαθητές. Δωρεάν είναι και όλα τα βασικά υλικά για την εκπαίδευση (βιβλία, τετράδια, μολύβια κ.λπ.), ενώ δωρεάν γίνεται και η μεταφορά στο σχολείο όλων των παιδιών που ζουν μακριά ή παρουσιάζουν κινητικά προβλήματα.

Tα φινλανδικά σχολεία είναι επίσης ανοιχτά στην τοπική κοινωνία. Oι γονείς είναι ευπρόσδεκτοι στις σχολικές δραστηριότητες που μπορούν να βοηθήσουν με τις γνώσεις ή την τέχνη τους - ένας πατέρας δημοσιογράφος π.χ. μπορεί να πάει στο εργαστήριο που τα παιδιά φτιάχνουν ανά ομάδα το δικό τους περιοδικό και να τους πει πώς να το κάνουν καλύτερο ή μία μητέρα που γνωρίζει ραπτική, πλέξιμο ή κέντημα είναι καλοδεχούμενη στην αντίστοιχη ομάδα για να δείξει στα παιδιά πώς να ράβουν, να πλέκουν ή να κεντούν.

Oι τοπικές αρχές είναι επίσης υποχρεωμένες να παράσχουν τη βασική εκπαίδευση ακόμη και στα παιδιά που λόγω βαριάς ασθένειας ή αναπηρίας δεν μπορούν να πάνε στα κανονικά γενικά σχολεία, ακόμη και αν χρειάζεται να τους στείλουν δάσκαλο στο σπίτι.

Δρόμοι διαρκώς ανοιχτοί
Mετά την εννιάχρονη υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, περίπου οι μισοί μαθητές κατευθύνονται στο Λύκειο και άλλοι τόσοι στα επαγγελματικά σχολεία. Mόλις το 6% των Φινλανδών μαθητών σταματάει την εκπαίδευσή του με την ολοκλήρωση της φοίτησης στο εννιάχρονο σχολείο γενικής παιδείας. Oύτε και τρέχουν όμως όλοι στο Γενικό Λύκειο, όπως εδώ. Mόνο οι μισοί.

Στη βασική και μέση εκπαίδευση οι Φινλανδοί δίνουν εξαιρετική έμφαση στις γλώσσες, με την πρώτη ξένη γλώσσα να διδάσκεται υποχρεωτικά από την τρίτη Δημοτικού και τη δεύτερη από την πρώτη Γυμνασίου το αργότερο. Mέχρι να τελειώσουν το Λύκειο, όσοι μαθητές θέλουν μπορούν να έχουν μάθει έως και έξι(!) γλώσσες.

Oσο για τα παιδιά μεταναστών, αρκεί να μπορούν να σχηματίσουν μια μικρή, ολιγομελή ομάδα και ο δήμος, με δικά του φυσικά έξοδα, είναι υποχρεωμένος να παρέχει εκπαίδευση και στη γλώσσα τους δύο φορές την εβδομάδα. Στο Eλσίνκι π.χ. όπου υπάρχουν 2.600 παιδιά μεταναστών, τέτοια μαθήματα γίνονται σε περίπου 40 γλώσσες.

Aκόμη μεγαλύτερη προσοχή δίνουν οι Φινλανδοί σε θέματα θρησκείας. Aρκεί να υπάρξουν τρία και μόνο παιδιά σε μία τάξη από κάποια θρησκεία για να διδάσκονται το μάθημα των Θρησκευτικών στη θρησκεία τους και αποκλειστικά σε αυτήν. Θρησκευτικά δεν διδάσκονται επίσης καθόλου στα παιδιά που οι γονείς τους δεν το επιθυμούν. Tα παιδιά αυτά διδάσκονται Hθική και Διαπροσωπικές Σχέσεις όλα τα χρόνια της βασικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

«Εκτόπισαν» την ιδιωτική εκπαίδευση

H τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίζεται σε Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία. Kαθώς ο αριθμός των υποψηφίων υπερβαίνει τις θέσεις σε αυτά, το κάθε AEI επιλέγει τους φοιτητές που θα δεχθεί είτε μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου είτε με συνδυασμό βαθμών Λυκείου και επιμέρους εισαγωγικών εξετάσεων για το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο ή Πολυτεχνείο. H εθνική στρατηγική της Φινλανδίας πάντως συνίσταται στο να προσφέρει τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης στα δύο τρίτα της κάθε ηλικιακής ομάδας. Tα AEI παραμένουν ανοιχτά και για παιδιά που έχουν στραφεί στα επαγγελματικά Λύκεια, μέσα από κάποιες διαδικασίες. Tο τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, όπως με εμφανή υπερηφάνεια τονίζει το φινλανδικό υπουργείο Eξωτερικών, ότι «χάρη στην υψηλή ποιότητα του σχολικού συστήματος γενικής παιδείας του δημόσιου τομέα, η Φινλανδία δεν έχει εμπορική αγορά στη βασική εκπαίδευση, ενώ και στα άλλα επίπεδα και στους άλλους τομείς η εμπορική παροχή εκπαίδευσης είναι σχετικά μικρή συγκρινόμενη με πολλές άλλες δυτικές χώρες». Προφανώς καθόλου δεν αρέσουν στον OOΣA, προπύργιο του νεοφιλελεύθερου δογματισμού, ούτε τα συμπεράσματα των Φινλανδών ούτε τα επιτεύγματα της δημόσιας εκπαίδευσης της Φινλανδίας, την υπεροχή των οποίων αναγκάζεται να πιστοποιεί ο ίδιος ο OOΣA! "

"Τέλος, όλοι αξιολογούνται. Δάσκαλοι, καθηγητές και Σχολές. Και οι τελευταίες ανάλογα με την απόδοση τους χρηματοδοτούνται...

http://www.imerisia.gr/

Πελεγρίνης ο νέος πρυτανης του Καποδιστριακού

Ανατροπή στον β΄ γύρο με εκλογή Πελεγρίνη

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Φιλοσοφίας κ. Θεοδόσης Πελεγρίνης (φωτό) εξελέγη χτες το βράδυ νέος πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών με αντιπρυτάνεις τους κ.κ. Αστέριο Δουκουδάκη, Θεόδωρο Λιακάκο και Θωμά Σφηκόπουλο. Ο συνδυασμός του κ. Πελεγρίνη επικράτησε στον χτεσινό δεύτερο γύρο των εκλογών με ποσοστό 54%, του συνδυασμού του προέδρου της Ιατρικής Σχολής κ. Χριστόδουλου Στεφανάδη ανατρέποντας τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου, όπου το ψηφοδέλτιο Στεφανάδη είχε επικρατήσει με ποσοστό 39%.
Το σχήμα του κ. Πελεγρίνη, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, επικράτησε και στις τρεις κάλπες- φοιτητών, καθηγητών και διοικητικών υπαλλήλων. Ο δεύτερος γύρος των εκλογών εξελίχτηκε χωρίς προβλήματα, σε αντίθεση με τον πρώτο που σημαδεύτηκε από επεισόδια και κλοπή καλπών.

Απο τα ΝΕΑ

Νεα μετρα

Σχολιασμος των μετρων απο τον πολυ καλο σχολιαστη και δημοσιογραφο του ΕΘΝΟΥΣ κ. Δελαστικ

"Αυτοί που αρπάνε το φαί απ'το τραπέζι...

...
«Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι
κηρύχνουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα
ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θά' ρθουν

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε: πόλεμος και ειρήνη
είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά.
Ομως η ειρήνη τους κι ο πόλεμός τους
μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα.
Ο πόλεμος γεννιέται απ' την ειρήνη τους
καθώς ο γιος από τη μάνα.
Εχει τα δικά της
απαίσια χαρακτηριστικά.
Ο πόλεμός τους σκοτώνει
ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους».
Μπέρτολτ Μπρεχτ «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου»

Γερμανια vs Ελλαδα: υποκρισία

 

Υπεραντίδραση, που υπάρχει ο κίνδυνος να οδηγήσει σε αντιγερμανική υστερία, προκάλεσε σε τμήμα του πολιτικού κόσμου, όλου του φάσματος, πλην των κομμάτων της Αριστεράς, το όντως ακραίο εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Focus με την Αφροδίτη της Μήλου σε άσεμνη χειρονομία και τον τίτλο «Απατεώνες της Ευρώπης». Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία, κατά την οποία η Αθήνα ζητεί έμπρακτη στήριξη από τους εταίρους στην Ε.Ε., Ελληνες πολιτικοί δεν περιορίστηκαν να στηλιτεύσουν το περιοδικό, αλλά στράφηκαν ευθέως κατά της Γερμανίας, είτε χρησιμοποιώντας απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς είτε υπενθυμίζοντας τη ναζιστική Κατοχή. Ο πρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος, που έχει καλέσει αύριο τον Γερμανό πρεσβευτή προκειμένου να του διαμαρτυρηθεί, έθεσε το ερώτημα εάν «οι Γερμανοί έβγαλαν κανένα νέο Μπετόβεν και δεν τον πήραμε χαμπάρι». Σε έντονα επικριτικές δηλώσεις προέβησαν επίσης ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Π. Ευθυμίου και ο εκπρόσωπος της Ν.Δ. Π. Παναγιωτόπουλος, όπως και ο δήμαρχος Αθηναίων Ν. Κακλαμάνης, ενώ ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρης ανέφερε πως αποστέλλει απαντητική επιστολή στο περιοδικό.
Απο την καθημερινη

Χημεία - Τι σημαίνει;

Προέλευση και ετυμολογία της λέξεως «ΧΗΜΕΙΑ»

Απόσπασμα απο την διπλωματική εργασία του Χημικού Ιωάννη Σίσκου

Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι η λέξη «χημεία» που χρησιμοποιείται σήμερα (chemistry στα αγγλικά και chimie στα γαλλικά), προέρχεται ετυμολογικά από τις λέξεις «χημία» και «χυμεία». Η λέξη «χημία» παράγεται από τη λέξη κεμ (= μαύρος), διότι συνδέθηκε με την Αίγυπτο που λεγόταν Μαύρη Γη και Μαύρη Χώρα. Η λέξη «χυμεία» πλάστηκε από τους χυμευτές και παράγεται από το ρήμα «χέω» (= χύνω). Αντιθέτως, η «χημία» χρησιμοποιήθηκε για την περιγραφή των δραστηριοτήτων των πρώτων αλχημιστών και όχι η λέξη «αλχημεία» που τότε ήταν άγνωστη.

Στα βυζαντινά χρόνια, οι δύο αυτές λέξεις συνέχισαν να υπάρχουν ακόμα και μετά την απορρόφηση των χυμευτών από τους αλχημιστές. Όμως, μετά τον δέκατο αιώνα γίνεται η συγχώνευση αυτών των λέξεων και δημιουργείται η λέξη «χημεία», που είχε τη σημασία της σημερινής αλχημείας. Όταν οι Άραβες ήρθαν σε επαφή με το Βυζάντιο, δημιούργησαν τη λέξη «αλχημεία» (alchemy στα αγγλικά και alchimie στα γαλλικά), από το πρόθεμα al (= η) και τη λήξη (kimiya = χημεία). Οι λέξεις «χημεία» και «αλχημεία» ταυτίζονταν εννοιολογικά, μέχρι τη γέννηση της επιστήμης της χημείας στη δυτική Ευρώπη. Τότε η λέξη «χημεία», χρησιμοποιήθηκε για να εκφράζει τον νέο επιστημονικό κλάδο, ενώ η λέξη «αλχημεία» δεν άλλαξε σημασία.

Η λέξη «χημικός» απαντάται για πρώτη φορά το 1802. Παράγεται από τη «χημεία», κατ’ αναλογία με τις λέξεις μαγικός (από μαγεία) και παιδικός (από παιδεία).

 απο το RC-CAFE

Παραλλαγές στη χυδαιότητα

Παραλλαγές στη χυδαιότητα

Tης Μαριαννας Τζιαντζη

Δεν κάνουμε κουτσομπολιό, αλλά «γκόσιπ». Αυτός είναι ο ευφημισμός για την κακογουστιά και την κακεντρέχεια που δίνουν τον τόνο σε διάφορες εκπομπές. Την περασμένη εβδομάδα, το «Κους κους» (Αlpha) απηύθυνε στους τηλεθεατές το ερώτημα: «Ποια γνωστή τραγουδίστρια τραγουδούσε και χόρευε με το κορδονάκι του ταμπόν της να κρέμεται;» Προβλήθηκε το σχετικό βίντεο και ακολούθησαν τα κουτοπόνηρα σχόλια των ανδρών του πάνελ, ενώ η παρουσιάστρια διευκρίνισε ότι πρόκειται για «λεπτομέρειες που δεν είναι τηλεοπτικές και δεν μπορούμε να σας τις εξηγήσουμε». Μη μας τσιμπήσει και κανένα ΕΣΡ – λες και το ταμπόν είναι κάποιο εξάρτημα για σαδομαζοχιστικά σεξουαλικά παιχνίδια.

Το βίντεο πρέπει να ήταν προέλευσης YouTube, ενώ δεν μάθαμε το όνομα της τροφαντής «διάσημης» που χόρευε ανέμελα φορώντας έναν παρδαλό κορσέ, χωρίς να ξέρει η καημένη ότι κάποια χαρούμενη τηλεοπτική παρέα θα την έκανε ρόμπα.

Χυδαίο δεν είναι το ταμπόν και η χρήση του, χυδαίος όμως είναι αυτός ο τηλεοπτικός συνδυασμός καθωσπρεπισμού, ψευτοπουριτανισμού («μη τηλεοπτικές λεπτομέρειες»!) και πρωτογονισμού. Το περιστατικό με το άτακτο κορδονάκι είναι εντελώς ασήμαντο, όμως ο τρόπος παρουσίασής του εκφράζει μια τοξική νοοτροπία, που έμμεσα διαχέεται και στους τηλεθεατές. Ενας μαθητής γυμνασίου που θα ακούσει αυτά τα σχόλια εύκολα θα πάρει στο ψιλό και θα ταπεινώσει μαζί με την αγορίστικη παρέα του μια συμμαθήτριά του που ίσως βρεθεί σε παρόμοια θέση με την τραγουδίστρια.

Στο σπίτι του κρεμασμένου (ή μάλλον στο σπίτι του δήμιου) μιλάνε για σχοινί, μόνο που το δείχνουν ηλεκτρονικά επεξεργασμένο, με «μωσαϊκό». Με τη «γνωστή τραγουδίστρια» που νοσηλεύεται σε μια ψυχιατρική κλινική, δηλαδή την Εφη Θώδη, ασχολήθηκε προχθές το κεντρικό δελτίο του Star, αποφεύγοντας όμως και πρόσωπο να δείξει και όνομα να μνημονεύσει και τις λέξεις «ψυχική υγεία» να αναφέρει – τη στιγμή που έχουν βουίξει τα σάιτ και ο τόπος. Ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα είναι αυτά, να τα προστατεύσουμε. Ωστόσο, σε αυτό το κανάλι, στην εκπομπή «Μπορώ» μίλησε για πρώτη φορά η τραγουδίστρια για το όραμα που είχε δει στην «Ιερά Οδός» («στην Ιερά Οδό», τη διόρθωσε η παρουσιάστρια), για επουράνια άρματα και για on line επαφή με τον Θεό. Τότε δεν χρειαζόταν προστασία;

Αν κάποιος καταρρεύσει από την υπερέκθεση στην τηλεόραση, είπαν κάποιοι, δεν φταίει το Μέσο, αλλά η υπερβολική ευαισθησία ορισμένων ατόμων που δεν μπορούν να διαχειριστούν τη διασημότητα. Ομως, ποιος τη χαρίζει, ποιος την κατασκευάζει αυτή τη διασημότητα; Μια διασημότητα που συνήθως δεν την επιβάλλει το ταλέντο, αλλά ο αυτοεξευτελισμός, καθώς και η αποδοχή (ή και η επιδίωξη) του εξευτελισμού από άλλους. Κάτι κερδίζουν προσωρινά οι εκτιθέμενοι, όπως περισσότερα κερδίζουν οι βιτρίνες, τα κανάλια της έκθεσής τους, ενώ χαμένη είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια – είτε κρατάμε στο χέρι μας τηλεκοντρόλ είτε όχι.

Ο καλυτερος καθηγητης του κοσμου

Η τάξη του Λυκείου όπου διδάσκει Μαθηματικά ο Σαμ Καλαβίτα είναι εξαιρετικά θορυβώδης και ζωντανή- υπερβολικά θα έλεγαν συνάδελφοί του. Ο καθηγητής ξέρει έναν έναν τους μαθητές του στην Προπαρασκευαστική Ακαδημία Φέρμοντ, στο Άναχαϊμ της Καλιφόρνιας, και στους περισσότερους έχει δώσει μάλιστα κάποιο παρατσούκλι (Πεταλούδας, Μπάτμαν, Τσάμπιον κ.λπ.). Αυτοί από την πλευρά τους θεωρούν τον Καλ, όπως τον αποκαλούν, τον καλύτερο καθηγητή Μαθηματικών του κόσμου. Και ίσως να μην έχουν άδικο. Τα αποτελέσματα του περυσινού διαγωνισμού Αdvanced Ρlacement (ΑΡ), που επιτρέπει στους μαθητές Λυκείου να αποκτούν προβάδισμα για το πανεπιστήμιο, δείχνουν πως οι 81 μαθητές του Σαμ Καλαβίτα πέτυχαν τα καλύτερα αποτελέσματα, με μέσο όρο 4,79 στα 5 (69 πήραν το τέλειο 5). Στις 19 Φεβρουαρίου, ο Σαμ Καλαβίτα τιμήθηκε με το βραβείο Siemens, που απονέμεται σε 50 καθηγητές «για την υποδειγματική διδασκαλία τους και την ενθουσιώδη προσήλωσή τους στους μαθητές».

Πρώην μηχανικός αεροδιαστημικής, πρώην προπονητής της πάλης σε Λύκεια και για λίγο εργάτης σε ράντσο στη Μοντάνα, ο Καλ, ο οποίος είναι και πατέρας εννέα παιδιών, έχει πολύ καλή σχέση με τους μαθητές του και ενεργητικότητα που περισσεύει. Βλέπει τον εαυτό του σαν ένα είδος προπονητή των Μαθηματικών και πιστεύει πως η μάθηση πρέπει πριν απ΄ όλα να είναι ένα παιχνίδι. Ο μεγάλος εχθρός του είναι η πλήξη. «Μας βάζει προκλήσεις, όμως ξέρει και να μας κάνει να αισθανόμαστε άνετα και κυρίως εξηγεί καλά», λέει στους «Τάιμς» του Λος Άντζελες ο 16χρονος Μπρουκ Τζινγκ.

Ο Σαμ Καλαβίτα ανέπτυξε την εκπαιδευτική φιλοσοφία του όταν ήταν προπονητής πάλης.

Θεωρεί ότι η διαδικασία της μάθησης είναι η ίδια στα μαθηματικά και στη φυσική αγωγή- ο μαθητής πρέπει να αποκτά νέες δεξιότητες, να τις αφομοιώνει με την πρακτική άσκηση, αλλά και να μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιστρέφει στα βασικά. «Μία από τις δυσκολίες της συμβατικής προσέγγισης είναι ότι οι καθηγητές πιστεύουν πως πρέπει να βάλουν το περιεχόμενο των εγχειριδίων μέσα στο κεφάλι των μαθητών, οι οποίοι πρέπει στη συνέχεια να μπορούν να το αναμασούν. Το πρόβλημα είναι ότι πολύ γρήγορα τα έχουν όλα ξεχάσει», διαπιστώνει.

«Υπόσχομαι στους μαθητές ότι μαζί μου δεν θα ξεχάσουν ποτέ».

Κάνει ιδιαίτερα μαθήματα στα διαλείμματα και τα Σάββατα οργανώνει φροντιστήρια τα οποία παρακολουθούν κάθε εβδομάδα πάνω από 60 μαθητές. Παραδέχεται πως οι περισσότεροι από τους μαθητές του δεν είναι μαθηματικές ιδιοφυΐες, όμως λατρεύουν τον διαφορικό και τον ολοκληρωτικό λογισμό, έναν κλάδο των Μαθηματικών που χρησιμοποιείται στις φυσικές επιστήμες, στη μηχανική και στην οικονομία. «Αυτό που τους αρέσει στον διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό είναι ότι δεν πίστευαν ποτέ πως θα ήταν ικανοί να τους κάνουν», εξηγεί. «Δουλειά μου δεν είναι να κάνω να γεννιούνται ιδιοφυΐες, αλλά να ενθαρρύνω την επιμονή».
(από Τα Νεα)

50 έφηβοι σε πρόγραμμα απεξάρτησης από το Ίντερνετ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ από 50 έφηβοι- ανάμεσά τους και μαθητές των τελευταίων τάξεων του δημοτικού- έχουν απευθυνθεί τους τελευταίους 12 μήνες στη Μονάδα Εφηβικής Υγείας του Νοσοκομείου Π.&Α. Κυριακού με συμπτώματα εθισμού στο Ίντερνετ.

Μάλιστα, οι υπεύθυνοι της Μονάδας, που έχει διευθυντή τον καθηγητή Παιδιατρικής Δημήτριο Καφετζή, αναγκάστηκαν να νοσηλεύσουν κάποιους από αυτούς στο νοσοκομείο μόνον και μόνο για να τους κρατήσουν μερικά 24ωρα μακριά από τον υπολογιστή.

Όπως αναφέρει η παιδίατρος και επιστημονική υπεύθυνη της Μονάδας Εφηβικής Υγείας κ. Άρτεμις Τσίτσικα, υπήρξαν δεκάδες αγωνιώδη τηλεφωνήματα γονέων που παρακολουθούν ανήμποροι τα παιδιά τους να «χάνονται» ολοένα και περισσότερο στο Διαδίκτυο.

Οι αιτίες
Το φαινόμενο έχει προκαλέσει αμηχανία την επιστημονική κοινότητα παγκοσμίως, σχετικά με το εάν πρόκειται για μια ακόμη μορφή εξάρτησης ή για την κορυφή ενός παγόβουνου άλλων δυσκολιών και προβλημάτων. Πάντως οι επιστήμονες συμφωνούν πως ανεξαρτήτως της αιτίας που οδηγεί στον εθισμό, το Ίντερνετ ασκεί ιδιαίτερη επιρροή και γοητεία στους χρήστες, αφού καλούνται να είναι ενεργητικοί, να βρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση, ενώ παράλληλα υπάρχει εξέλιξη όσο το παιχνίδι συνεχίζεται, γεγονός που αυξάνει τα επίπεδα της αδρεναλίνης. Έτσι δημιουργείται έντονο αίσθημα ευχαρίστησης, το οποίο γίνεται απαραίτητο για τους χρήστες, με αποτέλεσμα να είναι πάνω από τις δυνάμεις τους να κλείσουν την οθόνη!

«Για ορισμένα από τα παιδιά αυτά όλα αρχίζουν και τελειώνουν στα διαδικτυακά ηλεκτρονικά παιχνίδια. Μπορεί να μένουν χωρίς ύπνο ολόκληρες ημέρες, να εξαφανίζονται από το σπίτι τους περνώντας πολλές ώρες σε Ίντερνετ καφέ, να απαιτούν χρήματα από την οικογένειά τους για να παίξουν ή να εξοπλιστούν με ό,τι πιο σύγχρονο θα διευκολύνει αυτή την ασχολία τους, και κάποιες φορές να σταματούν ακόμη και το σχολείο. Παράλληλα, μπορεί να βλάψουν την υγεία τους αφού δεν προσέχουν τη διατροφή τους- είτε αμελώντας τα γεύματα είτε καταναλώνοντας ανθυγιεινές τροφές χωρίς όριο», τονίζει η κ. Τσίτσικα.

Τα προβλήματα ωστόσο δεν σταματούν σε αυτό: οι εθισμένοι έφηβοι κάνουν συχνά τη νύχτα... ημέρα, αφού δεν σταματούν να παίζουν ακόμη και όταν το σώμα τους έχει εξαντληθεί, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που λόγω της εμμονής τους με τον υπολογιστή δεν δίνουν καμία σημασία ούτε σε ό,τι αφορά τη σωματική υγιεινή τους- δεν αλλάζουν ρούχα για ημέρες ή ξεχνούν να κάνουν μπάνιο.

Το αντίδοτο στο νέο «ναρκωτικό» είναι- σύμφωνα με τους επιστήμονες - η πρόληψη. «Ακόμη κι όταν εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια κατάχρησης, η αντιμετώπιση του προβλήματος είναι σχετικά εύκολη με ψυχοεκπαίδευση και συμπεριφορικού τύπου θεραπεία».

Όταν όμως η κατάχρηση του Διαδικτύου μετατραπεί σε εξάρτηση, οι ειδικοί παραδέχονται πως η κατάσταση τότε είναι δύσκολη, αφού οι έφηβοι δεν συνεργάζονται, συχνά λένε ψέματα και επινοούν καθημερινά νέους τρόπους για να εξαπατήσουν τους γονείς τους και τους θεραπευτές. Γι΄ αυτό και σε κάποιες περιπτώσεις- ευτυχώς λίγες μέχρι στιγμής- η φαρμακευτική αγωγή κρίνεται απαραίτητη, πάντα όμως με φειδώ καθώς, όπως τονίζουν οι ειδικοί, οι ηλικίες αυτές είναι ευαίσθητες.

Από "Τα Νέα"
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μάρθα Καϊτανίδη mkaitanidi@dolnet.gr

Το γέλιο

Ξεκαρδιστείτε, κάνει καλό!

Μόλις την τελευταία εικοσαετία οι επιστήμονες καταδέχθηκαν να ασχοληθούν μαζί του και τελικά διαπίστωσαν ότι το γέλιο είναι δώρο ζωής. Γι' αυτό τού αφιέρωσαν μία ημέρα του χρόνου, την Πρωτομαγιά. Εμείς όμως θα πρέπει να του αφιερώνουμε όλες τις ημέρες, γιατί «μία ημέρα χωρίς γέλιο είναι μία χαμένη ημέρα».

ΙΩΑΝΝΑ ΣΟΥΦΛΕΡΗ

Οι άνθρωποι παίρνουμε συχνά ως δεδομένα αυτά που έχουμε και δεν τα εκτιμούμε παρά μόνον αφού τα χάσουμε. Προσωπικώς δεν θα ευχόμουν σε κανέναν να χάσει το γέλιο του, και το σημερινό άρθρο φιλοδοξεί να μας κάνει για μια φορά να εκτιμήσουμε (ή, αν προτιμάτε, να εκτιμήσουμε περισσότερο) το δώρο με το οποίο μας προίκισε η εξελικτική διαδικασία. Το γέλιο, από το χαμόγελο ως το τρανταχτό ξεκάρδισμα, είναι κομμάτι του συναισθηματικού κόσμου μας και μας χαρακτηρίζει: θυμόμαστε ευχάριστα ένα χαμογελαστό πρόσωπο, αντιλαμβανόμαστε πότε ένα γέλιο είναι ειλικρινές ή απλή μυϊκή σύσπαση και αντιδρούμε αναλόγως, διατηρούμε ζωντανό στα αφτιά μας το τρανταχτό γέλιο ενός αγαπημένου προσώπου που είναι μακριά κτλ. Το αναπόσπαστο του γέλιου από τη ζωή μας έκανε να ασχοληθούν μαζί του φιλόσοφοι, καλλιτέχνες και λογοτέχνες και μάλιστα από αρχαιοτάτων χρόνων. Παραδόξως αυτοί που το αγνόησαν εντελώς και επί μακρόν ήταν οι επιστήμονες, οι οποίοι μόλις την τελευταία εικοσαετία καταδέχθηκαν να ασχοληθούν μαζί του. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Γέλιου, η οποία εφέτος συμπίπτει με το ορθόδοξο Πάσχα, σας μεταφέρουμε τα ευρήματα των επιστημόνων και σας προτρέπουμε να αξιοποιήσετε αυτό το δώρο ζωής. Γιατί, αν και δεν διεκδικούμε την πατρότητα της φράσης, πιστεύουμε ακράδαντα πως «μία ημέρα χωρίς γέλιο είναι μία χαμένη ημέρα».

---

Γιατί το γέλιο είναι φάρμακο

Είναι βέβαιον ότι εμπειρικά γνωρίζουμε όλοι πολλά πράγματα για το γέλιο και δεν χρειαζόμαστε τους επιστήμονες για να τα μάθουμε! Για παράδειγμα, ξέρουμε πως μπορεί να γελάσουμε με ένα αστείο αλλά δεν γελάμε όταν το αναλύουμε. Ομοίως, όλοι όσοι απολαμβάνουμε για εκατοστή φορά τον Λάμπρο Κωνσταντάρα ως Μαυρογυαλούρο ή τη Γεωργία Βασιλειάδου ως Θεία εξ Αμερικής ξέρουμε ότι μπορούμε να γελάσουμε πολλές φορές με το ίδιο ακριβώς αστείο. Ξέρουμε επίσης ότι όταν γελάμε τρανταχτά και για πολλή ώρα κρατάμε την κοιλιά μας και αν δεν καθήσουμε αισθανόμαστε πως θα πέσουμε. Και ακόμη ξέρουμε ότι το δικό μας γέλιο παρασύρει τον διπλανό μας και πως συλλογικά μπορεί να πάθουμε κρίση γέλιου, «μπα σε καλό μας!». Και βέβαια δεν χρειάζεται να μας πει κανείς για τη δύναμη του γέλιου στον έρωτα αφού δεν υπάρχει γυναίκα που να μη δηλώνει πως αγάπησε τον άνδρα που την έκανε να γελά.

Τα παραπάνω και πολύ περισσότερα μπορεί να μας τα πει οποιοσδήποτε έχει ζήσει μερικά χρόνια σε αυτόν τον πλανήτη και έχει αφιερώσει λίγο από τον χρόνο του στο να τα σκεφθεί. Τι καινούργιο έχουν λοιπόν να μας πουν οι επιστήμονες; Τα τελευταία χρόνια, με τη βοήθεια των προηγμένων απεικονιστικών μεθόδων του εγκεφάλου, καθώς και με κλασικό πειραματισμό, οι επιστήμονες έμαθαν πολλά για τη φυσιολογία του γέλιου και μπορούν να μας εξηγήσουν τα «γιατί» των παρατηρήσεών μας.

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή: Πότε και γιατί γελάμε άραγε; Γελάμε, λένε οι επιστήμονες, όταν ένα ερέθισμα φθάσει σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου (φαντάζομαι πως δεν αμφιβάλλει κανείς ότι το γέλιο γεννιέται στον εγκέφαλο...). Πρακτικά το ερέθισμα μπορεί να είναι αισθητηριακό (το γαργαλητό), χημικό (το πρωτοξείδιο του αζώτου δεν έχει ονομαστεί τυχαία «το αέριο του γέλιου») ή πνευματικό (το χιούμορ).

Εξελικτικά το γαργαλητό θα πρέπει να υπήρξε η πρώτη αιτία γέλιου του πρωτόγονου ανθρώπου. Σε αυτή την άποψη συνηγορεί το γεγονός ότι και τα άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά (πίθηκοι, χιμπατζήδες) αντιδρούν γελώντας στο «γκίλι γκίλι», που είναι εξάλλου ένας βέβαιος τρόπος να κάνουμε τα πολύ νεαρά μωρά να ξεκαρδιστούν στα γέλια. Αυτό που προκαλεί το γέλιο από το γαργαλητό είναι η αντίδραση του οργανισμού σε ένα ασυνήθιστο αισθητηριακό ερέθισμα. Δεν είναι τυχαίο που οι μασχάλες και οι πατούσες των ποδιών είναι τα σημεία του σώματος από όπου προκύπτει το περισσότερο γέλιο εκ γαργαλητού: όπως και τα πλευρά μας, πρόκειται για περιοχές προστατευμένες που σπανίως έρχονται σε επαφή με εξωτερικά ερεθίσματα.

Γιατί όμως να προκαλείται γέλιο από ένα ασυνήθιστο εξωτερικό ερέθισμα; Δεν θα ήταν λογικότερο να προκαλείται φόβος; Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι εξελικτικά το γέλιο γεννήθηκε ως αντίδραση του οργανισμού σε έναν κίνδυνο, ήταν μία από τις εκφράσεις του φόβου που δημιουργούσε η έκπληξη και ίσως να ήταν ένας τρόπος να ειδοποιηθούν οι γύρω. Αλλωστε αυτός ο επικοινωνιακός χαρακτήρας του γέλιου είναι εξίσου αρχέγονος. Οι ανθρωπολόγοι θεωρούν ότι μια ιστορία σαν την παρακάτω δεν πρέπει να απέχει πολύ από την πραγματικότητα: μια ομάδα πρωτογόνων κάθεται γύρω από τη φωτιά. Ξαφνικά ένας θόρυβος ακούγεται από τους θάμνους και όλοι παγώνουν. Ο τολμηρότερος σηκώνεται, βαδίζει με προφύλαξη προς το σημείο από όπου ακούγεται ο θόρυβος και κρατώντας την ανάσα του σπρώχνει με δύναμη τα κλαδιά. Αντί για θηρίο, όλη η ομάδα βλέπει έναν ακίνδυνο σκίουρο να ροκανίζει το βελανίδι του και... ξεσπά στα γέλια. Πρόκειται για γέλια ανακούφισης αλλά και γέλια που φέρνουν τα μέλη της ομάδας πιο κοντά.

H ανακούφιση παραμένει ακόμη και σήμερα ένας από τους τρεις λόγους για τους οποίους γελάμε ύστερα από πνευματική διέγερση. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες θεωρίες, οι άλλοι δύο είναι το αίσθημα της ανωτερότητας (μας φαίνεται τόσο ανόητος ο Γκιωνάκης όταν ως γκαρσόνι επαναλαμβάνει το ζωτικό γι' αυτόν ερώτημα «πορτοκαλάδα από πορτοκάλι;» που ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια· για τον ίδιο λόγο γελάμε με ανέκδοτα με ξανθές, Ποντίους και άλλα ρατσιστικά αστεία) και οι εκτός τόπου και χρόνου καταστάσεις, όπως πρώτος παρατήρησε ο Αριστοτέλης. Οσο για τη «συνδετική» ικανότητα του γέλιου, ποιος θα μπορούσε να την αμφισβητήσει; Υπάρχει άνθρωπος που δεν αισθάνθηκε να επικοινωνεί και να γνωρίζει τον μέχρι προ ολίγων στιγμών άγνωστο συνδαιτυμόνα ή συνταξιδιώτη ή περαστικό με τον οποίο μοιράστηκε το ίδιο γέλιο;

Εκτός από την αισθητηριακή και την πνευματική, γέλιο προκαλείται και από τη χημική διέγερση και ειδικότερα από την εισπνοή του πρωτοξειδίου του αζώτου. Αν και η γελωτοποιός δράση του ανακαλύφθηκε πριν από δύο αιώνες, μόλις πρόσφατα οι επιστήμονες μπόρεσαν να εντοπίσουν το σημείο του εγκεφάλου στο οποίο καταλήγει η δράση του πρόκειται για το μεταιχμιακό σύστημα, μία από τις πλέον αρχέγονες περιοχές του εγκεφάλου όπου εδράζουν τα συναισθήματα. Παραλύοντας το νευρικό κύκλωμα του μεταιχμιακού συστήματος το πρωτοξείδιο του αζώτου αναστέλλει τις αναστολές μας και μας κάνει να γελάμε με τα πάντα.

Μελετώντας άτομα υπό την επίδραση του πρωτοξειδίου του αζώτου καθώς και άτομα τα οποία ύστερα από εγκεφαλικούς τραυματισμούς είχαν χάσει την ικανότητα να αντιλαμβάνονται τα αστεία ή ακόμη και την ικανότητα να γελούν, οι επιστήμονες έμαθαν πολλά για τη φυσιολογία του γέλιου. Γνωρίζουμε λοιπόν σήμερα ότι το μεταιχμιακό σύστημα αποτελεί κομβικό σημείο για την «παραγωγή» του γέλιου. Ανεξάρτητα από το είδος της διέγερσης (η οποία μπορεί να ενεργοποιεί διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου), όλα τα νευρωνικά κυκλώματα φθάνουν κάποια στιγμή στο μεταιχμιακό σύστημα το οποίο «αποφασίζει» για την ταυτότητα του γέλιου μας (έντονο, διακριτικό, ξεκαρδιστικό...). Και όταν οι εγκεφαλικές διεργασίες ολοκληρωθούν (σε δευτερόλεπτα), το γέλιο καταλαμβάνει ολόκληρο το σώμα: το «χα, χα, χα» συνοδεύεται από σύσπαση των ζυγωματικών μυών (τέτοια που δύσκολα μπορούμε να μιμηθούμε όταν προσποιούμαστε πως γελάμε...), ο καρδιακός παλμός αυξάνεται, οι αναπνοές ενισχύονται, το διάφραγμα και οι κοιλιακοί μύες συσπώνται (εξ ου και ο πόνος στην κοιλιά όταν εμείς οι αγύμναστοι γελάμε επί μακρόν), οι σκελετικοί μύες χαλαρώνουν (μαζί τους και ο μέγας γλουτιαίος, πράγμα που μας αναγκάζει να καθήσουμε γιατί δεν μπορούμε να διατηρήσουμε την όρθια στάση) και ομοίως χαλαρώνουν και οι σφιγκτήρες (η έκφραση «κατ... από τα γέλια» δεν είναι τυχαία...).

Εκτός από τις παραπάνω διεργασίες, των οποίων τα αποτελέσματα στον οργανισμό είναι αντίστοιχα με αυτά της αεροβικής άσκησης (20 δευτερόλεπτα γέλιου είναι για την καρδιά σαν τρία λεπτά γρήγορου βάδην) ή της γιόγκα (οι αναπνοές του γέλιου είναι εξίσου βαθιές και αποτελεσματικές στην ανταλλαγή αερίων), το γέλιο διώχνει το συσσωρευμένο στρες, όπως θα έχουν σίγουρα βιώσει όσοι έζησαν κρίση γέλιου σε κηδεία. Σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα, μια σειρά γεγονότα λαμβάνουν χώρα στον εγκέφαλο ώστε να νιώσουμε χαλαρωμένοι ύστερα από ένα καλό γέλιο: αρχικώς εκλύονται κατεχολαμίνες, νευροδιαβιβαστές που συνήθως απελευθερώνονται προκειμένου να επιτρέψουν στον οργανισμό να αντιδράσει άμεσα σε έναν πιθανό κίνδυνο. Οι κατεχολαμίνες αυξάνουν την παροχή οξυγόνου στον εγκέφαλο και στους μυς, μειώνουν το αίσθημα της κούρασης και δημιουργούν ένα αίσθημα ευφορίας. Το αίσθημα της ευφορίας μας προδιαθέτει να ξαναγελάσουμε και όταν γελάμε συχνά αυξάνεται η παραγωγή ενδορφινών, φυσικών μορφινών οι οποίες έχουν αναλγητική και χαλαρωτική δράση. Επιπροσθέτως το γέλιο δραστηριοποιεί το αυτόνομο παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα το οποίο ελέγχει μια πληθώρα λειτουργιών του οργανισμού, από την αναπνοή και την πέψη ως την κυκλοφορία του αίματος και την αρτηριακή πίεση. Ετσι η πέψη γίνεται αποτελεσματικότερη, ο καρδιακός παλμός μειώνεται και μαζί πέφτει και η αρτηριακή πίεση. Και σαν να μην ήταν ήδη αρκετά τα παραπάνω, το γέλιο καλυτερεύει την ερωτική ζωή των ανδρών, αφού όπως και το Viagra (το χάπι κατά της στυτικής δυσλειτουργίας) προκαλεί μέσω της ενεργοποίησης του παρασυμπαθητικού τη διαστολή των αρτηριών που τροφοδοτούν με αίμα τα γεννητικά όργανα...

Οι αναλγητικές και θεραπευτικές ιδιότητες του γέλιου αξιοποιούνται ήδη: παιδιά που αναρρώνουν σε νοσοκομεία και υποβάλλονται σε χημειοθεραπείες ανταποκρίνονται καλύτερα στην αγωγή και καταναλώνουν λιγότερα αναλγητικά όταν καθημερινά ψυχαγωγούνται από κλόουν και βλέπουν αστείες ταινίες. Οπως εξηγεί ο Αλέξανδρος Λουπασάκης, γιατρός Βελονισμού και Ολιστικής Θεραπευτικής, συγγραφέας του βιβλίου «Γέλιο, η καλύτερη θεραπεία»: «Το γέλιο από μόνο του δεν μπορεί να θεραπεύσει την αλλεργία ή την περιαρθρίτιδα του ώμου αλλά μπορεί να αποτελέσει τον φιλοσοφικό άξονα της θετικότητας, της αισιοδοξίας και της θετικής σκέψης. Είναι άλλο να πεις "πονάει ο ώμος μου" και άλλο να πεις "πονάει ο ώμος μου ακόμη". Στην πρώτη περίπτωση αποδέχεσαι ένα γεγονός, στη δεύτερη αποδέχεσαι πως είναι ένα περαστικό γεγονός και είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις».

Πρακτικά λοιπόν και επειδή είναι βέβαιον πως όλοι μας κάτι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, ας έχουμε σε πρώτη ζήτηση έναν Ψαθά ή έναν Τσιφόρο, ας συντονιζόμαστε συχνά με έναν Αυλωνίτη ή μια Βασιλειάδου και ας γελάμε με όσα νομίζουμε πως μας δυσκολεύουν τη ζωή (γιατί, παραδεχθείτε το, λίγα είναι εκείνα τα πράγματα για τα οποία αξίζει κανείς να στενοχωρηθεί). Και ας θυμόμαστε πως δεν γελάμε λιγότερο επειδή γερνάμε αλλά γερνάμε επειδή δεν γελάμε...

Αυτό το ξέρατε;

* Κατά μέσον όρο, ένας ενήλικος γελά περί τις 6.205 φορές τον χρόνο. Αυτό σημαίνει περί τις 17 φορές την ημέρα. Δεν είναι πολύ: τα παιδιά γελούν κατά μέσον όρο 40 φορές την ημέρα!

* Φυσικά κάθε ηλικία γελά με διαφορετικά αστεία: τα παιδιά με τις εκπλήξεις που στην ηλικία τους είναι πολλές, οι έφηβοι με τα θέματα-ταμπού και με τη σάτιρα των γονέων και διδασκάλων και οι ενήλικοι με τα λεκτικά παιχνίδια, τη σάτιρα και αν είμαστε αρκούντως ώριμοι με τον ίδιο μας τον εαυτό.

* Κάθε φορά που γελάμε μπορούμε ως και να τριπλασιάσουμε τα ποσά των αερίων της αναπνοής που ανταλλάσσουμε.

* Ενας άνδρας που γελά τρανταχτά εκπνέει τον αέρα από τους πνεύμονές τους με ταχύτητα που αγγίζει τα 100 χιλιόμετρα ανά ώρα.

* H διάρκεια ενός «χα» ή «χι» ή «χο» δεν ξεπερνά το ένα δέκατο έκτο του δευτερολέπτου.

* H παρέα δεν είναι απαραίτητη για να γελάσουμε, έχει όμως διαπιστωθεί ότι γελάμε περισσότερο με το ίδιο αστείο αν γίνεται παρουσία άλλων. Επίσης γελάμε κατά μέσον όρο 30 φορές περισσότερο με παρέα σε σχέση με τις μοναχικές στιγμές μας.

* Το γέλιο δεν είναι ανθρώπινο προνόμιο: γελούν τα εξαδέλφια μας οι πίθηκοι αλλά και τα τρωκτικά. (Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γελούν άλλα είδη αλλά πως οι επιστήμονες δεν έχουν διερευνήσει το φαινόμενο.)

* Αυτό πάντως που είναι ανθρώπινο προνόμιο είναι το πολλαπλό γέλιο: μπορούμε να κάνουμε «χα, χα, χα» επειδή είμαστε δίποδα και οι χορδές μας έχουν διαμορφωθεί κατάλληλα. Οι πίθηκοι περιορίζονται σε ένα «χα».

* Ανθρώπινο προνόμιο είναι επίσης οι διαφορετικές χρήσεις του γέλιου: μόνο ο Homo sapiens μπορεί να γελάσει επιθετικά, σαρκαστικά, ερωτικά, φιλικά, αμυντικά (για να διώξει το στρες).

* Επιδημία γέλιου σημειώθηκε το 1962 στην Τανζανία και διήρκεσε δυόμισι χρόνια. Περίπου χίλιες νεαρές γυναίκες «μολύνθηκαν» κατά τη διάρκεια της επιδημίας και το θέμα λύθηκε με καραντίνα των «γελαστών» χωριών. Το χρονικό της επιδημίας καταγράφηκε σε ιατρικές επιθεωρήσεις.

ΤΟ ΒΗΜΑ, 01-05-2005