Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Ως τον πυρήνα


Θέλω να φτάσω σ’ όλα
Μέχρι την ουσία
Στην τέχνη μου, στο ψάξιμο του δρόμου,
Στου έρωτα τη σημασία.

Ως την υπόσταση των περασμένων ημερών.
Ως την αξία της στιγμής, του μήνα
Μέχρι τη βάση, ως τις ρίζες,
Κι ως τον πυρήνα.
Το νήμα θέλω πάντα να κρατώ,
Σ’ όλα τα γεγονότα. 
Να ζω, να σκέφτομαι, να αγαπώ
Ν’ ακούω τον παλμό στην κάθε νότα.
Θαυμάσια θα ήταν αν ήμουν ικανός,
Έστω και με σημάδια του λάθους
Να έγραφα μόνο οχτώ σειρές 
Για τις ιδιότητες του πάθους.
Για τις παρανομίες , τις αμαρτίες, 
Τις κούρσες , το κυνηγητό,
Για την απρέπεια στη βιασύνη
Και της πληγής το βογκητό.
Ήχο θα έβαζα στους νόμους των παθών
Με τις χορδές των αισθημάτων,
Με την λαφριά ανάσα
Των πελάγων και ποιημάτων

Θα χάραζα τους στίχους σαν τον κήπο
Με τις σειρές από δέντρα
Οι φλαμουριές θ’ ανθούσαν στη σειρά
Εις φάλαγγα κατ’ άνδρα.
Θα έφερνα στους στίχους την πνοή των λουλουδιών,
Τα χρώματα της χώρας,
Το θέρισμα του χόρτου , το σπαθόχορτο
Και το μπουμπουνητό της μπόρας.
Άλλοτε έτσι ο Σοπέν έδωσε
Ζωντανά μάτια
Λιμνών, πάρκων και νεκροταφείων
Στα μουσικά κομμάτια.
Πετυχημένου θριάμβου
Παιχνίδι, πόνος
Του κόσμου παρηγορητής
Γιατρός ο χρόνος.
Παστερνάκ Μπαρίς, Ως τον πυρήνα 
 
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Μπαρίς Παστερνάκ (1890-1960) γεννήθηκε στη Μόσχα και έγινε γνωστός ως ποιητής με το έργο του "Αδελφή μου ζωή". Το περίφημο μυθιστόρημά του "Δόκτωρ Ζιβάγκο", που εκδόθηκε το 1957 σε ιταλική μετάφραση, ξεσήκωσε στην πατρίδα του άγρια πολεμική και κριτικές εναντίον του. Έτσι όταν το 1958 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ προτίμησε να το αρνηθεί και έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε σχετική απομόνωση.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: