Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ του Γκύντερ Γκράς

Στις 13 Απριλίου 2015 πεθαίνει ο αγαπημένος Γερμανός νομπελίστας συγγραφέας και φιλέλληνας Gṻnter Grass. Μεταξύ άλλων άφησε και αυτό το ποιήμα. Το διαβάζουμε ξανά. Με προσοχή. Με σεβασμό.


Αγγίζεις το χάος, γιατί δεν δικαίωσες την αγορά,
στέκεις μακριά από τη χώρα που υπήρξε το λίκνο σου.
Ό,τι έψαχνε η ψυχή σου και θαρρούσες πως βρήκες,
το πετάς λοιπόν, το εκτιμάς σαν παλιοσίδερα.
Σαν οφειλέτης γυμνός χλευαζόμενος υποφέρει η χώρα,
που τρόπος του λέγειν της χρώσταγες ευγνωμοσύνη.
Χώρα καταδικασμένη στη φτώχεια που ο θησαυρός της
φροντισμένος κοσμεί μουσεία: λάφυρα που εσύ φρουρείς.
Εκείνοι που καταβασάνισαν με τη δύναμη των όπλων την ευλογημένη χώρα των νησιών,
μες στο ταγάρι της στολής τους είχαν το Χέλντερλιν.
Χώρα με ακόμη κάποια ψυχική αντοχή, που τους συνταγματάρχες της
ανέχτηκες κάποτε ως συμμάχους σου.
Συ άνομη χώρα, που με εξουσία νομίζει ότι κατέχει το δίκιο
θηλυκώνει όλο και πιο σφιχτά το ζωνάρι.
Πεισματωμένη με σένα η Αντιγόνη μαυρηφορεί και
ο λαός όλης της χώρας πενθηφορεί, της χώρας που σε φιλοξένησε.
Όμως μακριά από τη χώρα είναι όλα τα μαλάματα του Κροίσου,
ό,τι χρυσάφι λάμπει προστατευμένο στα θησαυροφυλάκιά σου.
Μεθοκόπα επιτέλους, μεθοκόπα! Κραυγάζουν χειροκροτητές των Επιτρόπων,
όμως οργισμένος ο Σωκράτης, σου επιστρέφει γεμάτο το κύπελλο.
Θα καταριούνται σε χορωδία οι θεοί ό,τι δικό σου είναι
αφού αξιώνεις να απαλλοτριωθεί ο Όλυμπος.
Απνευμάτιστη θα μαραζώσεις χωρίς εκείνη τη χώρα
που το πνεύμα της εσένα, Ευρώπη, σε επινόησε.
(Μετάφραση από τα γερμανικά: Νικολίτσα Γεωργοπούλου )


Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Ο Ε Ρ Ω Τ Ε Υ Μ Ε Ν Ο Σ


Του Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Φεγγάρια, όργανα, σεντέφια, ρόδα, λάμπες
καθώς επίσης και του Ντύρερ οι γραμμές
οι εννιά αριθμοί, το μεταβλητό μηδέν,
όλα αυτά, πρέπει να προσποιηθώ ότι υπάρχουν.
Πρέπει να προσποιηθώ πως κάποτε υπήρξαν
η Ρώμη και η Περσέπολη κι ότι μια σκόνη
φτενή καταμέτρησε των επάλξεων τη μοίρα
που έσβησαν οι αδήριτοι αιώνες.
Πρέπει να επινοήσω την πυρά και τα όπλα
του έπους και τα απύθμενα πέλαγα
που ροκανίζουν τα θεμέλια της οικουμένης.
Πρέπει να υποκριθώ ότι υπάρχουν κι άλλοι. Ψέματα.
Μονάχα εσύ υπάρχεις. Η δυστυχία μου, εσύ
και η ευτυχία μου, απλή μαζί και ανεξάντλητη.


Ποιήματα, Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Εισαγωγή, Ανθολόγηση, Μετάφραση, Σημειώσεις: Δημήτρης Καλοκύρης, εκδόσεις Πατάκη

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Θεματικές Εβδομάδες Αναισθητοποίησης

Σωθήκαμε αδέρφια! Πάνε τα βάσανά μας!
«Θεματική» Εβδομάδα με τίτλο: «Σώμα και Ταυτότητα», πρόκειται να υλοποιηθεί μέσα στο δεύτερο τετράμηνο του σχολικού έτους 2017 στα Γυμνάσια όλης της χώρας.
Τι σημαίνει άραγε θεματική εβδομάδα;
Προφανώς κάποιου είδους "αφιερώματος" όπως στις βραδιές της "Κινηματογραφικής Λέσχης" του σοσιαλιστικού μας παρελθόντος μπροστά στην τηλεόραση, για να μας πάρει ο ύπνος με την αρτηριοσκληρωτική (αλλά σίγουρα καλτ) μορφή του Μπακογιανόπουλου.

Πρόκειται για μια «πολύ καινοτόμα ιδέα» του Υπουργείου με την εγκύκλιο να αναφέρει τρεις άξονες: Διατροφή, Εθισμού-Εξαρτήσεων και Έμφυλων Ταυτοτήτων.
Η μεγάλη μου κόρη βρίσκεται στην Α' Γυμνασίου και θα ήθελα, -επειδή με αφορά άμεσα το θέμα- να γράψω μερικά πράγματα.
Πρώτο ερώτημα: Από ποιους;

  • Οι εκπαιδευτικοί (παρά την  έλλειψη   ουσιαστικής επιμόρφωσης και στήριξης του διδακτικού τους έργου από το Υπουργείο Παιδείας) έχουν σοβαρή έλλειψη χρόνου για να υλοποιήσουν την ύλη που καλούνται να διδάξουν, πόσω μάλλον να εφαρμόσουν (στα γρήγορα) ένα πρόγραμμα που έχει τρομερή γραφειοκρατία και αφόρητα ελεγχόμενη τυποποίηση (σοβιετικού τύπου) με τρομερή πίεση στα πλαίσια της υποχρεωτικότας.
  • Αν χρησιμοποιήσουμε, ως βάση υπόθεσης, την θέση πως ένα από τα μεγαλύτερα δεινά του σύγχρονου σχολείου είναι η υπερβολική εξάρτησή του από την προσωπικότητα του κάθε εκπαιδευτικού (που θα πέσεις, εν συντομία), είναι παραπάνω από βέβαιο πως και αυτό το πρόγραμμα θα αποτύχει. Αλλιώς θα γίνει στην Αμαλιάδα και αλλιώς στο Κιλκίς. Άλλα πράγματα θα πουν στο Πέραμα (υπό το φόβο ίσως και των τραμπούκων απ' έξω) και άλλα στα Χανιά. 
Δεύτερο ερώτημα: Τι ακριβώς θα υλοποιηθεί; 
  • Τι  θα διδαχθεί το παιδί μου; Αυτό νομίζω βασανίζει περισσότερο. Ποια ερωτήματα θα του γίνουν; Πόσο θα επηρεάσουν την ευαίσθητη ψυχοσύνθεσή του αυτά τα ερωτήματα; Αν για παράδειγμα ένας άγαρμπος καθηγητής ρωτήσει επικριτικά την κόρη μου για τα κιλά της, πως εκείνη θα το διαχειριστεί; Αν ένας άλλος (της τρίτης ενότητας) θέσει έναν προβληματισμό, π.χ. αν έχει σκεφτεί πως δεν είναι (η προσωπικότητά της) σύμφωνη με το φύλο που γεννήθηκε; 
  • Έχουμε κάποια επιστημονική έρευνα που να λέει πως όσοι αμφισβήτησαν τις έμφυλες ταυτότητές τους στην τρυφερή ηλικία των 13 και των 14 έγιναν πιο ευτυχισμένα άτομα; Η μόνη έρευνα που ξέρω είναι αυτή που φέρνει τις Σκανδιναβικές χώρες (ναι, αυτές που έχει αποθεώσει ο ΟΟΣΑ και οι διαγωνισμοί της PISA) πρώτες σε αυτοκτονίες. Ίσως γιατί είναι από τις λίγες στον κόσμο που προωθούν την ιδέα επιλογής φύλου από το νηπιαγωγείο. Ψάξτε στο ίντερνετ τη λέξη «Barnevernet». Όποιοι ξέρουν αγγλικά θα μάθουν ενδιαφέροντα πράγματα.
  •  Έρευνες επίσης έχουν δείξει την κυριαρχία της γνώμης των συνομιλήκων στην εφηβία, έναντι των γονιών και των δασκάλων. Έχει κανείς σκεφτεί εκεί στο Υπουργείο πόσο θα πληγώνονταν από ενδεχόμενο bullying οι έφηβοι που θα "ανοίγονταν" σε μια ομάδα συμμαθητών τους; Αποδομούμε έτσι τα στερεότυπα ή τα ενισχύουμε;  
Κλείνω με κάποιες δικές μου σκέψεις:
  1. Με αυτά δεν τάσσομαι υπέρ ακραίως φωνών - όπως του Μητροπολίτη Πειραιώς που πιστεύει πως ο Σατανάς θα μας "χωματοποιήσει τις ψυχές"-  ούτε ακροδεξιών στοιχείων που νομίζουν πως τα σχολεία θα μας κάνουν όλους "πούστηδες". Αγαπητά ούγκανα, και να ήθελαν, δε θα μπορούσαν.
  2. Έχουν διδαχθεί τα παιδιά Σεξουαλική Αγωγή; Έχουμε ξεκινήσει πρώτα από τα βασικά για να μάθουμε και τις εξαιρέσεις; 
  3. Η επιλογή του φύλου του μωρού  έχει εξελιχτεί σε βιομηχανία με τζίρο πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Αν λοιπόν δεν έχετε χρήματα να το κάνετε στην αρχή της εγκυμοσύνης, μπορείτε να επανορθώσετε κατά την διάρκεια της σχολικής του ζωής.
  4. Δε μου αρέσουν φαινόμενα τύπου Γιακουμάτου στη χώρα μου. Άλλο όμως να διατυπώνει μια μπούρδα ένας ενήλικος κι άλλο να ζητάμε από ανήλικους να πάρουν θέση επί της δικής τους άγνοιας.  
  5. Τη χώρα μου δεν την κάνει προοδευτική ή οπισθοδρομική η συζήτηση περί ρευστότητας του φύλου, αλλά μια σοβαρή και εκτεταμένη προσπάθεια ενημέρωσης και ενίσχυσης της έννοιας του Προσώπου. Αυτά έπρεπε να γίνονται στα σχολεία μας, αυτά όμως δεν είναι στη μόδα, ούτε είναι αρεστά από αυτούς που ελέγχουν το κράτος μας.
  6. Δεν τα έχω με το Υπουργείο. Δυστυχώς άλλοι αποφασίζουν για την τύχη μας.
  7. Τα στερεότυπα δεν απαλείφονται με ερασιτεχνικά τεχνάσματα. Τα έμφυλα στερεότυπα για να  αποδομηθούν θα πρέπει να αντικατασταθούν. Για να ζήσουμε ευτυχισμένοι όλοι δεν αρκεί μια βδομάδα στα Γυμνάσια. Όχι έτσι. Πρέπει να γίνει σοβαρή συζήτηση. 
  8. Η κόρη μου δεν πάσχει από Ομοφοβία και Τρανσφοβία. Θα ήθελα πάρα πολύ όμως να κάνετε κάτι για την Μαθηματικοφοβία της και όταν τελειώσετε ασχοληθείτε με την δική μου φροντιστηριοφοβία.
  9. Η συνειδησιακή μας ευθύνη μας καλεί να αντιδράσουμε. Όχι με γραφικότητες, αλλά συντονισμένα. Να καλέσουμε ως γονείς να αποσυρθεί το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Εκτός και οι εβδομάδες ευαισθητοποίησης των παιδιών μας συγκρούονται με τα δικά μας χρόνια παντελούς αναισθητοποίησης (λόγω πολιτικής ορθότητας).




Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Ευτυχές το νέο έτος!!!


Φεύγει λοιπόν άλλη μια χρονιά! Το 2016 ήταν δίσεκτο, γρουσούζικο και καταραμένο. Έφαγε πολλούς καλλιτέχνες, τα οικονομικά μας επιδεινώθηκαν και η ζωή μας υποβαθμίστηκε.
Γυρίζει η χρονιά κι εμείς ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο, γιορτάζουμε, μαζευόμαστε σε συγγενείς, αγκαλιαζόμαστε και φιλιόμαστε. Μια αντίστροφη μέτρηση μας κάνει όλους συμμέτοχους σ' ένα παγκόσμιο παιχνίδι, στο οποίο τυχαίνει να είμαστε τα πιόνια, πιστεύουμε όμως πως είμαστε οι παίχτες. Ο άνθρωπος γνωρίζει πως κάθε χρόνος που περνάει γερνά, άρα φθίνει κι όμως το γιορτάζει. Ο άνθρωπος - όσα χρόνια κι αν βαραίνουν τις πλάτες του- αντιλαμβάνεται τα όρια που θέτει ο χρόνος, όμως κάνει σχέδια και το κυριότερο: ΕΛΠΙΖΕΙ.
Δεν ξέρω αν η ελπίδα είναι κάτι θετικό. Ψυχολογικά σίγουρα βοηθάει, στην πραγματικότητα όμως "η ελπίδα είναι το έσχατο κακό", όπως λέει και ο Νίτσε! Είναι σα να μην έχεις να πληρώσεις την εφορία σου και να παίζεις τζόκερ. Σε κάποια αναλογία αυτό αντικατοπτρίζει για όλους μας η χρονιά που φεύγει. Είτε σε πολιτικό, είτε σε επαγγελματικό, είτε σε προσωπικό επίπεδο.
Έρχεται τέτοιες μέρες η ώρα του απολογισμού της χρονιάς που φεύγει. Για τον καθένα μας. Μια σκέψη θέλω να μοιραστώ και να μην κουράσω τον αναγνώστη.
Δεν είναι η χρονιά που (πρέπει) να γίνει καλύτερη. Άλλωστε τα οικονομικά δεν είναι αποτέλεσμα τωρινών αιτιών, ούτε ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή απότοκο μιας κακής χρονιάς. Το 2016 πήρε ένα σωρό αγαπημένους τραγουδιστές και ηθοποιούς, όμως όλοι τους ήταν κάποιας ηλικίας. Αυτό που θέλω να πω είναι πως δε μας φταίει η χρονιά, αλλά το πόσο εμβαθύνουμε. Πόσο συνειδητοπούμε τα χρόνια που περνάνε και πόσο ζούμε τις στιγμές από τις οποίες αποτελούνται. Πότε έφτασε η κόρη μου στην ηλικία να πάρει κινητό, προχτές ακόμα της αλλαζα πάνα. Πόσα χρόνια έχω να δω τον φίλο μου τον Αντρέα, τον κολλητό μου τον Κοσμά και τον αδερφό μου τον Βασίλη; Πόσο θα κάνουμε υπομονή πληρώνοντας λογαριασμούς, μη μετέχοντας στην ουσία της εικασίας που λέγεται ζωή;
Η μεμψιμοιρία είναι εύκολη και εθιστική. Το πιο απλό πράγμα. Απλώς κάνεις το θύμα και μετά προκαλείς τους άλλους να σε λυπηθούν. Το δύσκολο είναι να δράσεις. Το δύσκολο δεν είναι να αλλάξει ο χρόνος. Το δύσκολο είναι να αλλάξεις εσύ. Δεν εννοώ τις κακές συνήθειες. Από αυτές μπορεί να προκύψει και κάτι ευεργετικό. Εννοώ να γυρίσει εντελώς ο τρόπος που σκέφτεσαι.
Εσύ πρέπει να γίνεις καλύτερος! Αυτό που μας έμαθαν τα καλά χρόνια (πριν την κρίση) είναι πως για να το πετύχεις πρέπει να βάζεις στόχους. Νούμερο ένα μυστικό. "Φτάσε όπου δεν μπορείς" έλεγε ο σοφός μας Καζαντζάκης.
Έπειτα σκέψου θετικά. Έξυπνα. Βάλε τη λογική να δουλέψει για σένα. Μην αναλώνεσαι σε πράγματα μικρά και τοξικούς ανθρώπους. Το 2017 πρέπει να τους έχεις απομακρύνει τελείως από τη ζωή σου. Αν δεν το κάνεις θα σου δηλητηριάσουν και τη νέα χρονιά. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά τζάμπα τα φιλιά και τα πανηγύρια για την αλλαγή του χρόνου.
Αν δεν είναι ακτάλληλες οι συνθήκες, διαμόρφωσέ τες. Αν σου λείπει ο έρωτας, ερωτεύσου, μην περιμένεις τα ζώδια να δεις αν θα ερωτευθείς. Αν θέλεις να πας ένα ταξίδι σχεδίασέ το σε κάθε του λεπτομέρεια. Αν θες να τελειώσεις ένα βιβλίο, αφιερώσου, μην βλέπεις τις σαχλές "ειδήσεις αποσυντονισμού" που έχουν κατακλύσει το ίντερνετ. Πέρνα δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά και την οικογένειά σου. Αυτές οι στιγμές χάνονται και το παρελθόν αγαπητοί μου είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Εκτός κι αν είσαι πουλημένος δημοσιογράφος και ξεπλένεις το παρελθόν του ναζισμού, αναθεωρώντας το.
Ανακεφαλαιώνω: Το 2016 φεύγει και πάει στο διάολο. Το 2017 έρχεται. Θα μας γεμίσει απαισιοδοξία, φόρους και θα δούμε περισσότερους διάσημους στα θυμαράκια. Όλα αυτά συνέβαιναν και το 1973. Το πόσο άλλαξε ο κόσμος από τότε εξαρτήθηκε από κάποιους τρελούς που δεν συμβιβάστηκαν με την μιζέρια, ούτε δέχτηκαν την ήττα. Κάνε τον κόσμο καλύτερο με το να γίνεις εσύ λίγο καλύτερος. Και όπως λέει κι ο "Θεός" Μόργκαν Φρίμαν στο "Θεός για μια βδομάδα":

"Αν θες να δεις το θαύμα, γίνε το θαύμα".

Καλή και δημιουργική χρονιά να έχετε. Υγεία και καλή τύχη σε όλους.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Προδότες, δοσίλογοι και σανοφάγοι


"A, προδοθήκαμε, επάθαμε ανόσια,
τούτος ήτανε φίλος μας κι έβοσκε
στα χωράφια μαζί μας σαν σύντροφος.
Καταπάτησε νόμους αρχαίους
και τους όρκους των όρνιων επρόδωσε".
Όρνιθες του Αριστοφάνη, πάροδος, μετάφραση Β. Ρώτα

Tο κοινωνικό σύστημα στην Ελλάδα γεννά, θρέφει και συντηρεί παρασιτικούς οργανισμούς. Για την ακρίβεια υπάρχουν δύο συστήματα. Το ένα είναι bottom up και το άλλο top down. Εξηγούμαι:Για έναν κακό πολιτικό, ευθύνονται κυρίως αυτοί που τον εξέλεξαν (bottom up) αλλά δεν έχουν την αποκλειστική ευθύνη. Μεγάλη ευθύνη έχει και ο αρχηγός του κόμματος που τον έβαλε να διεκδικεί εκλόγιμη θέση (top down).
Επειδή η Δημοκρατία στη χώρα μας έχει από καιρό πάψει να λειτουργεί, οι θέσεις ευθύνης καταλαμβάνονται διαμέσου κομματικών μηχανισμών. Αυτοί συνήθως είναι δύο κατηγορίες ανθρώπων: Ή αριβίστες πολιτικοί, τέκνα ή απόγονοι γνωστών τζακιών που αβαντάρονται από τους φίλους τους δημοσιογράφους, ή άχρηστοι και αποτυχημένοι που βρήκαν την πολιτική ως μέσο διεξόδου στην ψυχολογική ανεπάρκειά τους.
Στεκόμαστε απέναντι σε αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων. Κυρίως γιατί αυτοί ξεπούλησαν με ευκολία κάθε λέξη του Συντάγματος και εκπορνεύτηκαν στις διαθέσεις των χωρών που μας έχουν επιβάλει καθεστώς κατοχής. Δοσίλογοι όλοι τους και δεν εξαιρώ και τον λαό που τους ακολουθεί και τους υπερασπίζει.
Ο ενεργός πολίτης γυρνάει την πλάτη σε τέτοια φαινόμενα. Βλέπει την προδοσία και δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Οργανώνεται σε συλλογικότητες και συμμετέχει -έστω και με ελάχιστους- στην προσπάθεια ανάκτησης της αξιοπρέπειας (πρώτα) κι (έπειτα) της διεκδίκησης της ίδιας του της ζωής. Επειδή είναι αδήριτη ανάγκη να πάρουμε πίσω τη χώρα μας, το πλαίσιο της πατρίδας άλλωστε είναι αυτό που μας ενώνει, θα πρέπει να δράσουμε. 
Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως έπεσε από τα σύννεφα με τις κυβερνήσεις των Μνημονίων. Η αντιπολίτευση δεν είναι η λύση γιατί πρεσβεύει τα ίδια. Μια νέα δημοσκόπηση δίνει τη διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να έχει πάει στις 16 μονάδες διαφορά. ΄Το λάθος που κάνουμε είναι πως αφαιρούμε το ποσοστό της αντιπολίτευσης από την Κυβέρνηση. Κανονικά θα έπρεπε να το προσθέτουμε και να μας προβληματίζει σε μέγιστο βαθμό το  "γιατί το 48% των Ελλήνων (αν προσθέσουμε και τους άλλους φτάνει στο 80%) πιστεύει πως μόνο μέσα από την Ευρωζώνη, μέσα από το ευρώ, μέσα από τα Μνημόνια και μέσα από τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ζωής μας θα τα καταφέρουμε.
Όχι άλλες αυταπάτες. Όχι άλλες ελπίδες σε ψευτοαριστερούς σωτήρες. Όχι άλλες ψήφους σε δεξιούς εθνοσωτήρες. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας. Οργανωθείτε. Μιλήστε. Όσο είναι ακόμα καιρός.