Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Ποιήμα

Τύχες μιας χαρούμενης παρέας

Χωμένος στην ερημιά της πόλης
χαμένος χρόνος στο κλουβί
δεν ακούω το πουλί
που με φωνάζει στο ταξίδι.

Βλέπω τ' αεροπλάνα να πετούν
απ' το παράθυρό μου
και σκέφτομαι πόσα άφησα 
σ' ένα τίμημα σπουδαίο
πατρίδα αλήθεια σ' αγαπώ
μα όταν κοιτώ το μέλλον σου
λυπάμαι κι όλο κλαίω.

Στιγμές εθνικής υπερηφάνειας
ψεύτικες κορώνες τάισαν το λαό μου
στα πρακτορεία του ΠΡΟΠΟ κυνηγάω τ' όνειρό μου
πως η ζωή ξεφεύγει της μιζέριας.

Χρεοκοπησαν λένε οι αγορές
βασίστηκαν οι ελπίδες μας στο χρήμα
με ενα παράπονο γιατί του αφρού το κύμα
παραμένει από χρόνια πια βουβό.

Άνθρωποι ανίκανοι
μας όρισαν τις τύχες
να φεύγει η σκέψη για ψηλά
δεν είμαστε για λύπες
και θα χορέψουμε ξανά
στα πέτρινα σοκάκια τα παλιά
σαν ομορφοι ξενυχτες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: